Τα 5 μυστικά του καλού γονέα τον πρώτο χρόνο

Το κείμενο αυτό απευθύνεται σε όσους έχουν στα χέρια τους, στην αγκαλιά τους, ένα μωράκι. Ένα μικρό παιδί μερικών μηνών. Ή σε όσους περιμένουν ένα παιδί και ήδη ενδιαφέρονται για το καλό του ποικιλοτρόπως. Το υπογράφει ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας.

Συγχαρητήρια! Αυτή είναι η πρώτη, η καλύτερη και η πιο σημαντική κουβέντα για το παιδάκι σας. Να το χαίρεστε, να είναι υγιές, χαρούμενο, ευτυχισμένο. Όλα τα άλλα έρχονται – με λίγη προσπάθεια βέβαια, όμως έρχονται…

Κρατάτε λοιπόν ένα μωρό, ένα παιδί, μια σταλίτσα με ψυχή, νου και πνεύμα, με αισθήσεις και συναισθήματα, μια ολότητα με όλα τα καλά. Αναρωτιέστε ποια είναι η σωστή συμπεριφορά ενός γονιού, «πως να είμαι ένας καλός γονιός γι’αυτό το παιδί;».

Read More »

Γιατί. Σκέτο.

Γιατί. Μία τόση δα μικρή ερωτηματική λέξη, που μπορεί να σε οδηγήσει ακόμη και στην τρέλα.

Ξεκινάει απλά, αόριστα «Γιατί;» και αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει πιο συγκεκριμένες μορφές «Γιατί σε μας;», «Γιατί στο δικό μου μωρό;». Δουλεύει αθόρυβα και μεθοδικά και όσο περνάει ο καιρός γίνεται ολοένα και πιο συγκεκριμένο: «Γιατί δεν λειτούργησε σωστά το σώμα μου;», «Γιατί αφού τρώει, δεν μεγαλώνει;», «Γιατί δεν μπορεί να περπατήσει;». Ατελείωτα γιατί που όσο βρίσκουν έστω και λίγο χώρο μέσα στο μυαλό, σε στοιχειώνουν και πολλαπλασιάζονται. Το ένα αναπάντητο γιατί φέρνει το άλλο, ένας φαύλος κύκλος.

Read More »

Συγγνώμη…

Γεννήθηκες και δεν άκουσα το κλάμα σου. Ίσως δεν είχες δύναμη να κλάψεις αρκετά δυνατά. Ίσως σε πήραν πολύ γρήγορα στη διπλανή αίθουσα. Δεν μπόρεσα ούτε καν να σε δω για μια στιγμή. Το κυανό χρώμα σου; Η αποστεωμένη εικόνα σου; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως η πατουσίτσα σου που κρεμόταν από την πράσινη χειρουργική πετσέτα στην οποία σε είχαν τυλίξει ήταν η πιο απαλή και η πιο ζεστή πατούσα του κόσμου.

Read More »

Χαρά αγνοείται

images

Η προωρότητα, το γνωρίζουν πολύ καλά οι γονείς που την έχουν ζήσει, είναι πολλά περισσότερα από την πρόωρη άφιξη του μωρού τους. Η προωρότητα σε φέρνει αντιμέτωπο με τους μεγαλύτερους φόβους σου. Σε αναγκάζει να αγγίξεις τα όριά σου σαν άνθρωπος και πολλές φορές να τα ξεπεράσεις. Σε αναγκάζει να αλλάξεις ολόκληρη την κοσμοθεωρία σου κάποιες φορές. Σε υποχρεώνει σε μία διαρκή μάχη ανάμεσα στη λογική και στο παράλογο, στην απελπισία και την ελπίδα.

Η προωρότητα όμως μπορεί και «κλέβει» και πάρα πολλά ασήμαντα (μπροστά στην επιβίωση του μωρού) πράγματα, μικρές λεπτομέρειες που όμως κάθε μαμά, κυρίως, ονειρεύεται από την πρώτη στιγμή που μαθαίνει πως είναι έγκυος.

Read More »

Φοβάμαι ότι θα φοβάμαι

Μερικές φορές η κακιά η ώρα με φέρνει απέναντι σε μια μαμά που θα με συμβουλέψει. Θα με συμβουλέψει για τις αγωνίες μου σχετικά με την υγεία της κόρης μου. Θα με συμβουλέψει αφού μου φανερώσει και τις δικές της. Η κακιά η ώρα την έχει φέρει και κείνη αντιμέτωπη με δυσκολίες. Το παιδί της δεν τρώει αβοκάντο, πράσινα σαλατικά (γιατί ντομάτα πι-χι τρώει), κεχρί με πίτουρο και μόλις χτες σταμάτησε το αχλάδι. Θα με φέρει απέναντι και στην άλλη μητέρα που το παιδί της αρρωσταίνει συνέχεια (μία φορά τον μήνα είναι το συνέχεια), αλλά τα περνάει όλα στο πόδι και λογικό είναι αφού πάει πρώτη φορά 2,5 χρονών σχολείο. Θα ακούσω κι εκείνο το περίφημο επιχείρημα ότι όσο πιο νωρίς το στείλεις σχολείο τόσο το καλύτερο, γιατί δημιουργεί αντισώματα και μετά στο νηπιαγωγείο δεν θα αρρωσταίνει πια. Επιχείρημα που όταν πάω να αντικρούσω βάσει ιατρικών δεδομένων, αλλά και βάσει προσωπικής εμπειρίας (όταν λέμε συνέχεια εννοούμε συνέχεια και αυτό είναι απλώς ανέφικτο, δείχνει ότι το ανοσοποιητικό ΔΕΝ είναι έτοιμο), εισπράττω το βλέμμα «καλά, εσύ κάηκες μωρέ, κρίμα» και σταματάω. Άντε, να πιάσουμε καμιά συνταγή να ξαλεγράρουμε….

poures-karoto-mbiizeli

Read More »

Ευγνωμοσύνη

gratitude

Όταν η αλλαγή του χρόνου σε βρίσκει στη ΜΕΝΝ, ο απολογισμός της χρονιάς που φεύγει είναι μάλλον δεδομένος. Ήταν μία χρονιά δύσκολη, δυσάρεστη, άδικη. Μία χρονιά που είχε μία δύσκολη εγκυμοσύνη, ένα πρόβλημα υγείας, έναν πρόωρο τοκετό. Ίσως να είχε μία τελειόμηνη εγκυμοσύνη με κάποια επιπλοκή στη γέννα. Ίσως και κάποια απώλεια.

 Όποιος και αν ήταν ο λόγος, η ουσία είναι μία. Αυτή τη στιγμή το μωρό σου βρίσκεται μέσα σε μία θερμοκοιτίδα να παλεύει για το αυτονόητο, να ζήσει. Σε αυτή την αλλαγή του χρόνου όμως, κλείσε τα μάτια και προσπάθησε να κάνεις ένα διαφορετικό απολογισμό.

Read More »

Ένα γράμμα στον Γιώργη από τη μαμά του

Όταν διάβασα το κείμενο αυτό (http://www.themamagers.gr/kathe-fora-pou-ena-prooro-moro-perni-exitirio-ginete-mia-mikri-giorti-mesa-mou/), ήθελα πολύ να γράψω κι εγώ για το ίδιο πράγμα από την άλλη πλευρά. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο νιώθω ότι πρέπει να το κάνω, δύο χρόνια μετά. Διάβασα εδώ ότι για πολλούς το ζήτημα της προωρότητας είναι ταμπού. Δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί ή μάλλον μπορώ. Δεν θα ξεχάσω που πρόσφατα μια άλλη μητέρα με ρώτησε εάν έφταιγα εγώ. Μπορεί και να έφταιγα, μπορεί και όχι. Ξέρω όμως πόσο αγάπησα τον γιο μου προτού καν έρθει στη ζωή… Ξέρω επίσης ότι η προωρότητα μπορεί να τους αγγίξει όλους ή έστω τους αφορά όλους. Η προωρότητα δεν είναι απλώς αριθμοί. Δεν είναι απλώς ιστορίες γραμμένες στο διαδίκτυο προορισμένες να διαβαστούν από μαμάδες πρόωρων μωρών που δεν κοιμούνται τα βράδια από την αγωνία. Η προωρότητα αφορά εξίσου τον εργοδότη, αφορά εξίσου την πολιτεία. Γιατί στοιχίζει, από πολλές απόψεις. Αυτό το κείμενο-γράμμα δεν προορίζεται για να συγκινήσει, ούτε καν για να αρέσει, απευθύνεται στον γιο μου με την ελπίδα ότι θα λειτουργήσει σαν μήνυμα μέσα στο νερό που χρόνια μετά εκείνος θα βρει στη θάλασσα του ίντερνετ και θα μπορέσει, μόνος, να διαβάσει. Απευθύνεται και σε όσους θέλουν να μάθουν και να καταλάβουν. Και σε κάποια μαμά που ξενυχτά και έχει ανάγκη να πιστέψει.

Read More »