Συνέντευξη: Η ψυχολογία της προωρότητας

Η Αριάδνη Λαμπράκη είναι ψυχολόγος με ψυχοθεραπευτική εκπαίδευση και εξειδίκευση στην αντιμετώπιση του ψυχικού τραύματος, ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που ψυχανεμίστηκε την κρισιμότητα της προωρότητας για την ανθρώπινη ψυχή, χωρίς καν να χρειαστεί να διαβεί το κατώφλι μιας ΜΕΝΝ. Η Αριάδνη διεξάγει έρευνα στα πλαίσια μεταπτυχιακού προγράμματος με αντικείμενο τις ψυχολογικές επιτπώσεις της προωρότητας στους γονείς και μόλις ολοκλήρωσε τη διπλωματική της εργασία με τίτλο: «Εμπειρίες γονέων με πρόωρα νεογνά». Με σημείο εκκίνησης αυτή την εργασία και τις εμπειρίες που η ίδια αποκόμισε, μας μίλησε για όλα όσα συνθέτουν την προωρότητα από ψυχολογικής άποψης: για το πένθος που βιώνει μια μητέρα που γέννησε πρόωρα, ακόμη κι αν το παιδί της επέζησε, για το δέσιμο γονέα – πρόωρου παιδιού αλλά και τη μεγάλη πρόκληση της σχέσης τους, για την «ανεπάρεκεια» ακόμη και ορισμένων ειδικών, αλλά και για το θετικό κομμάτι μιας πρόωρης γέννησης. Η συνέντευξή της είναι αποκαλυπτική και η ίδια η πλέον αρμόδια να μιλήσει για θέματα που πολλές φορές ενώ τα νιώθουμε, δεν μπορούμε να τα βάλουμε σε λέξεις. Τέλος, να αναφέρουμε ότι κομμάτια από την εργασία της δημοσιεύονται αυτό το διάστημα στη σελίδα του facebook του 31εβδομάδες, ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας Προωρότητας στις 17 Νοεμβρίου. Μείνετε συντονισμένοι!

Γιατί αποφάσισες να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο θέμα;
Μία σειρά συγκυριών με οδήγησαν στο συγκεκριμένο θέμα. Η απόφαση πάντως πάρθηκε όταν άκουσα την υπεύθυνη κάποιας μονάδας νεογνών να περιγράφει τις αντιδράσεις μητέρων κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του παιδιού τους. Η εικόνα που μετέφερε ήταν αυτή μητέρων σε κατάσταση σοκ και τότε άρχισα να αναρωτιέμαι πώς και γιατί. Δυστυχώς, ως τότε, όπως και ο περισσότερος κόσμος, δεν συνειδητοποιούσα ότι όταν λέμε “θερμοκοιτίδα” ουσιαστικά μιλάμε για “εντατική”. Και φοβάμαι πως ακόμα και ειδικοί που καλούνται να υποστηρίξουν, με οποιονδήποτε τρόπο, πρόωρα παιδιά και τις οικογένειές τους δεν αντιλαμβάνονται τις προεκτάσεις που μπορεί να έχει μία πρόωρη γέννηση.

Read More »

Advertisements

Γιατί μειώθηκαν τα ποσοστά της προωρότητας;

Τα ποσοστά της προωρότητας μειώθηκαν τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Κι αυτό επειδή άλλαξε η νομοθεσία για τις εξωσωματικές και μειώθηκαν οι πολύδυμες κυήσεις. Η πληροφορία είναι αληθινή, αν και ανεπιβεβαιώτη ακόμη από τα επίσημα στοιχεία. Την μάθαμε από επαγγελματίες της υγείας στον χώρο της IVF γονιμοποίησης που έχουν πολλούς λιλιπούτειους «ασθενείς» σε διάφορες μονάδες της χώρας.

Read More »

Η ιστορία της Μαριάννας: χρωστάω ένα ευχαριστώ στην προωρότητα

Το παραμύθι μας.
Μια φορά κι έναν καιρό, δύο άνθρωποι αγαπήθηκαν πολύ κι έτσι ήρθε στη ζωή ένας μικρός μαχητής! Όλα ήταν υπέροχα, ένα παιδικό δωμάτιο βαμμένο μπλε κι εγώ που ανυπομονούσα να συναντήσω το γιο μου. Μέχρι την 30η εβδομάδα κύησης ήταν ένα φυσιολογικό έμβρυο που απλά το κεφαλάκι του μεγάλωνε στα κατώτατα, αλλά φυσιολογικά όρια στις καμπύλες, καλός τράχηλος και καθόλου συσπάσεις. Και έφτασε η στιγμή που στο doppler το κεφάλι του μωρού δεν αναπτυσσόταν φυσιολογικα, είχε πέσει κάτω του φυσιολογικού στην καμπύλη και υπήρχε πιθανότητα για κάποιο σύνδρομο.

Read More »

Η ιστορία της Ελένης: Είχα ανεπάρκεια τραχήλου

Στη φωτογραφία, τα ποδαράκια του μωρού της Ελένης.

Ήθελα εδώ και καιρό να γράψω. Τους τελευταίους 9 μήνες, η ζωή μου μια ταινία κι εγώ θεατής της. Έτσι ακριβώς ένιωθα μιας και αδυνατούσα να ελέγξω τις εξελίξεις.

Ας το πάρω από την αρχή. Ξημερώματα 28ης Οκτωβρίου και όλο το βράδυ στριφογυρνούσα από την αγωνία. Ο Βαγγέλης (βλ. σύζυγος) ετοιμαζόταν για δουλειά. Του φωνάζω στην πόρτα «Μόλις επιστρέψεις θα το κάνω». Δεν περίμενα όμως. Σηκώθηκα, ακολούθησα την τυπική διαδικασία του τεστ και πριν προλάβω να χρονομετρήσω για την πολυπόθητη γραμμούλα τη βλέπω να αχνοφαίνεται. Η συνέχεια μη περιγράψιμη.

Read More »

Γιατί χάθηκα

Είναι περίεργο πώς έρχονται τα πράγματα. Τις περισσότερες φορές όπως δεν τα περιμένεις. Να, τώρα ας πούμε, περίμενες πως με την απώλεια της full time δουλειάς σου και τη γνωριμία σου με τον κόσμο της ανεργίας, θα έριχνες βάρος σε αυτό που αγαπάς πιο πολύ: το μπλογκ σου. Ήσουν σίγουρη. Ήμουν σίγουρη.

Φαντάζομαι έτσι σίγουροι θα ήταν κι εκείνοι που πέντε – έξι χρόνια πριν, όταν πρωτοπαρουσιάστηκαν τα μαύρα σύννεφα στην εργασία μου, με συμβούλευαν να την αφήσω και να μείνω με το μωρό που με είχε ανάγκη. Καλώς ή κακώς δεν το έκανα. Διότι δεν το είχα ανάγκη εγώ. Εγωιστικό; Ίσως. Σε μερικές μητέρες η επώδυνη μετάβαση στη μητρότητα φέρνει το αντίθετο από το αναμενόμενο αποτέλεσμα: αντί να θέλουν να είναι συνέχεια με το μωρό τους, να προτιμούν να πηγαίνουν στη δουλειά για να ξεφεύγουν λίγο από το ασήκωτο άγχος, έστω κι αν η καρδιά και το μυαλό τους βρίσκονται πάνω από μία κούνια, μερικά χιλιόμετρα μακριά.

Read More »

Μάρτης

Να τος πάλι ο Μάρτιος, πλησιάζει. Το συνειδητοποίησα προχτές, όταν ο μεγάλος μου γιος, γεμάτος πανικό, μου υπενθύμισε ότι έχω «μόλις 10 μέρες» για να φτιάξω εκείνα τα βραχιολακια με κόκκινη και άσπρη κλωστή.

Περίεργος μήνας ο Μάρτιος. Για χρόνια ήταν μακράν ο δυσκολότερος μήνας του χρόνου. Σκοτείνιασε πριν από 7 χρόνια, όταν γεννήθηκε πρόωρα το πρώτο μου αγόρι. Δύο χρόνια αργότερα σκοτείνιασε ακόμη περισσότερο όταν το δεύτερο αγόρι μου απέδειξε τη μέρα της γέννησής του με τρόπο απόλυτο και τρομακτικό ότι η φράση «να μπεις στο μήνα σου και όλα θα πάνε καλά» είναι μια μπούρδα.

Read More »

Η ιστορία της Μαρίας: 35 μέρες στη ΜΕΝΝ

Ήταν Μάιος του 2015 όταν μάθαμε ότι ήμουν έγκυος στο πρώτο μου μωρό. Και εγώ και ο άντρας μου πέταξαμε από τη χαρά μας, το θέλαμε αυτό το μωρό. Οι πρώτοι 3 μήνες πέρασαν δύσκολα λόγω αδιαθεσίας, όμως η χαρά μου ήταν εκεί, ο τέταρτος μήνας ίσως ο πιο τέλειος μήνας της εγκυμοσύνης μου, όνειρα, αγορές για την πριγκίπισσα που θα ερχόταν και… ξαφνικά στην 24 εβδομάδα όλα γκρεμίστηκαν.

Read More »