Στα δύσκολα είμαστε χώρια

Ένα από τα ανθρώπινα που με πληγώνουν βαθιά είναι η τάση μας να διχαζόμαστε απέναντι στα ζόρια. Δεν ξέρω ούτε ένα ζευγάρι, από αυτά με τα οποία λέω μια πιο ουσιαστική κουβέντα, που να μην αντιμετώπισε προβλήματα μετά την άφιξη του παιδιού τους – οκ, ένα παιδί είναι μεγάλη χαρά, όμως καθώς οι μέρες περνούν η χαρά συνοδεύεται και από κούραση, πίεση, στρες που προκύπτει από την ανάληψη ευθυνών και άλλα πολλά τα οποία όλοι, νομίζω, γνωρίζουμε. Πόσω μάλλον αν το παιδί είναι άρρωστο, πρόωρο, έχει τέλος πάντων τα θέματά του.

Read More »

Advertisements

Πονάει για πάντα εκείνη η φορά

Θα τη θηλάσεις, θα ζητήσεις rooming in, θα είναι καλοκαίρι, θα ξεπεταχτεί γρήγορα, θα κάνετε και λίγες διακοπές μαζί, θα κοιμάται δίπλα σου σε ένα λίκνο, θα την κοιμίζεις με τραγούδια, θα σε κοιτάει στα μάτια, θα την έχεις συνέχεια αγκαλιά, θα την βγάζεις βόλτα με τον μάρσιπο και θα τρως παγωτό, θα είστε αυτοκόλλητες, θα είναι και ο μπαμπάς της στο κάδρο, ακόμη και στην αίθουσα τοκετού αν θέλει, όταν τα σώματά σας θα χωρίσουν και θα ακούσεις το κλάμα της, το πιο όμορφο κλάμα της ζωής σου. Κι όταν θα ακουμπήσει στο στήθος σου, ο κόσμος όλος θα σταματήσει, για να σταθεί πάνω από την ίδια την ευτυχία, τη δική σας. Cut.

Read More »

Το δικό μου Πάσχα

Κάθε Μεγάλη Εβδομάδα θα μπαίνω σε ένα αυτοκίνητο για να διασχίσω την Αθήνα από τη μία άκρη στην άλλη. Δύο φορές την ημέρα. Στον δρόμο θα βλέπω τις ανθισμένες πασχαλιές, θα ακούω τις λυπημένες καμπάνες, θα σιχαίνομαι τον γελαστό ήλιο και θα νιώθω την άδεια μου κοιλιά να πονάει σε κάθε λακκούβα – πιστέψτε με είναι πάρα πολλές.

Read More »