Η Ισαβέλλα επιστρέφει στη ΜΕΝΝ 12 χρονών

Η 12χρονη Ισαβέλλα παίζει κιθάρα στα πρόωρα μωρά (photo: abc news)

Καμιά φορά εμείς οι γονείς των πρόωρων το κρυφοσκεφτόμαστε: Να μεγαλώσουν γερά και μια μέρα να επιστρέψουν στη ΜΕΝΝ που πάλεψαν για τη ζωή τους και όλοι εκεί να τους θαυμάσουν για τα κατορθώματά τους και να κλαίνε από συγκίνηση. Η Ισαβέλλα Τσιριέλο, μια μαθήτρια της Α΄ Γυμνασίου στη Νέα Υόρκη, το έκανε. Επέστρεψε στη ΜΕΝΝ όπου νοσηλεύτηκε τις πρώτες δύσκολες ημέρες της ζωής της και ευχαρίστησε το προσωπικό με τον πιο γλυκό τρόπο: παίζοντας μουσική στα μωρά!

Read More »

Advertisements

Παρακαλώ, μην αγγίζετε!

Καθώς ετοιμαζόμουν να πάρω το μικροσκοπικό μου προωράκι των 30 εβδομάδων στο σπίτι, οι νεογνολόγοι μου έλεγαν διαρκώς να αποφεύγω τα σούπερ μάρκετ. Ήμουν πραγματικά πολύ μπερδεμένη. Είναι δυνατόν τα σούπερ μάρκετ να είναι τόσο απειλητική πηγή μικροβίων;

Εννοείται πως θα τηρούσα με ευλάβεια και την οδηγία αυτή, όμως δεν κρατήθηκα και ρώτησα το λόγο. Η απάντηση που πήρα ήταν, μεταξύ άλλων, ότι οι άνθρωποι στο σούπερ μάρκετ έχουν την τάση να αγγίζουν τα μικρά μωρά μέσα στο καροτσάκι τους. Γέλασα, μην μπορώντας να καταλάβω γιατί κάποιος θα έκανε κάτι τέτοιο. Εγώ δεν το είχα κάνει ποτέ.

Πόσο δίκιο είχαν Από τη μέρα που άρχισα να βγάζω βόλτα το παιδί μου με το καροτσάκι, αντιμετώπισα ένα χείμαρρο ανθρώπων που προσπαθούσαν να αγγίξουν το μωρό μου και που δε δίσταζαν να κάνουν και προσωπικές ερωτήσεις. Ήταν λες και το μωρό μου ήταν δημόσια περιουσία!

Read More »

Η ιστορία της Μαρίας: Άγνοια, προεκλαμψία, θερμοκοιτίδα

Μέσα από αυτή την – όσο μπόρω πιο – σύντομη περιγραφή της εμπειρίας μου από την πρώτη εγκυμοσύνη και γέννα μου, θα ήθελα να σας πω πως το συναίσθημα που γεννήθηκε μαζί με τον μπέμπη είναι δύσκολο να ξεπεραστεί. Θαυμάζω απεριόριστα όλες εκείνες τις μαμάδες που το έζησαν και το ζουν για μικρό ή μεγαλύτερο διάστημα. Όλες εκείνες τις μαμάδες που ανέβηκαν στο δωμάτιο του μαιευτηρίου με άδεια αγκαλιά και που γύρισαν σπίτι τους χωρίς το μωρό τους. Όλες εκείνες που αντλούσαν το γάλα τους για να το στέλνουν στο μωρό τους ή που περιμεναν έξω από τις μονάδες προώρων μέχρι να έρθει η ώρα να θηλάσουν και να δουν για 20 λεπτά το παιδί τους. Τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο!
Με λένε Μαρία και αυτή είναι η ιστορία μου.

Read More »

Η ιστορία της Αγγελικής: το πρόωρο «ελεφαντάκι» μας

Είμαι μαμά πρόωρου! Είμαστε γονείς πρόωρου!  Η Αγγελική και ο Δημήτρης.

Είχα δίδυμη κύηση. Με έναν μήνα ακινησία στο νοσοκομείο, τελικά με έπιασαν οι πόνοι και γέννησα στις 27+1 εβδομάδες. Ενώ οι γιατροί λέγανε ότι έχω δύο κορίτσια, γέννησα ένα αγόρι και ένα κορίτσι, 970 γρ. και 1020 γρ. αντίστοιχα. Το αγόρι μας έγινε αγγελάκι την ίδια ημέρα της γέννησής του. Το κοριτσάκι μας – η Μακρίδα μας (Μακρή το επίθετο μας και «ακριδάκι» το φώναζαν οι νοσηλεύτριες στην εντατική) έμεινε στην εντατική 78 ημέρες! Οι πιο δύσκολες ημέρες της ζωής μας.

Read More »

Όνειρο τα νέα δωμάτια για γονείς και πρόωρα μωρά

Κλείστε τα μάτια και ονειρευτείτε. Ονειρευτείτε πως είστε μαζί με το πρόωρο μωρό σας στο ίδιο δωμάτιο για όσο διάστημα χρειάζεται να νοσηλευτεί. Εκείνο στη θερμοκοιτίδα του κι εσείς στο κρεβάτι σας. Με το δικό σας μπάνιο, το δικό σας θήλαστρο και το δικό σας ψυγείο. Μέσα στο δωμάτιο υπάρχει ακόμη και ένας καναπές που γίνεται κρεβάτι για να φιλοξενήσει τον μπαμπά ή τη γιαγιά που πιθανώς θέλουν να είναι μαζί σας. Μένετε εκεί όλοι μαζί και μπορείτε να παίρνετε αγκαλιά το μωρό, να το ακουμπάτε στο στήθος σας, να του αλλάζετε πάνα και να το ταΐζετε. Μπορείτε να είστε παρούσα στις ιατρικές εξετάσεις που γίνονται μέσα στο δωμάτιο και να του ψιθυρίζετε στο αφτί όποια λόγια και όποιο νανούρισμα θέλετε. Οι νοσοκόμες, σας βοηθούν, σας δείχνουν πώς να φροντίζετε εσείς το μωρό και δεν μπαινοβγαίνουν βιαστικά, αλλά… τρυφερά, κάτι που έχετε όλοι σας ανάγκη. Κρατήστε τα μάτια σας ερμητικά κλειστά και ευχηθείτε. Να γίνει αυτό πραγματικότητα για όλο και περισσότερες οικογένειες στον πλανήτη. Τα κακά νέα είναι ότι έχουμε πολύ δρόμο ακόμη, ειδικά εδώ στην Ελλάδα. Τα καλά, ότι η αρχή έγινε!

Read More »

Συμβουλές για τις πρώτες βόλτες του πρόωρου μωρού

Όταν με ρωτάνε αν πέρασα δύσκολα τους πρώτους μήνες με τα πρόωρα διδυμάκια στο σπίτι, λέω συχνά ότι ήμουν τυχερή γιατί ήταν τέλος Νοεμβρίου που βγήκαμε από τη μονάδα και πέρασα ένα χειμώνα κλεισμένη σε ένα δωμάτιο μαζί τους!

Παρ’ όλα αυτά επέτρεπα επισκέψεις φίλων και συγγενών στο σπίτι αλλά σε καμία περίπτωση δεν έμπαιναν στο δωμάτιο των παιδιών με παπούτσια ή χωρίς να έχουν απολυμάνει τα χέρια τους ή όλοι μαζί.

Όταν όμως ήρθε η άνοιξη και πλησίαζε το Πάσχα όπου λαχταρούσα και λαχταρούσαν και οι δικοί μου να πάμε στο πατρικό μου στο νησί, άρχισα να αγχώνομαι (και να ξέρετε ότι δεν είμαι αγχωτικός τύπος) με πράγματα όπως η διαδρομή, το πλοίο, ο κόσμος γύρω, ακόμα και τα ζουζούνια που πετάνε στον ανοιξιάτικο ουρανό.

Ψάχνοντας, μετά από καιρό, βρήκα μερικές συμβολές από μια προωρομαμά που είχε τους ίδιους προβληματισμούς με όλες μας, την Κάρυ Μαρς.

Read More »

Γονείς στη μονάδα

Στο νοσοκομείο της πόλης Λιντς, οι γονείς των πρόωρων μωρών ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στη φροντίδα τους – από το πιο απλό όπως το να τους παίρνουν τη θερμοκρασία μέχρι και πιο σύνθετες ιατρικές πράξεις όπως το να τοποθετούν καθετήρες σίτισης. Με ποιο τρόπο η πρακτική αυτή ευνοεί τις οικογένειες;

«Είναι απλά υπέροχο το να νιώθεις μαμά, από το να νιώθεις απλά παρατηρητής», δηλώνει η Άννα Κοξ, την ώρα που παίρνει τη θερμοκρασία του μωρού της.

Η κόρη της Λόλα γεννήθηκε ακριβώς στις 23 εβδομάδες. Είχε έναν δίδυμο αδελφό που όμως δεν κατάφερε να επιβιώσει και οι γιατροί έδιναν και στην ίδια μικρές πιθανότητες επιβίωσης. Η Λόλα νοσηλεύτηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο St James στο Λιντς – το πρώτο νοσοκομείο στο Ηνωμένο Βασίλειο που εφαρμόζει ένα σύστημα περίθαλψης το οποίο εμπλέκει την οικογένεια.

Read More »