Πρωτάκι

Έχω ένα μικρό ελάττωμα. Εδώ και μερικά χρόνια δεν μπορώ να πάω σε παιδο-ειδκό μόνη μου. Εννοώ χωρίς τον μπαμπά της. Απομεινάρι που άφησε πάνω μου η προωρότητα. Δεν βαριέσαι. Σε κείνη να μην αφήσει τίποτε.

Ήταν μια περίεργη μέρα η σημερινή για διάφορους λόγους, από αυτές που επιλέγω να αγχώνομαι με μικροπράγματα και οι γύρω μου απορούν πώς είναι δυνατόν, αλλά πού να τους εξηγείς τώρα ότι τα μεγάλα αποφεύγεις να σε αγχώσουν. Έτερο κουσούρι αυτό.

Και εκεί που κάθομαι στην καρέκλα απέναντί της και σχεδόν τη θαυμάζω, ένα ολόκληρο πρωτάκι πλέον να κάθεται μόνη της στη μεγάλη πολυθρόνα του οφθαλμίατρου και να ανακοινώνει περιχαρής τα σχήματα κι εγώ σκύβω για να μην φανεί η περηφάνια μου, σκάει ένα φλασάκι.

Read More »

Advertisements

Συναισθήματα δίπλα σε μια θερμοκοιτίδα

Τη μέρα που ένα μωρό παίρνει εξιτήριο από τη ΜΕΝΝ, για τους περισσότερους η ιστορία τελειώνει με το γνωστό «και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Φίλοι και συγγενείς, πλημμυρισμένοι από χαρά και αισιοδοξία, θεωρούν ότι είναι η στιγμή που αφήνουμε τις «άσχημες αναμνήσεις» πίσω μας και ετοιμαζόμαστε για «τα καλύτερα», χωρίς ωστόσο να μπορούν, όσο και να το θέλουν, να αντιληφθούν ότι αυτές οι «άσχημες αναμνήσεις» αφορούν τις πρώτες μέρες ζωής του παιδιού μας – άραγε υπάρχει γονιός σε όλο τον κόσμο που μπορεί ή θέλει να ξεχάσει τις πρώτες μέρες ζωής του παιδιού του;

Read More »

Οδηγός επιβίωσης για τις ιώσεις (του παιδικού σταθμού)

Μαζί με τις φωτογραφίες από την πρώτη μέρα στο «σχολείο» (επειδή ο βρεφονηπιακός σταθμός δεν είναι σχολείο), αρχίζει και η βροχή των ιώσεων και η αγωνία πολλών από εμάς χτυπάει κόκκινο ειδικά για τα πολύ μικρά παιδιά που ξεκινούν τον σταθμό γύρω στα 2 χρόνια.

«Το ανοσοποιητικό του παιδιού σε αυτή την ηλικία, όπως είναι φυσικό, δεν έχει ωριμάσει ακόμη, με αποτέλεσμα να είναι ευάλωτο στις διάφορες λοιμώξεις, κυρίως ιώσεις, που συχνάζουν στο συγχρωτισμένο και κλειστό λόγω εποχικών συνθηκών, χώρο του σχολείου. Το αποτέλεσμα είναι οι πολύ συχνές λοιμώξεις που αφορούν κυρίως το αναπνευστικό και γαστρεντερικό σύστημα», εξηγεί η παιδίατρος δρ Άννα Παρδάλη, επιμελήτρια στο Νοσοκομείο Ιασώ Παίδων.

Read More »

Έναν μέτριο, παρακαλώ!

Η χορήγηση καφεΐνης σε πρόωρα νεογνά έχει μακροπρόθεσμα πλεονεκτήματα, σύμφωνα με έρευνα.

Η συζήτηση γύρω από τις θετικές και αρνητικές συνέπειες της καφεΐνης δεν σταματά ποτέ. Και τώρα, σε αυτή προστίθεται και μία νέα, αναπάντεχη διάσταση: η χορήγησή της σε βρέφη που έχουν γεννηθεί πρόωρα αποδεικνύεται ότι τα επηρεάζει θετικά.

Oι γιατροί του νοσοκομείου Royal Women’s στη Μελβούρνη παρακολούθησαν και κατέγραψαν την ανάπτυξη περισσότερων από 140 πρόωρων μωρών, στα μισά από τα οποία χορηγούσαν τακτικά μία δόση καφεΐνης όταν γεννήθηκαν. Η καφεΐνη χορηγούταν είτε ενέσιμα είτε μέσω του γάλακτος μία φορά την ημέρα.

Read More »

Η ιστορία της Μαρίας: Άγνοια, προεκλαμψία, θερμοκοιτίδα

Μέσα από αυτή την – όσο μπόρω πιο – σύντομη περιγραφή της εμπειρίας μου από την πρώτη εγκυμοσύνη και γέννα μου, θα ήθελα να σας πω πως το συναίσθημα που γεννήθηκε μαζί με τον μπέμπη είναι δύσκολο να ξεπεραστεί. Θαυμάζω απεριόριστα όλες εκείνες τις μαμάδες που το έζησαν και το ζουν για μικρό ή μεγαλύτερο διάστημα. Όλες εκείνες τις μαμάδες που ανέβηκαν στο δωμάτιο του μαιευτηρίου με άδεια αγκαλιά και που γύρισαν σπίτι τους χωρίς το μωρό τους. Όλες εκείνες που αντλούσαν το γάλα τους για να το στέλνουν στο μωρό τους ή που περιμεναν έξω από τις μονάδες προώρων μέχρι να έρθει η ώρα να θηλάσουν και να δουν για 20 λεπτά το παιδί τους. Τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο!
Με λένε Μαρία και αυτή είναι η ιστορία μου.

Read More »

Γιατί (συνεχίζουμε να) πλέκουμε χταπόδια

Μια μικρούλα με το χταποδάκι της στο Αττικόν.

Τον Ιανουάριο του 2013 μία μαμά στη Δανία ζήτησε να βάλουν στη θερμοκοιτίδα όπου νοσηλευόταν το πρόωρα γεννημένο μωρό της ένα μικρό πλεκτό χταποδάκι που είχε φτιάξει η ίδια. Ο σκοπός της ήταν να έχει το μωρό της παρέα όταν εκείνη δεν ήταν εκεί, κάτι από την ίδια για το ίδιο της το παιδί. Το αποτέλεσμα όμως ήταν τελικά πολύ καλύτερο. Το μωρό ήταν πολύ πιο ήρεμο και η υγεία του άρχισε να βελτιώνεται γρήγορα. Οι γιατροί παρατήρησαν πως τα μικρά πλοκάμια απέτρεπαν το πιτσιρίκι από το να τραβάει τα καλώδιά του, κρατούσε εκείνα, όπως έκανε και με τον ομφάλιο λώρο στην κοιλιά της μαμάς. Τότε της ζητήθηκε να πλέξει και μερικά ακόμη χταποδάκια, για τα υπόλοιπα μωρά της ΜΕΝΝ.

Σιγά σιγά, τα πλεκτά χταποδάκια άρχισαν να «απλώνουν τα πλοκάμια» τους και σε άλλες χώρες. Ακολούθησαν η Σουηδία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Αυστραλία. Η δράση «Μικρό Χταπόδι» εξαπλώθηκε γρήγορα βρίσκοντας παντού πλέκτες και πλέκτριες πρόθυμους να βοηθήσουν τα πρόωρα μωρά, τηρώντας πάντα τους απαραίτητους κανόνες ασφαλείας.

Read More »

Η ιστορία της Αγγελικής: το πρόωρο «ελεφαντάκι» μας

Είμαι μαμά πρόωρου! Είμαστε γονείς πρόωρου!  Η Αγγελική και ο Δημήτρης.

Είχα δίδυμη κύηση. Με έναν μήνα ακινησία στο νοσοκομείο, τελικά με έπιασαν οι πόνοι και γέννησα στις 27+1 εβδομάδες. Ενώ οι γιατροί λέγανε ότι έχω δύο κορίτσια, γέννησα ένα αγόρι και ένα κορίτσι, 970 γρ. και 1020 γρ. αντίστοιχα. Το αγόρι μας έγινε αγγελάκι την ίδια ημέρα της γέννησής του. Το κοριτσάκι μας – η Μακρίδα μας (Μακρή το επίθετο μας και «ακριδάκι» το φώναζαν οι νοσηλεύτριες στην εντατική) έμεινε στην εντατική 78 ημέρες! Οι πιο δύσκολες ημέρες της ζωής μας.

Read More »