Κάθε σταγόνα αίματος μετράει

Πόσο συχνά άραγε σκεφτόμαστε το αίμα που κυλάει μέσα στο σώμα μας; Ως ενήλικη που δεν χρειάστηκε ποτέ μετάγγιση, η μόνη μου “επαφή” με το αίμα ήταν όταν κάποια πληγή αιμορραγούσε. Όταν όμως γέννησα πριν από 6 χρόνια, το αίμα για μένα συμβόλισε τη ζωή μου όλη.

Αν και ο γιος μου γεννήθηκε 33+4 (ηλικία κύησης που θεωρείται “καλή” από τους νεογνολόγους) και νοσηλεύτηκε μόνο για 36 μέρες χωρίς καμία ιδιαίτερη επιπλοκή και χωρίς να υποβληθεί σε καμία χειρουργική επέμβαση, χρειάστηκε 4 φορές μετάγγιση αίματος. Μπορεί λοιπόν κανείς εύκολα να φανταστεί ποιες είναι οι ανάγκες σε αίμα ενός πρόωρου που θα γεννηθεί ας πούμε την 26η εβδομάδα, που θα παρουσιάσει αιμορραγίες, που θα χειρουργηθεί.

Read More »

Κοίτα στα μάτια τη στιγμή


Η μαμά Μαρία περιγράφει μια καθημερινή «στιγμή» στις κούνιες και πώς η τεχνική του Mindfulness* τη βοήθησε να τη βιώσει στην πραγματική της διάσταση, χωρίς να παρασυρθεί από αρνητικές σκέψεις.

Πριν από λίγο καιρό πήγαμε μαζί στις κούνιες. Η χαρά του τόσο μεγάλη! Δύο χρόνια «καραντίνα» δεν είναι λίγο. Για κείνον είναι ένας καινούριος, υπέροχος κόσμος, με επισκέπτες στα μέτρα του, λιλιπούτειους, που τον προηγούμενο καιρό, με εντολή της γιατρού, αποφεύγαμε συστηματικά.

Ώσπου το «συννεφάκι» εμφανίστηκε ξανά. Ένα αγόρι, μεγαλύτερό του, τον πλησίασε και είπε με σιγουριά: «Είναι αστείος, τα μωρά δεν φορούν γυαλιά».

Read More »

Ποια είναι τα 4 πράγματα που χρειάζεται ένα παιδί για να είναι ευτυχισμένο;

Γράφει ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας*

Τι χρειάζονται τα παιδιά; Αγάπη! Τι άλλο; Φροντίδα, στοργή, νοιάξιμο, την προσοχή μας, τον χρόνο μας, μια ζεστή αγκαλιά, σωστή διατροφή, επαρκή κοινωνικοποίηση, ένα ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον… Κι όμως, τα περισσότερα αγαθά είναι άυλα, προσφέρονται αμισθί και δεν κοστίζουν τίποτα. Δείτε ποια είναι τα 4 πιο σημαντικά συναισθηματικά αγαθά που εξασφαλίζουν μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. 

Read More »

Ξέρεις ότι είσαι γονιός (μωρού) όταν…

Εύχεσαι να ήσουν εσύ αντί για εκείνον στην εντατική, αλλά αμέσως μετά εύχεσαι να μην χρειαστεί να αρρωστήσεις ποτέ για να μην λείψεις ούτε μια μέρα από δίπλα του.

Πλένεις τα χέρια σου άπειρες φορές και φεύγεις τρέχοντας μόλις δεις κάποιον να βήχει δίπλα σου, αλλά όταν εκείνος αρρωσταίνει, καταφέρνεις τελικά να αρρωστήσεις και εσύ (από συμπαράσταση μάλλον).

Ονειρεύεσαι ένα διήμερο που δεν θα σηκωθείς από το κρεβάτι σου, αλλά αντ’ αυτού κοιμάσαι κάθε βράδυ με το ένα μάτι μισάνοιχτο.

Το γραφείο-αποθήκη βιβλίων και ρούχων σιγά σιγά μετατρέπεται σε παιδότοπο-αποθήκη παιχνιδιών και ρούχων, όπως και το σαλόνι, όπως και το υπνοδωμάτιό σου.

Θέλεις να πας μια βόλτα, αλλά, όταν τελικά πηγαίνεις, κοιτάς κάθε τέταρτο το τηλέφωνό σου και αναρωτιέσαι τι κάνει και εάν είσαι καλή μητέρα.

Αρρωσταίνει με ίωση, αλλεργία και πονόδοντο ταυτόχρονα και εσύ αναρωτιέσαι «γιατί όλα σε μας;» και τέλος πάντων «γιατί αυτός ο Μέρφι να έχει δίκιο;»…

Αλλά μετά καταλήγεις ότι αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή είσαι γονιός και πως ακόμη και έτσι, όταν είναι όλος με κόκκινες πιτσιλιές, εκείνος θα σου γελά όταν του βγάζεις φωτογραφία για να τη στείλεις στη γιατρό του, και εσύ θα την κοιτάζεις μετά και θα χαμογελάς, γιατί είσαι τόσο τυχερή που είναι το παιδί σου.

Μαρια Χατζη

 

 

Τέλειος ή υπεύθυνος γονέας;

Γράφει ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας* 

Τα καλά σενάρια έχουν σασπένς και αφήνουν το καλό για το τέλος. Σ’ αυτό το σημείωμα θα πούμε την κατάληξη στην αρχή και το μυστήριο θα λυθεί μία και καλή: Δεν υπάρχει τέλειος γονιός. Αυτό ήταν… Τώρα που μάθαμε την αλήθεια μπορούμε να απενεχοποιηθούμε και να δράσουμε χωρίς προσχήματα. Μπορούμε να υψώσουμε τη φωνή μας, μπορούμε να πούμε όχι, μπορούμε ακόμα και να τα στενοχωρήσουμε. Μπορούμε να είμαστε επιτέλους ο εαυτός μας. Αυθεντικά!

Γιατί δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς, υπάρχουν αληθινοί γονείς. Οι αληθινοί γονείς κάνουν λάθη, έχουν ελαττώματα, έχουν αδυναμίες, δεν μπορούν να κάνουν τα πάντα, δεν μπορούν να τα προσφέρουν όλα, να τα προλαβαίνουν όλα. Οι αληθινοί γονείς έχουν αγωνίες, αγωνίζονται, άλλα δεν τα καταφέρνουν πάντα. Τι να κάνουμε, έτσι έχουν τα πράγματα. Αν αποδεχτούμε τη φύση μας, το πεπερασμένο των δυνατοτήτων μας, ίσως αγαπήσουμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας. Τον πραγματικό μας εαυτό, όχι τον ιδανικό. Κάπως έτσι οι μύθοι απομυθοποιούνται, όμως δεν πειράζει. Για την ακρίβεια θα μπορούσαμε να πούμε ότι έτσι, ίσως, να είναι καλύτερα. Πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα.

Read More »

Όνειρο τα νέα δωμάτια για γονείς και πρόωρα μωρά

Κλείστε τα μάτια και ονειρευτείτε. Ονειρευτείτε πως είστε μαζί με το πρόωρο μωρό σας στο ίδιο δωμάτιο για όσο διάστημα χρειάζεται να νοσηλευτεί. Εκείνο στη θερμοκοιτίδα του κι εσείς στο κρεβάτι σας. Με το δικό σας μπάνιο, το δικό σας θήλαστρο και το δικό σας ψυγείο. Μέσα στο δωμάτιο υπάρχει ακόμη και ένας καναπές που γίνεται κρεβάτι για να φιλοξενήσει τον μπαμπά ή τη γιαγιά που πιθανώς θέλουν να είναι μαζί σας. Μένετε εκεί όλοι μαζί και μπορείτε να παίρνετε αγκαλιά το μωρό, να το ακουμπάτε στο στήθος σας, να του αλλάζετε πάνα και να το ταΐζετε. Μπορείτε να είστε παρούσα στις ιατρικές εξετάσεις που γίνονται μέσα στο δωμάτιο και να του ψιθυρίζετε στο αφτί όποια λόγια και όποιο νανούρισμα θέλετε. Οι νοσοκόμες, σας βοηθούν, σας δείχνουν πώς να φροντίζετε εσείς το μωρό και δεν μπαινοβγαίνουν βιαστικά, αλλά… τρυφερά, κάτι που έχετε όλοι σας ανάγκη. Κρατήστε τα μάτια σας ερμητικά κλειστά και ευχηθείτε. Να γίνει αυτό πραγματικότητα για όλο και περισσότερες οικογένειες στον πλανήτη. Τα κακά νέα είναι ότι έχουμε πολύ δρόμο ακόμη, ειδικά εδώ στην Ελλάδα. Τα καλά, ότι η αρχή έγινε!

Read More »

Είναι κληρονομική η προωρότητα;

Όταν η Ισλα (στη φωτογραφία) γεννήθηκε στην Αυστραλία, 9 βδομάδες νωρίτερα, ζυγίζοντας 1.400 γρ., απλά ακολούθησε την παράδοση της οικογένειάς της, δημιουργώντας την τρίτη γενιά πρόωρων μωρών.

Η μαμά της Ίσλα, Ρέιτσελ Μόροου, 26 ετών, ήταν και αυτή ένα πρόωρο μωρό καθώς επίσης και η δική της μητέρα, η γιαγιά της Ίσλα. «Η Ισλα προφανώς ήθελε να διατηρήσει την παράδοση», ανέφερε η κ. Μόροου.

Η εγκυμοσύνη της πήγαινε καλά μέχρι τα τέλη Μαρτίου, όταν τα αρχικά συμπτώματα προεκλαμψίας και υψηλής αρτηριακής πίεσης κλιμακώθηκαν ξαφνικά. «Το πρόσωπό μου διπλασιάστηκε σε μέγεθος και ουσιαστικά ο οργανισμός μου άρχισε να καταρρέει» είπε. Γεννημένη στις 2 Απριλίου, η Ισλα μεταφέρθηκε στη ΜΕΝΝ, ενώ η μητέρα της οδηγήθηκε σε ΜΕΘ για τρεις ημέρες μέχρι να αναρρώσει.

Read More »