Η ιστορία της Κυριακής: 50 μέρες τρόμου

Θεόδωρος, 29 εβδομάδων, 1200 γρ. Παραμονή στη ΜΕΝΝ 50 μέρες.

«Δεν θα κάνεις ποτέ παιδιά», μου έλεγαν, εγώ όμως ποτέ δεν το πίστεψα. Γιατί το ήξερα πως έχω τη δύναμη να φέρω στον κόσμο ένα παιδί. Πώς όμως, ποτέ δεν το σκέφτηκα.

Ξεκινά μια υπέροχη εγκυμοσύνη. Εγώ και ο άντρας μου να πετάμε στα σύννεφα. Να κάνουμε σχέδια, να φανταζόμαστε αν είναι αγόρι ή κορίτσι. Του έλεγα από τον δεύτερο μήνα «αγόρι θα είναι, άκου με που σου λέω». Αγόρι ήταν τελικά. Στις 24 εβδομάδες του λέω πάλι. «Ανήσυχος είναι. Δεν θα αργήσει να βγει. Βιάζεται». Κλωτσιές συνέχεια και εγώ μια περίεργη ανησυχία. Στις 26 εβδομαδες ξυπνάω ανήσυχη τα ξημερώματα και πριν προλάβω να σηκωθώ απ’ το κρέβατι απλώνονται αίματα παντού. Χωρίς να το καταλάβω καλά καλά, βρεθήκαμε με τον άντρα μου στην κλινική. Πεθαίνει, αυτό σκέφτηκα. Ακίνητη στο κρεβάτι για μια εβδομάδα. Το σώσαμε. Μετά από 5 μέρες ξανά αιμορραγία και σπάσιμο λίγων αμνιακών υγρών, μου είπαν. «Αν θέλεις το μωρό σου να ζήσει πρέπει να σε μεταφέρουμε αμέσως στο Μακάρειο Νοσοκομείο στη Λευκωσία για να γεννήσεις εκεί και το αγοράκι σου να μπει κατευθείαν στην ΜΕΝΝ» μου λέει ο γιατρός. Χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα εκεί. Τρόμος! Ήξερα πως με το που θα πήγαινα θα γεννούσα. Μετά από 2 μέρες ξανά αιμορραγία και σπάσιμο νερών και όντας στις 29 εβδομάδες αποφασίζουν να με ξεγεννήσουν γιατί το μωρό μου και εγώ κινδυνεύαμε. Μου έκαναν καισαρική.

Read More »

Advertisements

Από πλεονεκτική θέση

27332083_900877143370419_3053384029903233020_n
Ηρωίδα που παλεύει με το τέρας της προωρότητας (παιδική ζωγραφιά).

Από την πρώτη φορά που αντίκρυσα το παιδί μου μέσα σε ένα κουτί από πλεξιγλάς, με δεκάδες καλώδια και μηχανήματα υποστήριξης με έζωσε μια θλίψη. Αυτή η θλίψη που θα με ακολουθούσε πολλά χρόνια μετά στη θύμιση εκείνης της εικόνας, αλλά και στη θέα άλλων μικρών παιδιών που ατύχησαν να γεννηθούν πρόωρα. Μία θλίψη ανίκητη που απλώνεται σα λαδιά σε ρούχο. Ξεκινάει από το ίδιο το γεγονός και φτιάχνει ομόκεντρους κύκλους, γεννημένους από παράπονα και αναπάντητα «γιατί». Και καθώς οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια περνούν και το παιδί σου αντιμετωπίζει ενδεχομένως δυσκολίες σε πιάνει – ή μάλλον δεν σε αφήνει – το παράπονο, επειδή πιστεύεις ότι ξεκίνησε τη ζωή του άδικα, άνισα, με θέματα που ίσως του προκαλούν προβλήματα συνεχώς. Ξεκίνησε, έχεις την αίσθηση, από μειονεκτική θέση και ξέρω πως βουβά κατηγορείς και τον εαυτό σου γι’ αυτό.

Read More »

Η ιστορία της Αφροδίτης: Χριστούγεννα στη ΜΕΝΝ

Με λένε Αφροδίτη και έχω ένα κοριτσάκι 14 μηνών, διορθωμένη 12. Αυτά ήταν τα πιο όμορφα Χριστούγεννα της ζωής μου αφού ήταν τα πρώτα που πέρασα μαζί της. Δεν μπορώ όμως να μην σκέφτομαι όλα τα μωράκια που περνάνε τις πρώτες τους γιορτές στη ΜΕΝΝ, εκεί που βρισκόμασταν και εμείς ακριβώς ένα χρόνο πριν.

Read More »

Μαμά πρωταθλητή

Πρώτη φορά αθλητής σε τουρνουά κολύμβησης. Πρώτη φορά μαμά αθλητή που συμμετέχει σε τουρνουά κολύμβησης. Πρώτη φορά οι ίδιες λέξεις που κάποτε μου προκάλεσαν πόνο ανείπωτο με γέμισαν τόση υπερηφάνεια που μόνο τα δάκρυα μπορούσαν να με ανακουφίσουν λίγο. «1430 γραμμάρια», «δεν ξέρουμε αν θα επιβιώσει», «γενικευμένη υποτονία», «δεν θα γίνει ποτέ πρωταθλητής».

Πόσο πολύ πονάνε κάποιες λέξεις. Όχι γιατί δεν θα γίνει πρωταθλητής σε κάποιο άθλημα. Δεν είναι αυτό που μετράει. Είναι που ένας τόσο δα μικρός άνθρωπος παλεύει, χωρίς να φταίει, με πράγματα αυτονόητα: την πρώτη ανάσα, τον πρώτο χτύπο της καρδιάς, την πρώτη κίνηση, την πρώτη λέξη και τόσες άλλες πρωτιές, σε ένα στίβο, ευτυχώς, για λίγους, σε ένα στίβο που θα καθορίσει το ευ ζην, και πολλές φορές ακόμη και το ζην.

Read More »

Η ΜΕΝΝ μέσα από μάτια μιας νοσηλεύτριας

Όταν δεν έχεις ζήσει την εμπειρία της ΜΕΝΝ είναι απολύτως λογικό να μην μπορείς να αντιληφθείς τι ακριβώς είναι. Όσες φορές και αν προσπάθησα, ως μαμά που το παιδί της νοσηλεύτηκε αμέσως μετά τη γέννησή του, να εξηγήσω τι ακριβώς είναι η ΜΕΝΝ, πάντα έμενα με την αίσθηση ότι κάτι ξέχασα. Το κείμενο της Trish Ringley, νοσοκόμας σε ΜΕΝΝ από το 1997 έρχεται να δώσει μία ολοκληρωμένη απάντηση στην ερώτηση «Πώς είναι η ζωή μέσα στη ΜΕΝΝ; Τι συμβαίνει εκεί;».

Η ΜΕΝΝ, ακόμη και για μία νοσοκόμα, είναι ένας περίπλοκος και γεμάτος έντονα συναισθήματα κόσμος, με μία δική του ιδιαίτερη και αρκετά επώδυνη κάποιες φορές ομορφιά. Aς δούμε πώς τον περιγράφει.

Read More »

Κάθε σταγόνα αίματος μετράει

Πόσο συχνά άραγε σκεφτόμαστε το αίμα που κυλάει μέσα στο σώμα μας; Ως ενήλικη που δεν χρειάστηκε ποτέ μετάγγιση, η μόνη μου “επαφή” με το αίμα ήταν όταν κάποια πληγή αιμορραγούσε. Όταν όμως γέννησα πριν από 6 χρόνια, το αίμα για μένα συμβόλισε τη ζωή μου όλη.

Αν και ο γιος μου γεννήθηκε 33+4 (ηλικία κύησης που θεωρείται “καλή” από τους νεογνολόγους) και νοσηλεύτηκε μόνο για 36 μέρες χωρίς καμία ιδιαίτερη επιπλοκή και χωρίς να υποβληθεί σε καμία χειρουργική επέμβαση, χρειάστηκε 4 φορές μετάγγιση αίματος. Μπορεί λοιπόν κανείς εύκολα να φανταστεί ποιες είναι οι ανάγκες σε αίμα ενός πρόωρου που θα γεννηθεί ας πούμε την 26η εβδομάδα, που θα παρουσιάσει αιμορραγίες, που θα χειρουργηθεί.

Read More »

Κοίτα στα μάτια τη στιγμή


Η μαμά Μαρία περιγράφει μια καθημερινή «στιγμή» στις κούνιες και πώς η τεχνική του Mindfulness* τη βοήθησε να τη βιώσει στην πραγματική της διάσταση, χωρίς να παρασυρθεί από αρνητικές σκέψεις.

Πριν από λίγο καιρό πήγαμε μαζί στις κούνιες. Η χαρά του τόσο μεγάλη! Δύο χρόνια «καραντίνα» δεν είναι λίγο. Για κείνον είναι ένας καινούριος, υπέροχος κόσμος, με επισκέπτες στα μέτρα του, λιλιπούτειους, που τον προηγούμενο καιρό, με εντολή της γιατρού, αποφεύγαμε συστηματικά.

Ώσπου το «συννεφάκι» εμφανίστηκε ξανά. Ένα αγόρι, μεγαλύτερό του, τον πλησίασε και είπε με σιγουριά: «Είναι αστείος, τα μωρά δεν φορούν γυαλιά».

Read More »