Θέλω να με κοιτάζω στα μάτια

Ήμουν βυθισμένη σε έναν καναπέ του λόμπι, έχοντας περάσει τη χειρότερη έβερ μέρα των διακοπών με τη Γιόννα και προσπαθούσα να αποφύγω τη ζωή μου, όταν εμφανίστηκε. Έσερνε ένα διπλό καρότσι, τιρκουάζ σορτς και σαγιονάρα, μαλλιά που πετούσαν, μάτι του τρελού. Πίσω της ένα κορίτσι του Δημοτικού αλαφιασμένο κι ένας μπαμπάς ολοκλήρωναν την οικογενειακή δυστυχία της. Τα δίδυμα – δυόμισι ετών όπως έμαθα λίγο μετά – ζητούσαν να λυθούν. Φωνές. Με πλησίασε σε απόγνωση και με το καλησπέρα άρχισε να μου περιγράφει το ανέφικτο της αρμονικής συνύπαρξης με τρία παιδιά εκ των οποίων τα δύο είναι «μωρά» και το άλλο «ζηλεύει και δεν με βοηθάει».

Read More »

Advertisements

Πύργος ελέγχου

Ελάτε τώρα ας το παραδεχτούμε. Δεν γεννήσαμε μόνο έξυπνα και όμορφα παιδιά. Γεννήσαμε κι ένα τέρας μέσα από τα σπλάχνα μας. Το τέρας ελέγχου, όπως μεταφράζει αυτομάτως το Google το περίφημο control freak. Κι όποια δεν έχει πέσει στην παγίδα του, ας σηκώσει πρώτη το χέρι. Χωρίς πλάκα, θεωρώ ότι η ανάγκη μας να ελέγχουμε τα πάντα και να τα κατευθύνουμε σε ό,τι αφορά τη ζωή του παιδιού μας είναι η μεγαλύτερη πληγή της μητρότητας έβερ. Δεν με νοιάζει οποιαδήποτε άλλη κατηγοριοποίηση μαμάδων, μπαμπάδων και λοιπών συγγενών. Η τάση μας να καταλάβουμε πρώτη και μόνιμη θέση στον πύργο ελέγχου της ζωής τους, αυτή είναι που μας ενώνει. Και το μόνο χειρότερο από το να είσαι μαμά control freak είναι να έχεις προϋπάρξει control freak προτού αποκτήσεις παιδί, διότι όταν θα περάσεις στην μαμαδο- πίστα, το θεριό θα γιγαντωθεί και θα πέσει να φάει εσένα, εκείνα και όλη μαζί την όποια οικογένεια.

Read More »

Στα δύσκολα είμαστε χώρια

Ένα από τα ανθρώπινα που με πληγώνουν βαθιά είναι η τάση μας να διχαζόμαστε απέναντι στα ζόρια. Δεν ξέρω ούτε ένα ζευγάρι, από αυτά με τα οποία λέω μια πιο ουσιαστική κουβέντα, που να μην αντιμετώπισε προβλήματα μετά την άφιξη του παιδιού τους – οκ, ένα παιδί είναι μεγάλη χαρά, όμως καθώς οι μέρες περνούν η χαρά συνοδεύεται και από κούραση, πίεση, στρες που προκύπτει από την ανάληψη ευθυνών και άλλα πολλά τα οποία όλοι, νομίζω, γνωρίζουμε. Πόσω μάλλον αν το παιδί είναι άρρωστο, πρόωρο, έχει τέλος πάντων τα θέματά του.

Read More »

Οι ιστορίες του μικρού Ιόλαου

«Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα αγοράκι που το έλεγαν Ιόλαο. Το αγοράκι αυτό δεν ήταν ούτε πολύ ψηλό ούτε πολύ δυνατό. Ήταν όμως πολύ έξυπνο και πολύ ευγενικό και όλοι το αγαπούσαν πολύ».

Κάπως έτσι ξεκινάνε όλες οι ιστορίες του Ιόλαου, του καινούριου μας φίλου, 4 χρονών, που μας συναρπάζει με τις περιπέτειές του κάθε βράδυ. Ήταν ιδέα του άντρα μου να ικανοποιήσει την ανάγκη του μικρού μας ήρωα για βραδινές ιστορίες δημιουργώντας τον «Ιόλαο». Η επιλογή της ηλικίας δεν ήταν τυχαία. Ούτε και του ονόματος φυσικά, αρχίζει με τα ίδια γράμματα όπως το δικό του, ελπίζοντας πως δε θα αργήσει να ταυτιστεί απόλυτα μαζί του. Έτσι, έχουν πει διάφορες ιστορίες, «Ο Ιόλαος αστυνόμος», «Ο Ιόλαος στο πάρκο», «Ο Ιόλαος και οι φίλοι του» και διάφορες άλλες όπου φαίνεται ξεκάθαρα πόσο καλό παιδί είναι ο Ιόλαος, πόσο τον αγαπάνε και πόσα πολλά πετυχαίνει στη ζωή του. Αλλά εξίσου ξεκάθαρο είναι και το γεγονός ότι είναι διαφορετικός από τους άλλους. Δεν είναι το ίδιο δυνατός με τους φίλους του, ούτε καταφέρνει να κερδίσει πάντα στους αγώνες, όμως ο γενναίος Ιόλαος ξέρει να παλεύει και να προσπαθεί και γι’αυτό τον αγαπάνε και τον θαυμάζουν όλοι.

Read More »