Ομάδες δωρεάν ψυχολογικής υποστήριξης

Την τελευταία Παρασκευή κάθε μήνα για γονείς με πρόωρα παιδιά, κοντά σε στάση μετρό. 

grouptherapy_n

Είναι το μωρό σας στη ΜΕΝΝ;

Κάθε φορά που θυμάστε πώς γεννήσατε κλαίτε, αλλά όχι από συγκίνηση;

Νιώθετε ενοχές που το παιδί σας γεννήθηκε πρόωρα;

Ανησυχείτε υπερβολικά για την υγεία του;

Έχετε προβλήματα με τον σύντροφό σας;

Βιώνετε μια δύσκολη κατάσταση που απαιτεί από εσάς δύναμη, την οποία νιώθετε ότι δεν έχετε;

Έχετε απομονωθεί από φίλους και γνωστούς επειδή κανείς δεν σας καταλαβαίνει;

Αν έστω και ένα από τα παραπάνω κάνει τη ζωή σας δυσλειτουργική, μπορούμε να βοηθήσουμε. Οι περισσότεροι γονείς με πρόωρα παιδιά αντιμετωπίζουν τις ίδιες δυσκολίες και είναι ίσως οι μόνοι που μπορούν να καταλάβουν τα συναισθήματά σας. Αν έχετε διαβεί το κατώφλι της ΜΕΝΝ έστω και μία φορά, αν θέλετε να μοιραστείτε τις εμπειρίες σας, μπορείτε να ενταχθείτε στην ομάδα.

Read More »

Η ιστορία της Πόπης: γέννησα στις 25 εβδομάδες

Το Σεπτέμβρη του 2014 μαθαίνω πως είμαι έγκυος στο δεύτερο παιδάκι μου. Η χαρά μας μεγάλη γιατί θέλαμε ένα αδελφάκι για τον μικρό μου που τότε δεν είχε γίνει 1 έτους ακόμα. Είχα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη (με τις γνωστές ανακατωσούρες στην αρχή), με ΠΗΤ 31-5-2015. Μάλιστα, επειδή στην πρώτη μου έφτασα να γεννήσω την τελευταία ημέρα και είχα κουραστεί υπερβολικά, έλεγα ότι δεν θα άντεχα πάλι να μπω στον μήνα μου και να μη γεννάω! Αφήστε που δεν ήθελα να βγει δίδυμος το παιδί… Αλλά καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς, δεν λένε;

Read More »

Ας μιλήσουμε για υπογονιμότητα

Θα έχετε καταλάβει πως αν κάτι εκτιμώ εδώ πέρα είναι να μιλάμε έξω από τα δόντια για όσα μας προβληματίζουν, για όσα μας πονάνε, για όσα είναι ζόρικα. Θα έχετε καταλάβει πόση σημασία δίνω στην ψυχολογία. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην στηρίξω μια τέτοια δράση. Επιπλέον το κάνω και για δύο ακόμη λόγους. Επειδή ξέρω πολλές γυναίκες που δεν απέκτησαν εύκολα παιδί και αυτό στα μάτια μου τις κάνει σπουδαίες. Αλλά κι επειδή ξέρω περισσότερες που μετά την υπογονιμότητα είχαν να παλέψουν και με την προωρότητα. Και αυτό στα μάτια μου τις καθιστά ηρωίδες. Αναρωτιέμαι λοιπόν, πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα για όλες αυτές τις γυναίκες, για όλους αυτούς τους ανθρώπους που θέλουν να γίνουν γονείς, για όλους εμάς και όσους ακολουθήσουν τελικά, αν δεν είχαμε να κρυφτούμε. Αν δεν έπρεπε να απαντήσουμε σε ερωτήσεις του τύπου: «παιδάκι, θα κάνετε;». Συγχαρητήρια στην ομάδα «Υπογονιμότητα: Μιλάμε Ανοιχτά». Αν προσπαθείτε για παιδί, να πάτε. Αν περάσατε από «εκεί», επίσης. Θα βοηθήσετε.

Read More »

Πρόωρα γονείς

Τη μεγαλύτερη φρίκη την έφαγα όταν 1,5 έτους χρειάστηκε να νοσηλευτεί με βρογχιολίτιδα. Ένα κρύωμα ελαφρύ, καθόλου πυρετό, αλλά πολύ μπούκωμα, μόλις μία ημέρα. Φεύγω για το γραφείο και το μεσημέρι με καλούν να γυρίσω πίσω. Τη βρίσκω εξαντλημένη, το στήθος της να πηγαίνει μέσα έξω, να βήχει και να πέφτει στις αγκαλιές. Η γιατρός μας στέλνει νοσοκομείο. Στον δρόμο δεν κινείται φύλλο – κάποιος έκλεισε πάλι το Κέντρο – είμαστε κολλημένοι 1 ώρα και η Γιόννα ημιλιπόθυμη στην αγκαλιά μου (έχω πει ότι συν τοις άλλοις την ενοχλεί το αυτοκίνητο;) δεν ανταποκρίνεται σε κανένα κάλεσμά μου.

Read More »

Group therapy: Πότε και πού

Ένα πράγμα που δεν είχα σκεφτεί ποτέ ήταν ότι στην κόρη μου δεν θα χρειαστεί να εξηγήσω τα συναισθήματά μου για την πρόωρη γέννησή της, όταν μεγαλώσει. Διότι θα μπορεί να τα διαβάσει μόνη της εδώ. Ίσως ακούγεται χαζό, αλλά όταν έχεις ένα μικρό παιδί, δύσκολα φαντάζεσαι ότι θα μεγαλώσει γρήγορα και ακόμη δυσκολότερα ότι θα προκύψουν συγκεκριμένα θέματα που θα πρέπει να χειριστείς κάπως. Δεν ξέρω για εσάς. Αλλά εγώ είμαι εδώ. Στην πορεία προς τα 3 χρόνια. Απασχολεί τόσο μεγάλο κομμάτι του εναπομείναντος μυαλού μου, που μου είναι αδύνατο να σκεφτώ το μέλλον. Και δεν έχω καταλήξει αν έχει να κάνει και αυτό με την προωρότητα, ότι δλδ είμαι τόσο χωμένη και αγχωμένη από τα σημάδια της που δεν τολμώ να κοιτάξω παραπέρα, ή αν είναι θέμα χαρακτήρα και οπτικής (μάλλον το βου).

Read More »

Το αμάρτημα της μητρός

(Σκέψεις και εντυπώσεις από την πρώτη ομαδική συνεδρία για γονείς με πρόωρα μωρά)

Την πρώτη φορά που τη συνάντησε ο πατέρας της, την έβγαλε φωτογραφία με το κινητό και μου την έφερε να την δω. Μια χαρά. Όπως τη θυμόμουν από την ώρα του τοκετού που μου έφεραν στα χείλη το μικρό της πρόσωπο και τη φίλησα ανάμεσα στα φρύδια, στο σημείο εκείνο που ακόμη και τώρα συσπάται με τον ίδιο τρόπο όταν κλαίει. Η μόνη διαφορά ότι στη φωτό φορούσε ένα σκουφάκι.

Read More »

Πρόωρα γονείς (δε σίκουελ)

Στις Ψηφιακές Γειτονιές, μας ρώτησε ένας ομιλητής – ο Κώστας Βογιατζής νομίζω – πόσοι από εμάς ήταν έτοιμοι να γίνουν γονείς. Σήκωσα το χεράκι μου όλο σιγουριά, μαζί με ελάχιστες άλλες. Φυσικά και ήμουν έτοιμη. Το ήθελα πολύ. Είχα κάνει εικόνα όλες τις πρώτες στιγμές με το μωρό. Το περίμενα καιρό. Είχα καταλήξει στο ότι τίποτε δεν έχει τόση σημασία όση το να δίνεις ζωή σε έναν άνθρωπο και να τον μεγαλώνεις. Τίποτε δεν θα μπορούσε να προσφέρει μεγαλύτερη χαρά. Τίποτε δεν θα ήταν πιο δύσκολο και μεγαλειώδες μαζί. Ήμουν πανέτοιμη.

Read More »

Ο φόβος γεννάει δύναμη

Όταν έσπασαν τα νερά της Κριστίν Κλουζένσκι η ίδια μόλις είχε αρχίσει να φοράει ρούχα εγκυμοσύνης. Περίμενε τα δίδυμα της στις 23 Απριλίου 2013 και το ημερολόγιο έγραφε 4 Δεκεμβρίου 2012, ήταν μόλις 24 εβδομάδων. Η Κριστίν δεν μπορούσε να πιστέψει ότι θα γεννήσει.

Read More »

7 συναισθήματα μιας μαμάς που πέρασε από τη ΜΕΝΝ

Ο γιος μου γεννήθηκε 7,5 εβδομάδες νωρίτερα, έτσι πέρασε έναν μήνα στη ΜΕΝΝ. Ήταν τρομακτικό. Ήταν αγχωτικό. Ήταν πολύ πιεστικό. Ο χρόνος έμοιαζε ακίνητος. Τα συναισθήματα ήταν ανεξέλεγκτα. Αυτά είναι λοιπόν 7 συναισθήματα που νοιώθει μία μητέρα στη ΜΕΝΝ.

1. Μετανιωμένη: Επειδή ήπια εκείνο το τσάι, επειδή περπάτησα πολύ και γενικά για οτιδήποτε μπορεί να ευθύνεται για την πρόωρη γέννηση του γιου μου.

2. Ενοχή: Ένοιωσα ένοχη που ο γιος μου έπρεπε να ζήσει αυτή την εμπειρία αντί να είναι ζεστά και αναπαυτικά μέσα στο σώμα μου ή στο σπίτι με την οικογένεια του. Ένοιωσα επίσης ένοχη που δεν ήμουν δίπλα του κάθε λεπτό μέρα νύχτα.

Read More »