Ώρα να αφήσεις τη ΜΕΝΝ πίσω σου, μπαμπά

Εκείνο το Σάββατο, όσες φορές και να με φώναζε η γυναίκα μου, η Ρέιτσελ, για να φύγουμε δεν μπορούσα να κουνηθώ. Η Ίβυ, η κόρη μας είχε φάει πριν από μισή ώρα, ήταν ξύπνια και παρατηρούσε τον χώρο γύρω της. Ήταν τόσο μικρή όσο φαντάζεστε ένα πρόωρο μωρό 2 μηνών. Με κοιτούσε και φώλιαζε στο χέρι μου όταν το ακουμπούσα πάνω της. Και εφόσον τώρα ήταν στο κουνάκι και όχι σε θερμοκοιτίδα, μπορούσα να την αγγίξω και να την χαϊδέψω χωρίς να μας χωρίζει τίποτα πια.

Read More »