Η ιστορία του Βασίλη: Να τα αγαπάτε τα πρόωρα

Να τα αγαπάτε τα πρόωρα… Και λίγο παραπάνω τις μανούλες τους….

Ο Γιώργος αποφάσισε να γεννηθεί γύρω στους δύο μήνες πριν την ώρα του. Αποφάσισε να αρχίσει να δείχνει πως θα περνάει το δικό του από τότε που είδε το πρώτο φως του ήλιου. Ακόμα και σήμερα, τέσσερα χρόνια και τέσσερις μήνες μετά, πάλι το δικό του – θέλει να πιστεύει ότι – περνάει.

 

Ο Γιώργος γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 2015 με βάρος ενός κιλού και κάτι γραμμαρίων. Τον έβλεπες και δεν πίστευες πως μπορεί να γεννιούνται τέτοια μωρά. Πίστευες πως ένα τέτοιο πλασματάκι βγαίνει μόνο σε γατί ή σε κουτάβι. Για να είμαι ειλικρινής δεν γνώριζα το παραμικρό για την προωρότητα, πριν αυτή χτυπήσει την πόρτα του δικού μας σπιτιού. Το πρώτο μας παιδί είχε πάρει όλο του τον χρόνο μέχρι να ακούσουμε το κλάμα του. Κι εμείς ήμασταν μια ευτυχισμένη οικογένεια, απολαμβάνοντας τη ζωή με την όμορφη κορούλα μας.

Read More »

Η ιστορία της Κάιλι: Αγαπώντας τα σημάδια μου

Η Κάιλι Γκορτ γεννήθηκε πρόωρα μαζί με τη δίδυμη αδελφή της το 1998. Σήμερα φοιτά στο λύκειο και σχεδιάζει να σπουδάσει εργοθεραπεία ή νοσηλευτική. Μας διηγείται τη δική της ιστορία. 

 «Πώς απέκτησες αυτό το σημάδι;», ρώτησε ένα περίεργο παιδί.

Αναφέρεται στο σημάδι με σχήμα V στη δεξιά πλευρά του στομαχιού μου, ακριβώς πάνω από γοφό μου. Παρόλο που στους υπόλοιπους αυτό το σημάδι φαίνεται περίεργο, ποτέ δεν ντράπηκα για αυτό.

«Μιλάς για αυτό εδώ;», ρωτάω δείχνοντάς το για να σιγουρευτώ. Εκείνη κουνάει καταφατικά το κεφάλι.

Βρίσκομαι στην πισίνα με τα παιδιά που προσέχω, φορώντας το μαγιό μου, που αφήνει ακάλυπτο το στομάχι μου και την τομή. Την ερώτηση του παιδιού μου την έχουν κάνει πολλοί ακόμη. «Έχω κάνει εγχείρηση», απαντώ. «Επειδή γεννήθηκα πρόωρα».

Read More »

Η Ισαβέλλα επιστρέφει στη ΜΕΝΝ 12 χρονών

Η 12χρονη Ισαβέλλα παίζει κιθάρα στα πρόωρα μωρά (photo: abc news)

Καμιά φορά εμείς οι γονείς των πρόωρων το κρυφοσκεφτόμαστε: Να μεγαλώσουν γερά και μια μέρα να επιστρέψουν στη ΜΕΝΝ που πάλεψαν για τη ζωή τους και όλοι εκεί να τους θαυμάσουν για τα κατορθώματά τους και να κλαίνε από συγκίνηση. Η Ισαβέλλα Τσιριέλο, μια μαθήτρια της Α΄ Γυμνασίου στη Νέα Υόρκη, το έκανε. Επέστρεψε στη ΜΕΝΝ όπου νοσηλεύτηκε τις πρώτες δύσκολες ημέρες της ζωής της και ευχαρίστησε το προσωπικό με τον πιο γλυκό τρόπο: παίζοντας μουσική στα μωρά!

Read More »

Παρακαλώ, μην αγγίζετε!

Καθώς ετοιμαζόμουν να πάρω το μικροσκοπικό μου προωράκι των 30 εβδομάδων στο σπίτι, οι νεογνολόγοι μου έλεγαν διαρκώς να αποφεύγω τα σούπερ μάρκετ. Ήμουν πραγματικά πολύ μπερδεμένη. Είναι δυνατόν τα σούπερ μάρκετ να είναι τόσο απειλητική πηγή μικροβίων;

Εννοείται πως θα τηρούσα με ευλάβεια και την οδηγία αυτή, όμως δεν κρατήθηκα και ρώτησα το λόγο. Η απάντηση που πήρα ήταν, μεταξύ άλλων, ότι οι άνθρωποι στο σούπερ μάρκετ έχουν την τάση να αγγίζουν τα μικρά μωρά μέσα στο καροτσάκι τους. Γέλασα, μην μπορώντας να καταλάβω γιατί κάποιος θα έκανε κάτι τέτοιο. Εγώ δεν το είχα κάνει ποτέ.

Πόσο δίκιο είχαν Από τη μέρα που άρχισα να βγάζω βόλτα το παιδί μου με το καροτσάκι, αντιμετώπισα ένα χείμαρρο ανθρώπων που προσπαθούσαν να αγγίξουν το μωρό μου και που δε δίσταζαν να κάνουν και προσωπικές ερωτήσεις. Ήταν λες και το μωρό μου ήταν δημόσια περιουσία!

Read More »

Η ιστορία της Μαρίας: Άγνοια, προεκλαμψία, θερμοκοιτίδα

Μέσα από αυτή την – όσο μπόρω πιο – σύντομη περιγραφή της εμπειρίας μου από την πρώτη εγκυμοσύνη και γέννα μου, θα ήθελα να σας πω πως το συναίσθημα που γεννήθηκε μαζί με τον μπέμπη είναι δύσκολο να ξεπεραστεί. Θαυμάζω απεριόριστα όλες εκείνες τις μαμάδες που το έζησαν και το ζουν για μικρό ή μεγαλύτερο διάστημα. Όλες εκείνες τις μαμάδες που ανέβηκαν στο δωμάτιο του μαιευτηρίου με άδεια αγκαλιά και που γύρισαν σπίτι τους χωρίς το μωρό τους. Όλες εκείνες που αντλούσαν το γάλα τους για να το στέλνουν στο μωρό τους ή που περιμεναν έξω από τις μονάδες προώρων μέχρι να έρθει η ώρα να θηλάσουν και να δουν για 20 λεπτά το παιδί τους. Τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο!
Με λένε Μαρία και αυτή είναι η ιστορία μου.

Read More »

Η ιστορία της Αγγελικής: το πρόωρο «ελεφαντάκι» μας

Είμαι μαμά πρόωρου! Είμαστε γονείς πρόωρου!  Η Αγγελική και ο Δημήτρης.

Είχα δίδυμη κύηση. Με έναν μήνα ακινησία στο νοσοκομείο, τελικά με έπιασαν οι πόνοι και γέννησα στις 27+1 εβδομάδες. Ενώ οι γιατροί λέγανε ότι έχω δύο κορίτσια, γέννησα ένα αγόρι και ένα κορίτσι, 970 γρ. και 1020 γρ. αντίστοιχα. Το αγόρι μας έγινε αγγελάκι την ίδια ημέρα της γέννησής του. Το κοριτσάκι μας – η Μακρίδα μας (Μακρή το επίθετο μας και «ακριδάκι» το φώναζαν οι νοσηλεύτριες στην εντατική) έμεινε στην εντατική 78 ημέρες! Οι πιο δύσκολες ημέρες της ζωής μας.

Read More »

Όνειρο τα νέα δωμάτια για γονείς και πρόωρα μωρά

Κλείστε τα μάτια και ονειρευτείτε. Ονειρευτείτε πως είστε μαζί με το πρόωρο μωρό σας στο ίδιο δωμάτιο για όσο διάστημα χρειάζεται να νοσηλευτεί. Εκείνο στη θερμοκοιτίδα του κι εσείς στο κρεβάτι σας. Με το δικό σας μπάνιο, το δικό σας θήλαστρο και το δικό σας ψυγείο. Μέσα στο δωμάτιο υπάρχει ακόμη και ένας καναπές που γίνεται κρεβάτι για να φιλοξενήσει τον μπαμπά ή τη γιαγιά που πιθανώς θέλουν να είναι μαζί σας. Μένετε εκεί όλοι μαζί και μπορείτε να παίρνετε αγκαλιά το μωρό, να το ακουμπάτε στο στήθος σας, να του αλλάζετε πάνα και να το ταΐζετε. Μπορείτε να είστε παρούσα στις ιατρικές εξετάσεις που γίνονται μέσα στο δωμάτιο και να του ψιθυρίζετε στο αφτί όποια λόγια και όποιο νανούρισμα θέλετε. Οι νοσοκόμες, σας βοηθούν, σας δείχνουν πώς να φροντίζετε εσείς το μωρό και δεν μπαινοβγαίνουν βιαστικά, αλλά… τρυφερά, κάτι που έχετε όλοι σας ανάγκη. Κρατήστε τα μάτια σας ερμητικά κλειστά και ευχηθείτε. Να γίνει αυτό πραγματικότητα για όλο και περισσότερες οικογένειες στον πλανήτη. Τα κακά νέα είναι ότι έχουμε πολύ δρόμο ακόμη, ειδικά εδώ στην Ελλάδα. Τα καλά, ότι η αρχή έγινε!

Read More »