Η καρδιά (της) περνάει απ’ το στομάχι (μου)

 

Από την ημέρα που ένα ταξί με ανέβαζε εσπευσμένα από το γραφείο στο μαιευτήριο έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια. Το καταγράφω, διότι το μυαλό μου δεν θέλει να το παραδεχτεί. Άλλες φορές μου λέει πως είναι 10 – πόσο άλλαξα και πόσο μεγάλωσε – και άλλες πως ήταν προχτές – επιμένει να θυμάται βασανιστικά λεπτομέρειες όπως το χρώμα του τάπερ που παράτησα στο γραφείο, το κόσμημα της μαίας που μου πέρασε τον πρώτο ορό, το ηλεκτρονικό ημερολόγιο που έβλεπα στον διάδρομο της αίθουσας τοκετών από το δωμάτιο του καρδιοτοκογράφου, τις φωνές του κοριτσιού της απέναντι πόρτας που γεννούσε χωρίς επισκληρήδιο…

Read More »