Το πρώτο της πάρτι

Διάλεξε μόνη της φουστάνι. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και είπε: «Τι ωαίο φόεμα!». Με το ζόρι κάθισε να της πιάσω τα μαλλιά. Eνθουσιασμένη πηγαινοερχόταν στο σπίτι, φωνάζοντας «Έτοιμη! Πάμε! Φύγαμε!». Ύστερα, την πήρα από το χέρι και την πήγα στο πρώτο της πάρτι.

Read More »

Advertisements

Στα δύσκολα είμαστε χώρια

Ένα από τα ανθρώπινα που με πληγώνουν βαθιά είναι η τάση μας να διχαζόμαστε απέναντι στα ζόρια. Δεν ξέρω ούτε ένα ζευγάρι, από αυτά με τα οποία λέω μια πιο ουσιαστική κουβέντα, που να μην αντιμετώπισε προβλήματα μετά την άφιξη του παιδιού τους – οκ, ένα παιδί είναι μεγάλη χαρά, όμως καθώς οι μέρες περνούν η χαρά συνοδεύεται και από κούραση, πίεση, στρες που προκύπτει από την ανάληψη ευθυνών και άλλα πολλά τα οποία όλοι, νομίζω, γνωρίζουμε. Πόσω μάλλον αν το παιδί είναι άρρωστο, πρόωρο, έχει τέλος πάντων τα θέματά του.

Read More »

Η ιστορία της Κέλλης: Δύο γέννες, δύο πρόωρα μωρά

Πρoωρότητα. Δύο γέννες, δύο πρόωρα μωρά. Κι όμως γίνεται. Ο γιος μου γεννήθηκε το 2011 στις 34 εβδομάδες και εκτός από το άγχος του χειρουργείου και της υψηλής πίεσης, η προωρότητα δεν με φόβισε. Γεννήθηκε 2.350 γραμμάρια, πήρε λίγο οξυγόνο, έκανε φωτοθεραπεία για τον ίκτερο και τίποτε παραπάνω. Ήταν καλά. Πήρε βάρος κατευθείαν, άργησε λίγο να καθίσει και περπάτησε στους 14 μήνες, το οποίο βρίσκω ούτως ή άλλως φυσιολογικό. Όπως καταλάβατε ήμουν από τις τυχερές περιπτώσεις μέχρι που….

Read More »