Τα σημάδια και η νίκη της προωρότητας

Από την πρώτη μέρα που μάθαμε ότι θα γεννούσα πρόωρα, η πορεία μας ήταν κατά κανόνα μοναχική.  Ή για να είμαι πιο δίκαιη η πορεία μας ήταν σχεδόν απόλυτα μοναχική από τη μέρα που πήραμε τον γεννημένο την 33η εβδομάδα γιο μας στο σπίτι. Με το που βγήκαμε από τη μονάδα, η προωρότητα τελείωσε, κάθε αναφορά σε αυτή, κάθε παράλογος και μη φόβος ήταν ανεπίτρεπτος, κάθε στιγμή αδυναμίας πριν ή μετά την επίσκεψη σε κάποια ειδικότητα ήταν αδικαιολόγητη. Το παιδί ήταν καλά, ό,τι έγινε έγινε, οι τόσες επισκέψεις ήταν απλά ταλαιπωρία για το μωρό και έπρεπε επιτέλους να ηρεμήσουμε και να αφήσουμε πίσω μας εκείνους τους δύο πρώτους μήνες του παιδιού μας που πέρασαν στην απομόνωση της ΜΕΝΝ και έπειτα του σπιτιού.

Read More »

Advertisements

Για τη Δήμητρα*

«Δεν είμαι καλά» μου λέει από το τηλέφωνο. «Εχω πολλές συσπάσεις, ο γιατρός αγχώθηκε, είμαι ξάπλα, ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω τι έκανα λάθος, ξέρω πως με καταλαβαίνεις». Τα μάτια μου φουσκώνουν – όχι ότι ξέχασα ποτέ το παραμικρό από την πορεία προς τις 31 εβδομάδες και 3 ημέρες. Απλώς τα όσα ακολούθησαν την έβαλαν στην άκρη. Η φωνή της με έστειλε πάλι εκεί, σε ένα κρεβάτι, με μια κοιλιά να βροντάει και ένα κινητό να χτυπάει εκνευριστικά πότε για το επόμενο φάρμακο – ένεση – μέτρηση ζαχάρου – whatever και πότε από κάποια φίλη που ρωτούσε επίμονα πώς ήμουν.

Read More »