Ας μιλήσουμε για την αληθινή μητρότητα

emanouella

Η Εμμανουέλλα Αργυροπούλου φωτογραφίζει το αληθινό πρόσωπο της μητρότητας. 

Εγραψα κάποτε ότι η προωρότητα είναι ταμπού. Ότι αποφεύγουμε να μιλάμε γι’ αυτήν. Για τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε ή αντιμετωπίζει το παιδί μας. Για το πώς τη βιώσαμε εμείς ως γονείς. Για το ακατανόητο του να λυπάσαι που γέννησες. Για το δύσκολο «μετά» και όλα τα ανομολόγητα συναισθήματα της αγωνίας, της θλίψης, της απόστασης με τον σύντροφό σου, της – μερικές φορές – δυστυχίας.

Κάποιοι μου απάντησαν ότι η προωρότητα δεν είναι ταμπού, ότι σχεδόν λέω μπούρδες, αφού εκείνοι πάντα δήλωναν περήφανα ότι το μωρό τους είναι τεράστιος μαχητής και «φωτογράφιζαν» δημοσίως όλες τις επιτυχίες του. Και πως ξέρουν κι άλλους πολλούς γονείς που κάνουν το ίδιο.

Θέλω να σταθώ σε τρία πράγματα.

Read More »

Advertisements

Χωρίς ταμπού

 

Διπλωμένη στα δύο για να μου κάνουν την επισκληρίδιο προσπαθώ να παραμείνω ήρεμη και αισιόδοξη, όχι για την έκβαση του τοκετού, αλλά για τη ζωή και την υγεία της κόρης μου, που έρχεται τελικά σε λίγες ώρες στη ζωή, στις 31 εβδομάδες + 3 ημέρες κύησης. Λίγα λεπτά μετά και αφού έχω ακούσει το κλάμα της και την έχω φιλήσει ψηλά στη μύτη, ανάμεσα στα φρύδια, που ακόμη και τώρα όταν συσπώνται από το κλάμα μου θυμίζουν εκείνο το πρώτο κλάμα και το φιλί του αποχωρισμού, η γλυκύτατη μαία σκύβει πάνω από το κεφάλι μου και μου ψιθυρίζει με σιγουριά: «Αυτή θα γίνει κάποτε η ομορφότερη μέρα της ζωής σου». 

Read More »

Η ιστορία της Μαίρης: Δεν ήθελα να βλέπω κανέναν

Αρχικά δεν ήμουν σίγουρη αν ήθελα να μοιραστώ τη δική μου ιστορία, όχι γιατί κουβαλάω κάποιο σχετικό ταμπού με το θέμα «προωρότητα», αλλά γιατί ακόμα είναι αρκετά νωρίς και δεν έχω την ψυχική δύναμη να καταθέτω τα συναισθήματά μου για το συγκεκριμένο θέμα. Παρακινήθηκα όμως από την ιστορία μιας καλής φίλης και αποφάσισα να το κάνω.

Ήταν πριν από περίπου έναν χρόνο, όταν ήρθε επιτέλους η πολυπόθητη  εγκυμοσύνη, την οποία τόσο εγώ, όσο και ο σύζυγός μου επιθυμούσαμε πολύ. Η χαρά έγινε μεγαλύτερη όταν στον πρώτο υπέρηχο είδαμε δύο κουκίδες, αντί για μία. Ακολούθησε ενθουσιασμός από εμάς και στη συνέχεια και από τους συγγενείς, σχέδια για το μέλλον, την ανατροφή δύο παιδιών ταυτόχρονα, αλλά και αγωνία για τις πολλές απαιτήσεις με τις οποίες θα ερχόμασταν αντιμέτωποι.

Read More »