Κοίτα στα μάτια τη στιγμή


Η μαμά Μαρία περιγράφει μια καθημερινή «στιγμή» στις κούνιες και πώς η τεχνική του Mindfulness* τη βοήθησε να τη βιώσει στην πραγματική της διάσταση, χωρίς να παρασυρθεί από αρνητικές σκέψεις.

Πριν από λίγο καιρό πήγαμε μαζί στις κούνιες. Η χαρά του τόσο μεγάλη! Δύο χρόνια «καραντίνα» δεν είναι λίγο. Για κείνον είναι ένας καινούριος, υπέροχος κόσμος, με επισκέπτες στα μέτρα του, λιλιπούτειους, που τον προηγούμενο καιρό, με εντολή της γιατρού, αποφεύγαμε συστηματικά.

Ώσπου το «συννεφάκι» εμφανίστηκε ξανά. Ένα αγόρι, μεγαλύτερό του, τον πλησίασε και είπε με σιγουριά: «Είναι αστείος, τα μωρά δεν φορούν γυαλιά».

Read More »

Advertisements

Μόνη

Και να που εμφανίστηκε και αυτός. Είχαν προηγηθεί ο πόνος, η αγωνία, η απόγνωση, ένα παγωμένο χαμόγελο, η απόγνωση ξανά και μετά η χαρά ανάμεικτη με το φόβο. Κι ύστερα ήρθε η σειρά του θυμού. Τόσο έντονου που φοβάσαι να τον εκφράσεις μήπως αδικήσεις. Η αφορμή αρχικά ασήμαντη ή έστω μικρή. Ένα σχόλιο στο ίντερνετ για τους γονείς που τολμούν να μιλήσουν για όσα έζησαν και που αποκαλούν τα παιδιά τους μαχητές, κάτι που στο συντάκτη του σχολίου προκαλούσε, επί λέξει, τάση για εμετό…

Πριν από αυτό, αλλά και μετά, η στάση όλων αυτών που, χωρίς να τους έχεις ενοχλήσει, όταν σε είδαν να γονατίζεις από το βάρος, φρόντισαν να πατήσουν επάνω σου. Κάπου κάπου σου έριξαν και το βλέμμα «λύπησης» που απεχθάνεσαι.

Read More »

Πέντε μύθοι για τη ΜΕΝΝ

%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b7%cf%82

Το κείμενο αυτό υπογράφει μια εκπαιδευτική ψυχολόγος, η Σέριλ Μίλφορντ, η οποία εδώ και 31 χρόνια προσφέρει μέσω της εταιρείας της Cheryl Milford Consulting διάγνωση και υποστήριξη σε παιδιά και γονείς που έχουν περάσει από μονάδες εντατικής νοσηλείας. Η εταιρεία της Σέριλ συνεργάζεται με διάφορες μονάδες παρέχοντας ψυχολογική και νευροαναπτυξιακή φροντίδα μέσα στις ΜΕΝΝ, αλλά και αναπτυξιολογικά follow up σε διάφορες κλινικές και ιατρεία.

Στα 31 χρόνια που δουλεύει με οικογένειες της ΜΕΝΝ διαπίστωσε τι κουράγιο και τι δύναμη χρειάζεται ένας γονιός που το παιδί του νοσηλεύεται, γι’ αυτό και λέει: «Οι γονείς της ΜΕΝΝ είναι οι πιο γενναίοι γονείς που συνάντησα ποτέ και έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα από αυτούς». Στη συνέχεια εντοπίζει πέντε λανθασμένα πράγματα που σκεφτόμαστε ή νιώθουμε και μπορούν να επηρεάσουν την πνευματική και την ψυχική μας υγεία. Μας προτρέπει να αναγνωρίσουμε αυτούς τους 5 μύθους όπως τους αποκαλεί και να τους διώξουμε από το μυαλό μας για να σταθούμε στα πόδια μας.

Read More »

Βρες τις διαφορές

spotdifference

Είναι αναπόφευκτο. Τα πρόωρα διαφέρουν. Διαφέρουν από τα λεγόμενα τελειόμηνα. Διαφέρουν στον τρόπο που γεννιούνται, που μεγαλώνουν, που αναπτύσσονται, από κάθε άποψη. Άλλα περισσότερο, άλλα λιγότερο. Οι μαμάδες τους συχνά αναζητούν τις διαφορές σε σχέση με τα τελειόμηνα. Στις καμπύλες ανάπτυξης, στο πότε θα περπατήσουν, πότε θα μιλήσουν, το πόσο συχνά θα αρρωστήσουν… Γιατί όμως μετά από δύο πρόωρες γέννες νιώθω ότι τα μωρά που «ανυπομονούσαν να γνωρίσουν τους γονείς τους», όπως πολύ όμορφα το έθεσε μια αγαπημένη φίλη, είναι πιο τέλεια από κάθε άλλο μωρό που δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα στην άφιξή του;

Read More »

Το φάντασμα

Ανάμεσα σε κείνη και σε μένα υπάρχει ένας τρίτος. Ενα συνοφρυωμένο σύννεφο, έτοιμο να ξεσπάσει σε μπόρα, ένα μικρό φάντασμα που στοιχειώνει τη σχέση μας. Δυστυχώς το κουβαλάω εγώ. Είναι μαζί όλοι οι φόβοι και οι ανησυχίες μου, όλα τα δυσοίωνα σενάρια για το μέλλον της και όλα όσα περιμένω από κείνη εξαιτίας τους. Πότε θα περπατήσει; Γιατί αργεί να μπουσουλίσει; Πόσες συλλαβές λέει; Γιατί χτες το βράδυ έκλαιγε και δεν ήθελε να κοιμηθεί; – έλα, μην κλαις άλλο, πιάσε το μπιμπερό μόνη σου, κάνε «γεια σου» στον μπαμπά, πάλι αγκαλιά θες; Μήπως είναι ώρα να ξυπνήσεις, υπναρού;

Read More »

Η καρδιά (της) περνάει απ’ το στομάχι (μου)

 

Από την ημέρα που ένα ταξί με ανέβαζε εσπευσμένα από το γραφείο στο μαιευτήριο έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια. Το καταγράφω, διότι το μυαλό μου δεν θέλει να το παραδεχτεί. Άλλες φορές μου λέει πως είναι 10 – πόσο άλλαξα και πόσο μεγάλωσε – και άλλες πως ήταν προχτές – επιμένει να θυμάται βασανιστικά λεπτομέρειες όπως το χρώμα του τάπερ που παράτησα στο γραφείο, το κόσμημα της μαίας που μου πέρασε τον πρώτο ορό, το ηλεκτρονικό ημερολόγιο που έβλεπα στον διάδρομο της αίθουσας τοκετών από το δωμάτιο του καρδιοτοκογράφου, τις φωνές του κοριτσιού της απέναντι πόρτας που γεννούσε χωρίς επισκληρήδιο…

Read More »

Θέλω να με κοιτάζω στα μάτια

Ήμουν βυθισμένη σε έναν καναπέ του λόμπι, έχοντας περάσει τη χειρότερη έβερ μέρα των διακοπών με τη Γιόννα και προσπαθούσα να αποφύγω τη ζωή μου, όταν εμφανίστηκε. Έσερνε ένα διπλό καρότσι, τιρκουάζ σορτς και σαγιονάρα, μαλλιά που πετούσαν, μάτι του τρελού. Πίσω της ένα κορίτσι του Δημοτικού αλαφιασμένο κι ένας μπαμπάς ολοκλήρωναν την οικογενειακή δυστυχία της. Τα δίδυμα – δυόμισι ετών όπως έμαθα λίγο μετά – ζητούσαν να λυθούν. Φωνές. Με πλησίασε σε απόγνωση και με το καλησπέρα άρχισε να μου περιγράφει το ανέφικτο της αρμονικής συνύπαρξης με τρία παιδιά εκ των οποίων τα δύο είναι «μωρά» και το άλλο «ζηλεύει και δεν με βοηθάει».

Read More »