Το φάντασμα

Ανάμεσα σε κείνη και σε μένα υπάρχει ένας τρίτος. Ενα συνοφρυωμένο σύννεφο, έτοιμο να ξεσπάσει σε μπόρα, ένα μικρό φάντασμα που στοιχειώνει τη σχέση μας. Δυστυχώς το κουβαλάω εγώ. Είναι μαζί όλοι οι φόβοι και οι ανησυχίες μου, όλα τα δυσοίωνα σενάρια για το μέλλον της και όλα όσα περιμένω από κείνη εξαιτίας τους. Πότε θα περπατήσει; Γιατί αργεί να μπουσουλίσει; Πόσες συλλαβές λέει; Γιατί χτες το βράδυ έκλαιγε και δεν ήθελε να κοιμηθεί; – έλα, μην κλαις άλλο, πιάσε το μπιμπερό μόνη σου, κάνε «γεια σου» στον μπαμπά, πάλι αγκαλιά θες; Μήπως είναι ώρα να ξυπνήσεις, υπναρού;

Read More »

Advertisements

Δυο άνθρωποι σε μια λίμνη

Δίπλα στα πόδια μου που δοκιμάζουν φοβισμένα το νερό της λίμνης, ένα άλλο ζευγάρι πόδια πλησιάζει. Όχι από τα καλλίγραμμα, αλλά από τα άλλα, με τις φλέβες που εκρήγνυνται και τα στραβωμένα δάχτυλα. Σηκώνω το βλέμμα μου και αντικρίζω ένα άλλο βλέμμα. Μου χαμογελάει κάτω από ένα άσπρο, ψάθινο καπέλο. «Κρύο δεν είναι;» με ρωτάει. Κρύο, ναι, απαντώ. Πιο πίσω, δύο άλλα πόδια, εξίσου γέρικα και αργά, αλλά πολύ πιο αποφασιστικά, εμφανίζονται και σύντομα μας προσπερνούν.

Read More »

Θέλω να με κοιτάζω στα μάτια

Ήμουν βυθισμένη σε έναν καναπέ του λόμπι, έχοντας περάσει τη χειρότερη έβερ μέρα των διακοπών με τη Γιόννα και προσπαθούσα να αποφύγω τη ζωή μου, όταν εμφανίστηκε. Έσερνε ένα διπλό καρότσι, τιρκουάζ σορτς και σαγιονάρα, μαλλιά που πετούσαν, μάτι του τρελού. Πίσω της ένα κορίτσι του Δημοτικού αλαφιασμένο κι ένας μπαμπάς ολοκλήρωναν την οικογενειακή δυστυχία της. Τα δίδυμα – δυόμισι ετών όπως έμαθα λίγο μετά – ζητούσαν να λυθούν. Φωνές. Με πλησίασε σε απόγνωση και με το καλησπέρα άρχισε να μου περιγράφει το ανέφικτο της αρμονικής συνύπαρξης με τρία παιδιά εκ των οποίων τα δύο είναι «μωρά» και το άλλο «ζηλεύει και δεν με βοηθάει».

Read More »

Μαμά, μπαμπάς ενός έτους

Ο πρώτος χρόνος με το παιδί αφήνει σημάδια στη σχέση που καθόλου δεν μοιάζει με τα χαριτωμένα λιλιπούτεια ρουχαλάκια του μωρού.

Εκείνος και εκείνη γνωρίστηκαν σε μια συναυλία. Ακούγανε Ramones, Sex Pistols, Clash, Πάτι Σμιθ και τα συναφή. Αμετανόητα. Κανείς τους δεν φαντάστηκε ότι η φωνή του Τόλη Βοσκόπουλου θα ηχούσε κάποτε μελωδική στα αφτιά τους. Συνέβη όμως. Από τότε που μπήκε στη ζωή τους εκείνος ο άλλος, ο μικρός αλλά τόσο μεγάλος, άλλαξαν όχι μόνο τα μουσικά τους ακούσματα, αλλά και η σχέση τους και ολόκληρη η ζωή τους.

Read More »