Η ιστορία της Ελένης: Είχα ανεπάρκεια τραχήλου

Στη φωτογραφία, τα ποδαράκια του μωρού της Ελένης.

Ήθελα εδώ και καιρό να γράψω. Τους τελευταίους 9 μήνες, η ζωή μου μια ταινία κι εγώ θεατής της. Έτσι ακριβώς ένιωθα μιας και αδυνατούσα να ελέγξω τις εξελίξεις.

Ας το πάρω από την αρχή. Ξημερώματα 28ης Οκτωβρίου και όλο το βράδυ στριφογυρνούσα από την αγωνία. Ο Βαγγέλης (βλ. σύζυγος) ετοιμαζόταν για δουλειά. Του φωνάζω στην πόρτα «Μόλις επιστρέψεις θα το κάνω». Δεν περίμενα όμως. Σηκώθηκα, ακολούθησα την τυπική διαδικασία του τεστ και πριν προλάβω να χρονομετρήσω για την πολυπόθητη γραμμούλα τη βλέπω να αχνοφαίνεται. Η συνέχεια μη περιγράψιμη.

Read More »

Advertisements

Γιατί χάθηκα

Είναι περίεργο πώς έρχονται τα πράγματα. Τις περισσότερες φορές όπως δεν τα περιμένεις. Να, τώρα ας πούμε, περίμενες πως με την απώλεια της full time δουλειάς σου και τη γνωριμία σου με τον κόσμο της ανεργίας, θα έριχνες βάρος σε αυτό που αγαπάς πιο πολύ: το μπλογκ σου. Ήσουν σίγουρη. Ήμουν σίγουρη.

Φαντάζομαι έτσι σίγουροι θα ήταν κι εκείνοι που πέντε – έξι χρόνια πριν, όταν πρωτοπαρουσιάστηκαν τα μαύρα σύννεφα στην εργασία μου, με συμβούλευαν να την αφήσω και να μείνω με το μωρό που με είχε ανάγκη. Καλώς ή κακώς δεν το έκανα. Διότι δεν το είχα ανάγκη εγώ. Εγωιστικό; Ίσως. Σε μερικές μητέρες η επώδυνη μετάβαση στη μητρότητα φέρνει το αντίθετο από το αναμενόμενο αποτέλεσμα: αντί να θέλουν να είναι συνέχεια με το μωρό τους, να προτιμούν να πηγαίνουν στη δουλειά για να ξεφεύγουν λίγο από το ασήκωτο άγχος, έστω κι αν η καρδιά και το μυαλό τους βρίσκονται πάνω από μία κούνια, μερικά χιλιόμετρα μακριά.

Read More »

Μάρτης

Να τος πάλι ο Μάρτιος, πλησιάζει. Το συνειδητοποίησα προχτές, όταν ο μεγάλος μου γιος, γεμάτος πανικό, μου υπενθύμισε ότι έχω «μόλις 10 μέρες» για να φτιάξω εκείνα τα βραχιολακια με κόκκινη και άσπρη κλωστή.

Περίεργος μήνας ο Μάρτιος. Για χρόνια ήταν μακράν ο δυσκολότερος μήνας του χρόνου. Σκοτείνιασε πριν από 7 χρόνια, όταν γεννήθηκε πρόωρα το πρώτο μου αγόρι. Δύο χρόνια αργότερα σκοτείνιασε ακόμη περισσότερο όταν το δεύτερο αγόρι μου απέδειξε τη μέρα της γέννησής του με τρόπο απόλυτο και τρομακτικό ότι η φράση «να μπεις στο μήνα σου και όλα θα πάνε καλά» είναι μια μπούρδα.

Read More »

Η ιστορία της Μαρίας: 35 μέρες στη ΜΕΝΝ

Ήταν Μάιος του 2015 όταν μάθαμε ότι ήμουν έγκυος στο πρώτο μου μωρό. Και εγώ και ο άντρας μου πέταξαμε από τη χαρά μας, το θέλαμε αυτό το μωρό. Οι πρώτοι 3 μήνες πέρασαν δύσκολα λόγω αδιαθεσίας, όμως η χαρά μου ήταν εκεί, ο τέταρτος μήνας ίσως ο πιο τέλειος μήνας της εγκυμοσύνης μου, όνειρα, αγορές για την πριγκίπισσα που θα ερχόταν και… ξαφνικά στην 24 εβδομάδα όλα γκρεμίστηκαν.

Read More »

Η ιστορία της Σοφίας: 11 μέρες αρκούν

O Θοδωρής 13 μηνών
Γεννημένος στις 33 εβδομάδες.

Όποιος βιάζεται σκοντάφτει… Κι εγώ βιαζόμουν πολύ. Aπό την πρώτη φορά που τον ένοιωσα, από την πρώτη κιόλας κλωτσιά, αναρωτιόμουν πώς θα περάσει ο καιρός, ήθελα να τον δω, ήθελα να τον πάρω αγκαλιά, λες και θα χάνονταν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια που θα περνούσαμε μαζί. Βιάστηκα να τον δω και σκόνταψα. Σκόνταψα πάνω σε μια πόρτα, αυτή που από έξω έγραφε ΜΕΝΝ.

Read More »

Μια ταινία που οι γονείς των πρόωρων πρέπει να δουν

Πώς τα πάτε με τους δράκους, αυτά τα παράξενα φτερωτά ερπετοειδή; Τα φοβάστε ή σας σαγηνεύουν;

Εμένα πάντα μου άρεσαν. Λάτρευα τους μύθους και τις ταινίες γύρω από αυτά τα πλάσματα. Ποτέ δεν είχα φανταστεί όμως ότι κάποιος θα μπορούσε να συνδέσει τους δράκους με την πρόωρότητα. Και να κάνει μια όμορφη σχετική ταινία.

Αν τα προωράκια σας έχουν περάσει τα 5 έτη (η ταινία συστήνεται στην ουσία για 8 χρονών και επάνω αλλά εγώ ευτυχώς τα έχω κλείσει προ πολλού) έχετε ήδη εντρυφήσει στις μαγικές ταινίες του Ντίσνεϊ, αν και αρκετές φορές είναι τρομακτικές. Έχετε ήδη δει 35 φορές τον Κεραυνό Μακ Κουίν και 25 το «Ψυχρά κι Ανάποδα» και μάλιστα back to back σε σημείο να αναρωτιέστε εάν είναι φυσιολογικό. Ναι είναι, το παθαίνουν όλα τα παιδιά, πρόωρα και μη!

Read More »

Η ιστορία της Πόπης: Κανείς δεν καταλαβαίνει τους γονείς της ΜΕΝΝ

Ιωάννα-Δέσποινα, 22 μηνών. Γεννημένη στις 30 εβδομάδες, 1600 γρ.

Αυτή είναι η ιστορία, της μικρής Ιωάννας-Δέσποινας, που γεννήθηκε 30 εβδομάδων και 5 ημερών στις 23/3/2016 στις 6:10 το απόγευμα σε μαιευτήριο της Αθήνας.

Ο Θεός με το που αποφασίσαμε πως θέλουμε να γίνουμε γονείς, μας έστειλε την Ιωαννίτσα μου. Την ημέρα των γενεθλίων μου, έμαθα πως είμαι έγκυος 5 εβδομάδων. Τα συναισθήματα που ένιωθα τότε απερίγραπτα. Πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν μπορούσα να κοιμηθώ από την πολλή χαρά. Η εγκυμοσύνη μου, δύσκολη. Μετά τους πρώτους μήνες, που υπέφερα από ζαλάδες και εμετούς, στην πορεία εμφανίστηκε υψηλή πίεση, θυρεοειδής, σάκχαρο, αιμορραγίες και φόβος. Πολύς φόβος. Η γιατρός μου, μου είχε αναφέρει ότι ίσως γεννήσω λίγο πρόωρα.

Read More »