Η ιστορία της Πόπης: Κανείς δεν καταλαβαίνει τους γονείς της ΜΕΝΝ

Ιωάννα-Δέσποινα, 22 μηνών. Γεννημένη στις 30 εβδομάδες, 1600 γρ.

Αυτή είναι η ιστορία, της μικρής Ιωάννας-Δέσποινας, που γεννήθηκε 30 εβδομάδων και 5 ημερών στις 23/3/2016 στις 6:10 το απόγευμα σε μαιευτήριο της Αθήνας.

Ο Θεός με το που αποφασίσαμε πως θέλουμε να γίνουμε γονείς, μας έστειλε την Ιωαννίτσα μου. Την ημέρα των γενεθλίων μου, έμαθα πως είμαι έγκυος 5 εβδομάδων. Τα συναισθήματα που ένιωθα τότε απερίγραπτα. Πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν μπορούσα να κοιμηθώ από την πολλή χαρά. Η εγκυμοσύνη μου, δύσκολη. Μετά τους πρώτους μήνες, που υπέφερα από ζαλάδες και εμετούς, στην πορεία εμφανίστηκε υψηλή πίεση, θυρεοειδής, σάκχαρο, αιμορραγίες και φόβος. Πολύς φόβος. Η γιατρός μου, μου είχε αναφέρει ότι ίσως γεννήσω λίγο πρόωρα.

Read More »

Advertisements

Μιλώντας για τα follow up στο παιδί μου

boy.travelling

Ζώντας σε επαρχιακή πόλη, τα πρώτα δύο χρόνια πηγαίναμε συχνά-πυκνά στη Θεσσαλονίκη για follow-up. Σε όλη τη διαδρομή προς τη Θεσσαλονίκη εγώ έκλαιγα (ευτυχώς ο μικρός κοιμόταν) φέρνοντας στο νου μου στιγμές από τη μέρα της γέννησής του και τρέμοντας για το τι θα ακούσω. Στο γυρισμό τα πράγματα ήταν ευτυχώς πιο εύκολα συνήθως.

Read More »

H ιστορία της Μ.: Ο μαχητής που ανέτρεψε τα πάντα

Εξι Σεπτεμβρίου κι εγώ πετάω από χαρά που ανεβαίνω τα σκαλιά της εκκλησίας και κουβαλάω μαζί το μωρό μου. Ο άντρας μου κι εγώ, ευτυχισμένοι στη διάρκεια μιας υπέροχης εγκυμοσύνης, περιμέναμε τον μικρό μας ήρωα. Η εγκυμοσύνη μου κάτι παραπάνω από καλή. Η καθημερινότητα μου η ίδια όπως και πριν μείνω έγκυος. Ανυπομονησία με πιθανή ημερομηνία τοκετού 15/4.

Read More »

Προωρότητα και επαρχία

Ας μεταφράσει κάποιος στα αγγλικά παρακαλώ. Ας πάρει κάποιος μια πρωτοβουλία, αν όχι να φτιαχτούν νέα νοσοκομεία, τουλάχιστον να μην κλείνουν, να μην υποστελεχώνονται. Δεν το χωράει το κεφάλι μου πώς στην εποχή μας μια μητέρα χάνει το μωρό της γιατί έτυχε να ζει στην επαρχία, μια άλλη κινδυνεύει να χάσει την ίδια της τη ζωή και πολλές ακόμη περνάνε όλα τα πρώτα χρόνια της ζωής των παιδιών τους στα πηγαινέλα.  Το θέμα της προωρότητας στην επαρχία με έχει απασχολήσει ξανά κάποια Χριστούγεννα και τον περασμένο Οκτώβρη. Επειδή όμως δεν έχω ιδέες, πέρα από την προσφορά του ίντερνετ σε θέματα στήριξης και συμπαράστασης – αλλά δεν φτάνει -, το αφήνω τώρα σε σας. Αλίευσα τις μαρτυρίες σας και το παρουσιάζω ξανά με δικά σας λόγια.

Read More »

Χωρίς ταμπού

 

Διπλωμένη στα δύο για να μου κάνουν την επισκληρίδιο προσπαθώ να παραμείνω ήρεμη και αισιόδοξη, όχι για την έκβαση του τοκετού, αλλά για τη ζωή και την υγεία της κόρης μου, που έρχεται τελικά σε λίγες ώρες στη ζωή, στις 31 εβδομάδες + 3 ημέρες κύησης. Λίγα λεπτά μετά και αφού έχω ακούσει το κλάμα της και την έχω φιλήσει ψηλά στη μύτη, ανάμεσα στα φρύδια, που ακόμη και τώρα όταν συσπώνται από το κλάμα μου θυμίζουν εκείνο το πρώτο κλάμα και το φιλί του αποχωρισμού, η γλυκύτατη μαία σκύβει πάνω από το κεφάλι μου και μου ψιθυρίζει με σιγουριά: «Αυτή θα γίνει κάποτε η ομορφότερη μέρα της ζωής σου». 

Read More »