Η ιστορία της Δήμητρας: Υπογονιμότητα με αίσιο τέλος

Η Δήμητρα γέννησε πρόωρα, στις 30 εβδομάδες, τα δίδυμα κορίτσια της, αλλά εκείνο που την ταλαιπώρησε περισσότερο είναι η υπογονιμότητα. Αυτός είναι και ο λόγος μας ζήτησε να μοιραστεί την ιστορία της, για να βοηθήσει και άλλες γυναίκες με θέματα υπογονιμότητας. Μας είπε ότι ο ειδικός που τελικά επέλεξε, στάθηκε με προσοχή πάνω από τα προβλήματά της, μελέτησε τις εξετάσεις της και δεν τη φόρτωσε με περιττά φάρμακα. Η Δήμητρα σήμερα είναι τρισευτυχισμένη μαμά.

Read More »

Η ιστορία της Γωγώς: αντιμέτωπη με τρία προβλήματα

Ένιωσα κι εγώ την ανάγκη να μοιραστώ τη δική μας ιστορία. Όχι τόσο δύσκολη αλλά με πολύ πόνο. Διαγνωσμένη με σκλήρυνση κατά πλάκας από τα 23 μου. Μοναδική μου σκέψη αν θα μπορέσω να κάνω παιδάκι και σε περίπτωση που κάνω αν θα είμαι καλά για να το μεγαλώσω. Στα 30 μου αποφασίζουμε με τον σύντροφο μου να διακόψω την αγωγή μου και να ξεκινήσουμε προσπάθειες και όταν θα ερχόταν το παιδί να κάναμε και τον γάμο. Πέρασαν κάποιοι μήνες άλλα τίποτα. Το άγχος μου μεγάλο. Χώρις φάρμακα για την σκλήρυνση και πόσο ακόμα θα αντέξει ο οργανισμός μου χωρίς αυτά;

Read More »

Ας μιλήσουμε για υπογονιμότητα

Θα έχετε καταλάβει πως αν κάτι εκτιμώ εδώ πέρα είναι να μιλάμε έξω από τα δόντια για όσα μας προβληματίζουν, για όσα μας πονάνε, για όσα είναι ζόρικα. Θα έχετε καταλάβει πόση σημασία δίνω στην ψυχολογία. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην στηρίξω μια τέτοια δράση. Επιπλέον το κάνω και για δύο ακόμη λόγους. Επειδή ξέρω πολλές γυναίκες που δεν απέκτησαν εύκολα παιδί και αυτό στα μάτια μου τις κάνει σπουδαίες. Αλλά κι επειδή ξέρω περισσότερες που μετά την υπογονιμότητα είχαν να παλέψουν και με την προωρότητα. Και αυτό στα μάτια μου τις καθιστά ηρωίδες. Αναρωτιέμαι λοιπόν, πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα για όλες αυτές τις γυναίκες, για όλους αυτούς τους ανθρώπους που θέλουν να γίνουν γονείς, για όλους εμάς και όσους ακολουθήσουν τελικά, αν δεν είχαμε να κρυφτούμε. Αν δεν έπρεπε να απαντήσουμε σε ερωτήσεις του τύπου: «παιδάκι, θα κάνετε;». Συγχαρητήρια στην ομάδα «Υπογονιμότητα: Μιλάμε Ανοιχτά». Αν προσπαθείτε για παιδί, να πάτε. Αν περάσατε από «εκεί», επίσης. Θα βοηθήσετε.

Read More »

Mε το ένα, με το δύο, με το τρία

Tα κοιτούσα καθώς έπαιζαν και ενίοτε τσακώνονταν για το ποιος θα πάρει το ποδήλατο, το πατίνι, την μπάλα και δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ ότι αυτά τα παιδιά έχουν ένα κοινό. Την κόρη μου και τα τρίδυμα που συναντήσαμε το καλοκαίρι στις διακοπές μας, πρωτοάγγιξαν τα ίδια χέρια: οι γιατροί και οι μαίες του μαιευτηρίου στο οποίο γεννήθηκαν με ελάχιστους μήνες διαφορά. Μπορεί και να πέρασαν τις πρώτες μέρες της ζωής τους στην ίδια θερμοκοιτίδα, πάντως όχι στα δωμάτια που εμείς και οι γονείς εκείνοι είχαν προετοιμάσει. Και ενώ μέσα μου ζητωκραύγαζα για τη θεαματική νίκη τους, η εξίσου θεαματική σύμπτωση του να είμαστε όλοι εκεί τώρα μαζί, πρώην πρόωρα – παιδιά πλέον – και γονείς που άλλοτε στέκονταν στην ίδια ουρά αναμονής κρατώντας τις ίδιες αγωνίες, μου έφερνε έναν κόμπο. Και αυτός με τη σειρά του πολλά ερωτηματικά. Για τις τρίδυμες κυήσεις που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην προωρότητα. Διότι πέρα από εκείνο το τούρκικο σίριαλ στο οποίο πρωτοείδα τρίδυμα – ευτυχισμένα και υγιή σαν κούκλες αγορασμένες από κάποιο κατάστημα παιχνιδιών – το ταξίδι μου στην προωρότητα μου έχει συστήσει και άλλα τρίδυμα. Όπως εκείνα με τα οποία νοσηλευόταν η Γιόννα μαζί. Δύο αγόρια κι ένα κορίτσι, γύρω στα 700 γρ. – θυμάμαι το βάρος του κοριτσιού, γιατί ήταν στην διπλανή θερμοκοιτίδα. Ή τα άλλα που συνάντησα τυχαία ένα απόγευμα στο Γύθειο – στις περσινές διακοπές – «μια χαρά τώρα ευτυχώς, αλλά τότε…». Ή κάποια άλλα, όχι-μια-χαρά-τώρα-δυστυχώς – θα επανέλθω.

Read More »