Να γιατί απομακρύνουν τα δίδυμα στη ΜΕΝΝ

Λοιπόν πείτε μου ποια μαμά έχει παιδιά διαφορετικού φύλου και συνέχεια δεν την ρωτάνε: Σε ποιον έχεις πιο μεγάλη αδυναμία; Προσωπικά, όταν με ρωτούν, απαντώ το στανταράκι για να τελειώνει η συζήτηση: «Το οιδιπόδειο καλά κρατεί».

Βέβαια είναι μεγάλο ψέμα. Όχι μόνο για όσους έχουμε ζήσει τη ΜΕΝΝ με δίδυμα αλλά και για κάθε γονιό που στέκει στα λογικά του και δεν έχει φτάσει στο επίπεδο της ασθένειας του Οιδίποδα. Η ατάκα έχει να κάνει με τη διαφορετική συμπεριφορά προς το αντίθετο φύλο. Ναι, τα κορίτσια κάνουν περισσότερα νάζια στον μπαμπά και τα αγόρια κουρνιάζουν πιο πολύ στην αγκαλιά της μαμάς, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ορίσει ότι εσύ μπορείς να δώσεις αγάπη στα παιδιά σου σε διαφορετικό βαθμό.

Read More »

Advertisements

Η ιστορία της Σταυρούλας: Μετρώντας εβδομάδες, ημέρες, γραμμάρια, πόντους

ΙΩΑΝΝΑ, 15-06-2015, 26+4 ΕΒΔΟΜΑΔΩΝ, 650 ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ

«Όταν νόμιζα ότι τα κιλά της εγκυμοσύνης μου θα ήταν το μόνο πρόβλημα μετά τη γέννα». Αυτός θα μπορούσε να είναι και ο τίτλος της ιστορίας μου.

Παρ’ όλο που είχα ήδη 3 αποβολές, η ευκολία με την οποία μπορούσα να μείνω έγκυος με έκανε να βλέπω τα πράγματα, κατά τη διάρκεια της 4ης εγκυμοσύνης μου, «ανάλαφρα». Τρεις αποβολές και η 4η εγκυμοσύνη έμοιαζε άψογη. Δεν είχα πονάκια, δεν είχα ανακατωσούρες, δεν είχα ζαλάδες, απλά μου είχε κοπέι η όρεξη. Κοτόπουλο, πατάτα και ντομάτα ήταν τα μόνα που μπορούσα να φάω. Στον 6ο μήνα είχα πάρει μόλις 4 κιλά…

Και ξαφνικά άρχισαν οι πόνοι στην πλάτη… σα σουβλιές… Και μετά στο στήθος, μου κοβόταν η ανάσα… Μια βόλτα από τα υπόγεια του Μαιευτήριου… Εντατική… Η πίεση στα ύψη, το λεύκωμα ακόμα ψηλότερα! Πέντε μέρες έμεινα εκεί μέσα. Πολλά φάρμακα και μάλιστα ενδοφλέβια. Ποτέ δε ρώτησα τι κάνουν, άλλωστε και να μου έλεγαν δε θα καταλάβαινα και τίποτα, οπότε καλύτερα να μην ξέρω… Την 5η μέρα καταλάβαμε ότι τα φάρμακα δε με βοηθάνε, ούτε η πίεση έπεφτε, ούτε το λεύκωμα κατέβαινε. Η λύση για να τα καταφέρω ήταν η διακοπή της κύησης.

Read More »

Ζώντας με αυτοάνοσο

Το χειρότερο πράγμα όταν ζεις με ένα αυτοάνοσο είναι νομίζω το ότι βρίσκεσαι σε ένα ασαφές «μεταξύ», ένα απροσδιόριστο «ίσως» που δεν γίνεται κατανοητό και πιστευτό από κανέναν και κυρίως από εσένα τον ίδιο. Βλέπετε, τα αυτοάνοσα είναι μοντέρνες, αχαρτογράφητες περιοχές – ή έστω όχι πλήρως χαρτογραφημένες – για τις εκφάνσεις των οποίων δεν έχουν σαφή εικόνα αρκετές φορές ούτε καν οι ίδιοι οι γιατροί. Αν πονάει το σώμα σου για παράδειγμα και νιώθεις εύκολα κούραση (πολλή κούραση όμως), ποιος είναι εκείνος που θα σε καταλάβει και θα σε πιστέψει; Τόσο οι φίλοι όσο και οι γιατροί θα υποθέσουν πως πρόκειται για αποκύημα της φαντασίας σου ή – ακόμη χειρότερα – για κάποιο ψυχολογικό κουσούρι που απέκτησες είτε εξαιτίας της νόσου και της δυσκολίας σου να την αποδεχτείς, είτε εξαιτίας του χαρακτήρα σου που ανέκαθεν ήταν ευαίσθητος, πεισματάρης, γκρινιάρης, τελειομανής, αγχώδης, οτιδήποτε κολλάει σε μια ιδέα που έχουν όσοι βρίσκονται στην απέξω για τον τρόπο που σκέφτεσαι και αισθάνεσαι εσύ. Φυσικά και οι συνάδελφοι. Δυστυχώς και οι ίδιοι σου οι γονείς.

Και το χειρότερο στο να συσχετίζουν την πάθηση με την ψυχολογία σου είναι ότι μπορεί να σε κάνουν να πιστέψεις ότι φταις. Φταίει το μυαλό σου και η καρδιά σου που το σώμα σου πονάει ή χαλάει. Ή που δεν μπορεί να γίνει καλά και χρειάζεται ένα σωρό φάρμακα με ένα σωρό παρενέργειες. Και καθώς ο πόνος, η στενοχώρια, η αγωνία και οι τύψεις αγκαλιάζονται παλεύοντας σε ένα νοσηρό κουβάρι στην ψυχή σου, τόσο περισσότερο τείνεις να πιστέψεις ότι είναι ψυχοσωματικό και όχι αυτοάνοσο αυτό που έχεις. Γιατί, άλλωστε, ποιος φρόντισε να περιχαρακώσει αυτές τις δύο έννοιες; Πού σταματάει – αλήθεια – το ψυχοσωματικό, που τόσο εύκολα ξεστομίζουμε και τόσο δύσκολα κατανοούμε, και πού αρχίζει το αυτοάνοσο;

Το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί όταν ζεις με ένα αυτοάνοσο είναι – νομίζω – να μπορέσεις να το δεις. Να καταφέρεις να σταθείς έστω και μία φορά απέναντί του και να το παρατηρήσεις. Αυτό καθαυτό. Όπως είναι. Και όχι όπως λένε οι γύρω σου ότι είναι. Όσο κι αν ακούγεται μικρό, είναι μια πράξη ωριμότητας, μια βαθιά συνειδητοποίηση των ορίων σου, αλλά και των άλλων επάνω στο δικό σου πρόβλημα, στο δικό σου σώμα, στον εαυτό σου. Ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών ας πούμε που θα σου επιτρέψει να πας ένα βήμα παραπέρα. Στο να μάθεις να ακούς το σώμα σου.

Το χειρότερο πράγμα στη ζωή με ένα αυτοάνοσο είναι ο συμβιβασμός, το ότι αναγκάζεσαι να ζεις με περιορισμούς, το ότι δεν μπορείς να τρέξεις, να χορέψεις, να φας ό,τι θες και να πιεις όσο θες, να περπατήσεις για περισσότερα από 10 λεπτά ξένοιαστος, να κάνεις έρωτα σε όποια στάση θες, να…. να… να…. Όχι. Το χειρότερο είναι ο πόνος. Θα έδινες όλες τις υπερβολικές στιγμές που πρόλαβες να ζήσεις ή που ονειρεύτηκες, προκειμένου να μην ξαναπονέσεις έτσι. Να μην χρειαστεί να μείνεις στο κρεβάτι ούτε μισή ώρα, επειδή δεν γίνεται αλλιώς. Θα μπορούσες να κάνεις οτιδήποτε σου εγγυάται μια ζωή χωρίς πόνο. Αλλά αυτό δεν υπάρχει.

Και το ότι δεν υπάρχει κανείς και τίποτε που να σου εγγυηθούν μια ζωή χωρίς πόνο είναι συνάμα και το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί αν έχεις αυτοάνοσο. Γιατί κανείς και τίποτε δεν μπορεί να εξασφαλίσει σε κανέναν μια ζωή χωρίς πόνο. Και αυτό οι άνθρωποι που πονάνε το μαθαίνουν νωρίτερα από εκείνους που δεν. Στην πραγματικότητα κανείς δεν ζει χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς περιορισμούς, χωρίς την αγωνία του αύριο. Χωρίς πόνο. Κανείς. Και είσαι μάλλον κερδισμένος αν το έχεις καταλάβει από νωρίς.

Read More »

Γιατί χάθηκα

Είναι περίεργο πώς έρχονται τα πράγματα. Τις περισσότερες φορές όπως δεν τα περιμένεις. Να, τώρα ας πούμε, περίμενες πως με την απώλεια της full time δουλειάς σου και τη γνωριμία σου με τον κόσμο της ανεργίας, θα έριχνες βάρος σε αυτό που αγαπάς πιο πολύ: το μπλογκ σου. Ήσουν σίγουρη. Ήμουν σίγουρη.

Φαντάζομαι έτσι σίγουροι θα ήταν κι εκείνοι που πέντε – έξι χρόνια πριν, όταν πρωτοπαρουσιάστηκαν τα μαύρα σύννεφα στην εργασία μου, με συμβούλευαν να την αφήσω και να μείνω με το μωρό που με είχε ανάγκη. Καλώς ή κακώς δεν το έκανα. Διότι δεν το είχα ανάγκη εγώ. Εγωιστικό; Ίσως. Σε μερικές μητέρες η επώδυνη μετάβαση στη μητρότητα φέρνει το αντίθετο από το αναμενόμενο αποτέλεσμα: αντί να θέλουν να είναι συνέχεια με το μωρό τους, να προτιμούν να πηγαίνουν στη δουλειά για να ξεφεύγουν λίγο από το ασήκωτο άγχος, έστω κι αν η καρδιά και το μυαλό τους βρίσκονται πάνω από μία κούνια, μερικά χιλιόμετρα μακριά.

Read More »

Η ιστορία της Αναστασίας: ένα θηρίο με τσαμπουκά

Η Αθηνά είναι σήμερα 3 ετών.

Στις 24 εβδομάδες άρχισα να αρρωσταίνω. Έχανα αίμα κι έχανα τις δυνάμεις μου. Έχοντας ήδη ένα κοριτσάκι 2 ετών και καμία βοήθεια πέρα από του άντρα μου, δεν είχα άλλη επιλογή πέρα από το να εύχομαι να γίνω καλά και να προσπαθώ. Διαγνώστηκα με ελκώδη κολίτιδα και βαριά αναιμία, ενώ παράλληλα είχε ανοίξει ο τράχηλός μου και τα λόγια του γιατρού μου ήταν: «Το μωρό δείχνει μια χαρά αλλά είναι έτοιμο να πέσει».

Read More »

Οδηγός επιβίωσης γάμου

 

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας (simvouleftikigamou.gr)   

Ο γάμος είναι η τελετουργική κορύφωση μιας σχέσης. Το επίσημο άνοιγμά της στην κοινωνία: Το ζευγάρι ενώπιον θεού και ανθρώπων δεσμεύεται πίστη και αφοσίωση. Και μετά ακολουθεί ο έγγαμος βίος. Συχνά μια φυλακή, ένας εγκλωβισμός για δύο ανθρώπους, όταν δεν καταφέρνουν να συμβιώσουν αρμονικά. Αντιθέτως όσα ζευγάρια πετυχαίνουν την αρμονική συμβίωση μας βεβαιώνουν ότι είναι υπέροχο. Σαν το καλό κρασί που όσο παλιώνει τόσο καλύτερο γίνεται.

Τι κάνει όμως το κρασί να παλιώνει με επιτυχία; Τι κάνει τον χρόνο σύμμαχο αντί για εχθρό;

Read More »

Τελικά, ναι ή όχι στην προγεστερόνη;

Μια ολοένα και πιο δημοφιλής ορμονική θεραπεία πρόληψης του πρόωρου τοκετού δεν λειτουργεί, σύμφωνα με μια νέα σημαντική έρευνα. Πρόκειται για τη θεραπεία με κολπικά υπόθετα προγεστερόνης, τα οποία συνταγογραφούνται σε έγκυες που έχουν γεννήσει πριν από τις 37 εβδομάδες και διατρέχουν τον διπλάσιο κίνδυνο να το πάθουν ξανά. Με βάση τις προηγούμενες ενδείξεις, θεωρήθηκε ότι η εν λόγω θεραπεία θα μπορούσε να καθυστερήσει τον πρόωρο τοκετό, μειώνοντας τον κίνδυνο και τη σοβαρότητα των επιπλοκών του για τα μωρά και διασφαλίζοντας την υγεία των μητέρων. «Η προγεστερόνη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και οι συγκεντρώσεις αυτής της ορμόνης μειώνονται δραματικά αμέσως προτού ξεκινήσει ο τοκετός, γεγονός που αποτελεί ένα σκεπτικό για τη θεραπεία», λέει η επικεφαλής της νέας έρευνας, καθηγήτρια Caroline Crowther.

Read More »