Ένα γονίδιο παίζει ρόλο στον πρόωρο τοκετό

Κάθε χρόνο, 15 εκατομμύρια βρέφη σε όλον τον κόσμο γεννιούνται πρόωρα. Αν και τα περισσότερα τα καταφέρνουν ως παιδιά, μερικά υποφέρουν από νευροεκφυλιστικές διαταραχές, όπως εγκεφαλική παράλυση, μαθησιακές δυσκολίες, μειωμένη όραση και προβλήματα συμπεριφοράς. Ο πρόωρος τοκετός είναι η βασικότερη αιτία θανάτου για παιδιά κάτω των 5 ετών, σε παγκόσμιο επίπεδο και αποτελεί σοβαρό πρόβλημα της δημόσιας υγείας. Προς το παρόν όμως καμία θεραπεία που να αποτρέπει τον πρόωρο τοκετό δεν έχει βρεθεί και αυτό επειδή δεν έχουν εντοπιστεί επακριβώς τα αίτια. Πρόσφατα όμως, μία έρευνα στον Καναδά, ανακάλυψε ότι ένα γονίδιο, γνωστό ως Nodal, παίζει ρόλο στην έναρξη του πρόωρου τοκετού. 

Read More »

Advertisements

Η ιστορία της Κυριακής: 50 μέρες τρόμου

Θεόδωρος, 29 εβδομάδων, 1200 γρ. Παραμονή στη ΜΕΝΝ 50 μέρες.

«Δεν θα κάνεις ποτέ παιδιά», μου έλεγαν, εγώ όμως ποτέ δεν το πίστεψα. Γιατί το ήξερα πως έχω τη δύναμη να φέρω στον κόσμο ένα παιδί. Πώς όμως, ποτέ δεν το σκέφτηκα.

Ξεκινά μια υπέροχη εγκυμοσύνη. Εγώ και ο άντρας μου να πετάμε στα σύννεφα. Να κάνουμε σχέδια, να φανταζόμαστε αν είναι αγόρι ή κορίτσι. Του έλεγα από τον δεύτερο μήνα «αγόρι θα είναι, άκου με που σου λέω». Αγόρι ήταν τελικά. Στις 24 εβδομάδες του λέω πάλι. «Ανήσυχος είναι. Δεν θα αργήσει να βγει. Βιάζεται». Κλωτσιές συνέχεια και εγώ μια περίεργη ανησυχία. Στις 26 εβδομαδες ξυπνάω ανήσυχη τα ξημερώματα και πριν προλάβω να σηκωθώ απ’ το κρέβατι απλώνονται αίματα παντού. Χωρίς να το καταλάβω καλά καλά, βρεθήκαμε με τον άντρα μου στην κλινική. Πεθαίνει, αυτό σκέφτηκα. Ακίνητη στο κρεβάτι για μια εβδομάδα. Το σώσαμε. Μετά από 5 μέρες ξανά αιμορραγία και σπάσιμο λίγων αμνιακών υγρών, μου είπαν. «Αν θέλεις το μωρό σου να ζήσει πρέπει να σε μεταφέρουμε αμέσως στο Μακάρειο Νοσοκομείο στη Λευκωσία για να γεννήσεις εκεί και το αγοράκι σου να μπει κατευθείαν στην ΜΕΝΝ» μου λέει ο γιατρός. Χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα εκεί. Τρόμος! Ήξερα πως με το που θα πήγαινα θα γεννούσα. Μετά από 2 μέρες ξανά αιμορραγία και σπάσιμο νερών και όντας στις 29 εβδομάδες αποφασίζουν να με ξεγεννήσουν γιατί το μωρό μου και εγώ κινδυνεύαμε. Μου έκαναν καισαρική.

Read More »

Γιατί μειώθηκαν τα ποσοστά της προωρότητας;

Τα ποσοστά της προωρότητας μειώθηκαν τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Κι αυτό επειδή άλλαξε η νομοθεσία για τις εξωσωματικές και μειώθηκαν οι πολύδυμες κυήσεις. Η πληροφορία είναι αληθινή, αν και ανεπιβεβαιώτη ακόμη από τα επίσημα στοιχεία. Την μάθαμε από επαγγελματίες της υγείας στον χώρο της IVF γονιμοποίησης που έχουν πολλούς λιλιπούτειους «ασθενείς» σε διάφορες μονάδες της χώρας.

Read More »

Η ιστορία της Μαριάννας: χρωστάω ένα ευχαριστώ στην προωρότητα

Το παραμύθι μας.
Μια φορά κι έναν καιρό, δύο άνθρωποι αγαπήθηκαν πολύ κι έτσι ήρθε στη ζωή ένας μικρός μαχητής! Όλα ήταν υπέροχα, ένα παιδικό δωμάτιο βαμμένο μπλε κι εγώ που ανυπομονούσα να συναντήσω το γιο μου. Μέχρι την 30η εβδομάδα κύησης ήταν ένα φυσιολογικό έμβρυο που απλά το κεφαλάκι του μεγάλωνε στα κατώτατα, αλλά φυσιολογικά όρια στις καμπύλες, καλός τράχηλος και καθόλου συσπάσεις. Και έφτασε η στιγμή που στο doppler το κεφάλι του μωρού δεν αναπτυσσόταν φυσιολογικα, είχε πέσει κάτω του φυσιολογικού στην καμπύλη και υπήρχε πιθανότητα για κάποιο σύνδρομο.

Read More »

Μιλήστε στα παιδιά για τις ορατές και αόρατες αναπηρίες

Η νέα σχολική χρονιά μόλις άρχισε. Το σχολείο ξεκινάει ύστερα από ένα όμορφο καλοκαιρινό διάλειμμα. Ελπίζω να διασκεδάσατε με τα παιδιά σας και να είναι έτοιμα για την επιστροφή στο σχολείο. Καθώς συζητάτε διάφορα θέματα όπως συμπεριφορά, μαθήματα, επιδόσεις στο σχολείο, μελέτη, σας παρακαλώ προσθέστε και την ενημέρωση για την αναπηρία και το να είναι ανοιχτά στη δημιουργία σχέσεων με παιδιά που έχουν κάποια αναπηρία. Σας το ζητάω ως ειδική παιδαγωγός και ως άτομο που έχει εγκεφαλική παράλυση.

Read More »

Ας μιλήσουμε για το περιγεννητικό πένθος

Η Μαρία Στραγαλινού είναι βοηθός περιγεννητικού πένθους, βοηθάει δηλαδή τις νέες μητέρες που έχασαν το μωρό τους να διαχειριστούν την απώλεια αυτή. Είναι όμως και βοηθός μητρότητας με ειδίκευση στο περιγεννητικό πένθος. Δηλαδή βοηθάει και τις μητέρες που έχουν πάρει το μωρό τους στο σπίτι – σκέτο -, αλλά κι εκείνες που έχουν βιώσει μια απώλεια. Αν την ήξερα πριν από 7 χρόνια, θα την είχα καλέσει, γιατί από τη μία χρειαζόμουν βοήθεια με το μωρό τις πρώτες μέρες στο σπίτι, από την άλλη τα συναισθήματα απώλειας (μιας ευτυχισμένης γέννας, της πρώτης αγκαλιάς, της χαράς, ενός υγιούς και ροδαλού μωρού) που βίωσα εξαιτίας του πρόωρου τοκετού μου ήταν τεράστια και μόνο τώρα έχω καταφέρει να τα βάλω σε μια σειρά (αλήθεια). Όμως και να την γνώριζα τότε, η Μαρία δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα και έτσι δεν θα μπορούσε να με βοηθήσει. Γιατί ο λόγος που την έκανε να προσφέρει αγάπη ήταν οι δικές της πληγές, η απώλεια του δικού της μωρού, του δεύτερου παιδιού της λίγο προτού μπει στον 8ο μήνα της εγκυμοσύνης της. Τη Μαρία τη θαυμάζω και σχεδόν την αγαπάω, αν και την ξέρω ελάχιστα, επειδή κάνει δύο πράγματα: τον πόνο προσφορά και την αλήθεια των συναισθημάτων της φανερή. Μας προτρέπει να μιλάμε για τα ανείπωτα και να εκφράζουμε όσα νιώθουμε. Είναι κατά του «κατάφερα να μην κλάψω καθόλου» όσο κι εγώ. Περισσότερα για εκείνη θα βρείτε στο μπλογκ της Μαμά προς Μαμά

Παρκάτω, διαβάστε την όμορφη κουβέντα μας.

Συνέντευξη στην Κέλλυ Σώκου

Τι χρειάζεται να ακούσει και τι δεν χρειάζεται να ακούσει μια μητέρα που βίωσε την απώλεια; 

Μια μητέρα που έχει βιώσει απώλεια δεν χρειάζεται να ακούσει φράσεις του τύπου «Θα κάνεις άλλο, μην στενοχωριέσαι», «Σταμάτα πια να κλαίς και άστο πίσω σου», «Ξεκίνα τώρα για το επόμενο» κλπ. Τέτοιες φράσεις διακόπτουν βίαια την διαδικασία του πένθους που κάθε μητέρα περνά σε τέτοιες περιπτώσεις. Διακόπτουν μια διαδικασία που οδηγεί προς τη θεραπεία, προς την επούλωση του τραύματος. Από την άλλη, φράσεις όπως «Είμαι εδώ για σένα», «Σε ακούω, πες μου ό,τι θες», «Καταλαβαίνω τον πόνο σου, πάρε τον χρόνο σου» κλπ. δείχνουν ενσυναίσθηση, κατανόηση και επιτρέπουν στην πενθούσα μητέρα (ή και πατέρα) να βιώσουν τα συναισθήματά τους ελεύθερα, να εκφραστούν και να νιώσουν ότι στηρίζονται από το περιβάλλον τους.

Read More »

Η ιστορία της Φαίης: η φωτεινή πλευρά της προωρότητας

Όλα ξεκίνησαν όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος κάπου στις 8 εβδομάδες δηλαδή, λόγω ασταθούς κύκλου. Θυμάμαι τον άντρα μου να κλαίει και να με αγκαλιάζει, έτσι κοιμήθηκαμε εκείνο το βράδυ. Οι επόμενοι τρεις μήνες που ακολούθησαν έμελλε να με στιγματίσουν σωματικά και ψυχικά για πάντα. Έπειτα από τρεις μεγάλες αιμορραγίες, υπερβολικούς εμετούς που άφησαν το ήδη αδύνατο μου σώμα πέντε κιλά πιο αδύνατο, ήρθε και το τελειωτικό χτύπημα: η «αναγκαστική» παραίτηση από τη δουλειά μου. Δεν μπορούσα δυστυχώς να πάρω άδεια επαπειλούμενης εγκυμοσύνης λόγω ενσήμων. Αργότερα, φάνηκε ο λόγος των αιμορραγιών: η κύηση ήταν δίδυμη και σε κάποιο στάδιο σταμάτησε να αναπτύσσεται το ένα έμβρυο.

Read More »