Πέντε μύθοι για τη ΜΕΝΝ

%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b7%cf%82

Το κείμενο αυτό υπογράφει μια εκπαιδευτική ψυχολόγος, η Σέριλ Μίλφορντ, η οποία εδώ και 31 χρόνια προσφέρει μέσω της εταιρείας της Cheryl Milford Consulting διάγνωση και υποστήριξη σε παιδιά και γονείς που έχουν περάσει από μονάδες εντατικής νοσηλείας. Η εταιρεία της Σέριλ συνεργάζεται με διάφορες μονάδες παρέχοντας ψυχολογική και νευροαναπτυξιακή φροντίδα μέσα στις ΜΕΝΝ, αλλά και αναπτυξιολογικά follow up σε διάφορες κλινικές και ιατρεία.

Στα 31 χρόνια που δουλεύει με οικογένειες της ΜΕΝΝ διαπίστωσε τι κουράγιο και τι δύναμη χρειάζεται ένας γονιός που το παιδί του νοσηλεύεται, γι’ αυτό και λέει: «Οι γονείς της ΜΕΝΝ είναι οι πιο γενναίοι γονείς που συνάντησα ποτέ και έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα από αυτούς». Στη συνέχεια εντοπίζει πέντε λανθασμένα πράγματα που σκεφτόμαστε ή νιώθουμε και μπορούν να επηρεάσουν την πνευματική και την ψυχική μας υγεία. Μας προτρέπει να αναγνωρίσουμε αυτούς τους 5 μύθους όπως τους αποκαλεί και να τους διώξουμε από το μυαλό μας για να σταθούμε στα πόδια μας.

Read More »

Βρες τις διαφορές

spotdifference

Είναι αναπόφευκτο. Τα πρόωρα διαφέρουν. Διαφέρουν από τα λεγόμενα τελειόμηνα. Διαφέρουν στον τρόπο που γεννιούνται, που μεγαλώνουν, που αναπτύσσονται, από κάθε άποψη. Άλλα περισσότερο, άλλα λιγότερο. Οι μαμάδες τους συχνά αναζητούν τις διαφορές σε σχέση με τα τελειόμηνα. Στις καμπύλες ανάπτυξης, στο πότε θα περπατήσουν, πότε θα μιλήσουν, το πόσο συχνά θα αρρωστήσουν… Γιατί όμως μετά από δύο πρόωρες γέννες νιώθω ότι τα μωρά που «ανυπομονούσαν να γνωρίσουν τους γονείς τους», όπως πολύ όμορφα το έθεσε μια αγαπημένη φίλη, είναι πιο τέλεια από κάθε άλλο μωρό που δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα στην άφιξή του;

Read More »

Το φάντασμα

Ανάμεσα σε κείνη και σε μένα υπάρχει ένας τρίτος. Ενα συνοφρυωμένο σύννεφο, έτοιμο να ξεσπάσει σε μπόρα, ένα μικρό φάντασμα που στοιχειώνει τη σχέση μας. Δυστυχώς το κουβαλάω εγώ. Είναι μαζί όλοι οι φόβοι και οι ανησυχίες μου, όλα τα δυσοίωνα σενάρια για το μέλλον της και όλα όσα περιμένω από κείνη εξαιτίας τους. Πότε θα περπατήσει; Γιατί αργεί να μπουσουλίσει; Πόσες συλλαβές λέει; Γιατί χτες το βράδυ έκλαιγε και δεν ήθελε να κοιμηθεί; – έλα, μην κλαις άλλο, πιάσε το μπιμπερό μόνη σου, κάνε «γεια σου» στον μπαμπά, πάλι αγκαλιά θες; Μήπως είναι ώρα να ξυπνήσεις, υπναρού;

Read More »

Η καρδιά (της) περνάει απ’ το στομάχι (μου)

 

Από την ημέρα που ένα ταξί με ανέβαζε εσπευσμένα από το γραφείο στο μαιευτήριο έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια. Το καταγράφω, διότι το μυαλό μου δεν θέλει να το παραδεχτεί. Άλλες φορές μου λέει πως είναι 10 – πόσο άλλαξα και πόσο μεγάλωσε – και άλλες πως ήταν προχτές – επιμένει να θυμάται βασανιστικά λεπτομέρειες όπως το χρώμα του τάπερ που παράτησα στο γραφείο, το κόσμημα της μαίας που μου πέρασε τον πρώτο ορό, το ηλεκτρονικό ημερολόγιο που έβλεπα στον διάδρομο της αίθουσας τοκετών από το δωμάτιο του καρδιοτοκογράφου, τις φωνές του κοριτσιού της απέναντι πόρτας που γεννούσε χωρίς επισκληρήδιο…

Read More »

Θέλω να με κοιτάζω στα μάτια

Ήμουν βυθισμένη σε έναν καναπέ του λόμπι, έχοντας περάσει τη χειρότερη έβερ μέρα των διακοπών με τη Γιόννα και προσπαθούσα να αποφύγω τη ζωή μου, όταν εμφανίστηκε. Έσερνε ένα διπλό καρότσι, τιρκουάζ σορτς και σαγιονάρα, μαλλιά που πετούσαν, μάτι του τρελού. Πίσω της ένα κορίτσι του Δημοτικού αλαφιασμένο κι ένας μπαμπάς ολοκλήρωναν την οικογενειακή δυστυχία της. Τα δίδυμα – δυόμισι ετών όπως έμαθα λίγο μετά – ζητούσαν να λυθούν. Φωνές. Με πλησίασε σε απόγνωση και με το καλησπέρα άρχισε να μου περιγράφει το ανέφικτο της αρμονικής συνύπαρξης με τρία παιδιά εκ των οποίων τα δύο είναι «μωρά» και το άλλο «ζηλεύει και δεν με βοηθάει».

Read More »

Πύργος ελέγχου

Ελάτε τώρα ας το παραδεχτούμε. Δεν γεννήσαμε μόνο έξυπνα και όμορφα παιδιά. Γεννήσαμε κι ένα τέρας μέσα από τα σπλάχνα μας. Το τέρας ελέγχου, όπως μεταφράζει αυτομάτως το Google το περίφημο control freak. Κι όποια δεν έχει πέσει στην παγίδα του, ας σηκώσει πρώτη το χέρι. Χωρίς πλάκα, θεωρώ ότι η ανάγκη μας να ελέγχουμε τα πάντα και να τα κατευθύνουμε σε ό,τι αφορά τη ζωή του παιδιού μας είναι η μεγαλύτερη πληγή της μητρότητας έβερ. Δεν με νοιάζει οποιαδήποτε άλλη κατηγοριοποίηση μαμάδων, μπαμπάδων και λοιπών συγγενών. Η τάση μας να καταλάβουμε πρώτη και μόνιμη θέση στον πύργο ελέγχου της ζωής τους, αυτή είναι που μας ενώνει. Και το μόνο χειρότερο από το να είσαι μαμά control freak είναι να έχεις προϋπάρξει control freak προτού αποκτήσεις παιδί, διότι όταν θα περάσεις στην μαμαδο- πίστα, το θεριό θα γιγαντωθεί και θα πέσει να φάει εσένα, εκείνα και όλη μαζί την όποια οικογένεια.

Read More »

Στα δύσκολα είμαστε χώρια

Ένα από τα ανθρώπινα που με πληγώνουν βαθιά είναι η τάση μας να διχαζόμαστε απέναντι στα ζόρια. Δεν ξέρω ούτε ένα ζευγάρι, από αυτά με τα οποία λέω μια πιο ουσιαστική κουβέντα, που να μην αντιμετώπισε προβλήματα μετά την άφιξη του παιδιού τους – οκ, ένα παιδί είναι μεγάλη χαρά, όμως καθώς οι μέρες περνούν η χαρά συνοδεύεται και από κούραση, πίεση, στρες που προκύπτει από την ανάληψη ευθυνών και άλλα πολλά τα οποία όλοι, νομίζω, γνωρίζουμε. Πόσω μάλλον αν το παιδί είναι άρρωστο, πρόωρο, έχει τέλος πάντων τα θέματά του.

Read More »