Χρόνια πολλά στο εμείς

Μια φορά κι έναν καιρό που είχα πάει βόλτα στο δάσος, βρέθηκε κάποιος να μου υπενθυμίσει πως είμαι απλώς μια μπλόγκερ. Πως όπως τώρα γράφω για την εμπειρία μου σχετικά με την προωρότητα, αύριο μεθαύριο μπορεί να αρχίσω να γράφω για την ανεργία στον κλάδο της δημοσιογραφίας π.χ. και να αφήσω πίσω μου τους πρόωρα γονείς. Ποιος ξέρει; Μπορεί. Μπορεί και όχι.

12987977_10154864168354465_768067547_n

 

Σήμερα όμως, 13 Απριλίου, το μπλογκ αυτό έχει γενέθλια, συμπληρώνει τρία χρόνια ζωής και είμαι πολύ χαρούμενη.

Είμαι χαρούμενη για πολλούς λόγους, αλλά κυρίως για έναν: που είμαι απλώς μια μπλόγκερ.

Read More »

Ολες οι «μητέρες» του παιδιού μου

«Xreiazomai epeigontws mia bolta» λέει το sms μου. «SE MISI WRA 8A EIMAI EKEI» διαβάζω αμέσως μετά στην οθόνη του κινητού μου. Είναι δέκα το βράδυ, κατακαλόκαιρο και στις 10 και 45 τρώμε μαζί παγωτό, χαζεύοντας τις βιτρίνες στην πλατεία, όπως τότε που ήμασταν συμμαθήτριες. Η φίλη μου έχει παιδί και ξέρει ακριβώς πώς αισθάνεται μια φρέσκια μητέρα μετά τον πρώτο μήνα με το μωρό στο σπίτι. Εγώ όμως ξέρω ότι και να μην είχε, πάλι κοντά μου θα ήταν. Με άλλα λόγια, το ευτύχημα δεν είναι ότι έχει παιδί, αλλά ότι έχει στήθος.

Read More »

Οξυγόνο

Το καλοκαίρι δεν έλεγε να μπει με τίποτε. 1η Ιουνίου, συννεφιά και ψιλόβροχο, ζακέτα απαραιτήτως. Σαν να ήθελε το σύμπαν να μείνουμε κολλημένοι στην άνοιξη του 11, αυτή που άλλαξε τον κόσμο μας, όταν και όπως δεν φανταζόμασταν. Εκείνο το πρωινό, μας βρήκε με ένα κάθισμα αυτοκινήτου στρωμένο με λευκό σεντόνι, πικέ κουβέρτα και από πάνω πουά extra small ζιπουνάκι, σκουφί (που τώρα θα έκανε στις κούκλες της), πτι καλτσάκια και βαμβακερό ζακετάκι με τριπλό ρεβέρ στα μανίκια, να περιμένουμε έξω από μια μονάδα που έσκουζε κλάματα. Ήμουν βέβαιη πως επρόκειτο για κάποιο αστείο και πως θα γυρνούσα στο σπίτι με το κάθισμα άδειο, όπως είχα δει να συμβαίνει και σε άλλους γονείς. Μετά τις τόσες ματαιώσεις που έζησα σε διάστημα 50 ημερών ήταν αδύνατο να πειστώ πως η ώρα είχε φτάσει.

Read More »