Μία ακόμη ιστορία: γεννημένη στις 25 εβδομάδες, 670 γρ.

Η δίκη μου ιστορία σαν τίτλο έχει τη λέξη ΘΑΥΜΑ! Μια λέξη που λέμε αλλά δεν μπορούμε εύκολα να πιστέψουμε.

Η εγκυμοσύνη μου δεν ήταν η καλύτερη, αλλά δεν θα έλεγα ότι ήταν και από τις δυσκολότερες. Το δικό μου πρόβλημα ήταν κάποια ινωμυώματα που μου προκαλούσαν πολύ πόνο. Καμία ενημέρωση από τον γιατρό μου ότι αυτό μπορεί να με οδηγήσει σε πρόωρο τοκετό. Ξαφνικά, ένα βράδυ με πολύ πόνο με μεταφέρει ο τότε σύζυγός μου στην κλινική όπου η διάγνωση ήταν συσπάσεις και το μωρό μετρούσε 24+5 εβδομάδες. Τα λόγια του γιατρού τα εξής: Αυτά -εννοώντας τα έμβρυα- δεν αντέχουν. Θα πεθάνει! Σε περίπτωση που ζήσει θα είναι ανάπηρο. Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν πίστεψα λέξη από όσα είπε. Μου έκανε τις απαραίτητες ενέσεις, με κράτησε ένα 24 ωρο στην κλινική και με έδιωξε σπίτι με μοναδική οδηγία να ξεκουράζομαι… Ευτυχώς μου έκανε και τις ενέσεις κορτιζόνης για παν ενδεχόμενο.

Read More »

Advertisements

Η καρδιά (της) περνάει απ’ το στομάχι (μου)

 

Από την ημέρα που ένα ταξί με ανέβαζε εσπευσμένα από το γραφείο στο μαιευτήριο έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια. Το καταγράφω, διότι το μυαλό μου δεν θέλει να το παραδεχτεί. Άλλες φορές μου λέει πως είναι 10 – πόσο άλλαξα και πόσο μεγάλωσε – και άλλες πως ήταν προχτές – επιμένει να θυμάται βασανιστικά λεπτομέρειες όπως το χρώμα του τάπερ που παράτησα στο γραφείο, το κόσμημα της μαίας που μου πέρασε τον πρώτο ορό, το ηλεκτρονικό ημερολόγιο που έβλεπα στον διάδρομο της αίθουσας τοκετών από το δωμάτιο του καρδιοτοκογράφου, τις φωνές του κοριτσιού της απέναντι πόρτας που γεννούσε χωρίς επισκληρήδιο…

Read More »