Μαμάδες εντατικής γνωριμίας

Γιατί οι μαμάδες της ΜΕΝΝ έχουν έναν εξαιρετικό δεσμό και χρειάζονται η μία την άλλη.

Την προσέγγισα όταν έκλεινε την κουρτίνα που χώριζε τις θερμοκοιτίδες προσδίδοντας μια ψευδαίσθηση ιδιωτικότητας. Τα άκουσα όλα πίσω από την κουρτίνα: τον φόβο, την ευθύνη, την αίσθηση της ολικής σύγχυσης και της απόγνωσης. «Δεν φεύγω από εδώ χωρίς αυτήν», φώναξε στο σύζυγό της που είχε βρεθεί στην αίθουσα αρκετές ώρες πριν από αυτήν, και μόλις λίγες ώρες προτού μάθει εκείνη αν είχε γεννήσει αγόρι ή κορίτσι.

Είναι τα ίδια λόγια που έχω πει στον εαυτό μου, λέξεις που κάθε μητέρα εδώ μέσα έχει πει. Είναι λέξεις τις οποίες δεν ελέγχουμε. Πρέπει να φύγουμε. Πρέπει να αφήσουμε τα μωρά μας πίσω και να επιστρέψουμε στο δωμάτιό μας, στο σπίτι μας, στον αναπαυτικό καναπέ μας, αλλά δεν μπορούμε να μείνουμε εδώ που θέλουμε να είμαστε.

Read More »

Φίλοι για πάντα

Αν κάποιος μου έλεγε πριν από λίγα χρόνια ότι θα μπορούσα να αποκτήσω διαδικτυακούς φίλους, στην καλύτερη περίπτωση θα έβαζα τα γέλια. Η φιλία θέλει χρόνο, θέλει προσωπική επαφή, θέλει κοινά βιώματα. Την ίδια ακριβώς αντίδραση δηλαδή που θα είχα αν μου έλεγε ότι όλες οι εγκυμοσύνες δεν έχουν πάντα την ίδια πορεία. Φουσκώνει η κοιλιά – σπάνε τα νερά – πονάς – γεννάς – γυρίζεις σπίτι με ένα όμορφο μωρό. Όχι;

Ένα λοιπόν από τα πράγματα που έμαθα πριν από 6 χρόνια είναι ότι οι θεωρίες καταρρίπτονται εύκολα και τα πράγματα κάποιες φορές μας έρχονται «λίγο» διαφορετικά. Όπως ακριβώς μία εγκυμοσύνη δεν ακολουθεί πάντα την προβλεπόμενη πορεία, έτσι και οι σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω μας.

Υπάρχουν κάποιοι φίλοι που φεύγουν, μην αντέχοντας τη νέα πραγματικότητα, θεωρώντας ίσως πως γίνεσαι μίζερη, καταθλιπτική, μπορεί και υπερβολική, δεν ξέρω, και δεν έχει και σημασία άλλωστε. Ή ίσως απλά ήθελαν να φύγουν από καιρό και έψαχναν μία αφορμή.

Read More »

Ομάδες υποστήριξης γονέων στη Θεσσαλονίκη

Θλίψη, αγωνία, απόγνωση, απώλεια, αίσθημα μοναξιάς, ενοχές, δυσκολία προσαρμογής σε μια νέα πραγματικότητα ή ζωή, μετατραυματικό στρες, προβλήματα με τον σύντροφο και την οικογένεια. Τα «δώρα» της προωρότητας όσον αφορά τα συναισθήματα ενός γονιού είναι πλουσιοπάροχα.Τις περισσότερες φορές η επαφή με άλλους γονείς με την ίδια εμπειρία μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην ανακούφιση των αρνητικών συναισθημάτων.

Daddy, cool?

Προωρότητα και μπαμπάς: Ανοίγουμε ένα μεγάλο κεφάλαιο αναζητώντας τα δικά του συναισθήματα.

daddy-and-baby

Γνωρίζουμε αρκετά για το πώς βιώνει την προωρότητα μία μητέρα. Οι δεκάδες ιστορίες που φιλοξενούνται στο site μαρτυρούν την ανάγκη τους να μοιραστούν την εμπειρία τους, τα συναισθήματά τους. Πώς όμως αντιμετωπίζουν την προωρότητα οι μπαμπάδες; Κάναμε την αρχή ρωτώντας τέσσερις από αυτούς, φιλοδοξώντας να ανοίξουμε μια πύλη επικοινωνίας μαζί τους. Θα συμμετάσχετε; (λεπτομέρειες στο τέλος του κειμένου).

Read More »

Τύψεις και προωρότητα

Mom_guilt

Δεν μπόρεσες να κρατήσεις λίγο ακόμη το παιδί, νιώθεις ότι το σώμα σου σε πρόδωσε, νιώθεις ενοχές που γέννησες πρόωρα; Το να αναγνωρίζεις πού έχεις κάνει λάθος ώστε να μην το επαναλάβεις είναι πολύ χρήσιμο. Το να χρεώνει μια μαμά τον εαυτό της για κάτι που έχει παρέλθει και δεν αλλάζει δεν είναι. Αντίθετα μπορεί να γίνει καταστροφικό. Η ψυχολόγος Χριστιάνα Γερμανού μάς λύνει όλες τις απορίες σχετικά με τις ενοχές και δίνει μερικές ιδέες για να απαλλαγούμε από αυτές.

Read More »

Ολες οι «μητέρες» του παιδιού μου

«Xreiazomai epeigontws mia bolta» λέει το sms μου. «SE MISI WRA 8A EIMAI EKEI» διαβάζω αμέσως μετά στην οθόνη του κινητού μου. Είναι δέκα το βράδυ, κατακαλόκαιρο και στις 10 και 45 τρώμε μαζί παγωτό, χαζεύοντας τις βιτρίνες στην πλατεία, όπως τότε που ήμασταν συμμαθήτριες. Η φίλη μου έχει παιδί και ξέρει ακριβώς πώς αισθάνεται μια φρέσκια μητέρα μετά τον πρώτο μήνα με το μωρό στο σπίτι. Εγώ όμως ξέρω ότι και να μην είχε, πάλι κοντά μου θα ήταν. Με άλλα λόγια, το ευτύχημα δεν είναι ότι έχει παιδί, αλλά ότι έχει στήθος.

Read More »

Το φάντασμα

Ανάμεσα σε κείνη και σε μένα υπάρχει ένας τρίτος. Ενα συνοφρυωμένο σύννεφο, έτοιμο να ξεσπάσει σε μπόρα, ένα μικρό φάντασμα που στοιχειώνει τη σχέση μας. Δυστυχώς το κουβαλάω εγώ. Είναι μαζί όλοι οι φόβοι και οι ανησυχίες μου, όλα τα δυσοίωνα σενάρια για το μέλλον της και όλα όσα περιμένω από κείνη εξαιτίας τους. Πότε θα περπατήσει; Γιατί αργεί να μπουσουλίσει; Πόσες συλλαβές λέει; Γιατί χτες το βράδυ έκλαιγε και δεν ήθελε να κοιμηθεί; – έλα, μην κλαις άλλο, πιάσε το μπιμπερό μόνη σου, κάνε «γεια σου» στον μπαμπά, πάλι αγκαλιά θες; Μήπως είναι ώρα να ξυπνήσεις, υπναρού;

Read More »

Δυο άνθρωποι σε μια λίμνη

Δίπλα στα πόδια μου που δοκιμάζουν φοβισμένα το νερό της λίμνης, ένα άλλο ζευγάρι πόδια πλησιάζει. Όχι από τα καλλίγραμμα, αλλά από τα άλλα, με τις φλέβες που εκρήγνυνται και τα στραβωμένα δάχτυλα. Σηκώνω το βλέμμα μου και αντικρίζω ένα άλλο βλέμμα. Μου χαμογελάει κάτω από ένα άσπρο, ψάθινο καπέλο. «Κρύο δεν είναι;» με ρωτάει. Κρύο, ναι, απαντώ. Πιο πίσω, δύο άλλα πόδια, εξίσου γέρικα και αργά, αλλά πολύ πιο αποφασιστικά, εμφανίζονται και σύντομα μας προσπερνούν.

Read More »

Θέλω να με κοιτάζω στα μάτια

Ήμουν βυθισμένη σε έναν καναπέ του λόμπι, έχοντας περάσει τη χειρότερη έβερ μέρα των διακοπών με τη Γιόννα και προσπαθούσα να αποφύγω τη ζωή μου, όταν εμφανίστηκε. Έσερνε ένα διπλό καρότσι, τιρκουάζ σορτς και σαγιονάρα, μαλλιά που πετούσαν, μάτι του τρελού. Πίσω της ένα κορίτσι του Δημοτικού αλαφιασμένο κι ένας μπαμπάς ολοκλήρωναν την οικογενειακή δυστυχία της. Τα δίδυμα – δυόμισι ετών όπως έμαθα λίγο μετά – ζητούσαν να λυθούν. Φωνές. Με πλησίασε σε απόγνωση και με το καλησπέρα άρχισε να μου περιγράφει το ανέφικτο της αρμονικής συνύπαρξης με τρία παιδιά εκ των οποίων τα δύο είναι «μωρά» και το άλλο «ζηλεύει και δεν με βοηθάει».

Read More »