Το τρίδυμο που επέζησε

Μία μητέρα θυμάται την πρώτη φορά που το παιδί της αναζήτησε τα τρίδυμα αδέλφια του. Η ιστορία της μας κάνει να αναρωτιόμαστε πώς και πότε θα μιλήσουμε στα παιδιά για την απώλεια των αδελφών τους.

Μία λέξη. Μία μόνο λέξη χρειάστηκε για να με πλημμυρίσουν ξανά οι αναμνήσεις και η θλίψη. Με μία τόσο δα μικρή λέξη επέστρεψα πίσω στην 23η Ιουνίου 2013, τη μέρα που γέννησα τα τρίδυμά μου και τη μέρα που πέθανε το πρώτο μου παιδί.

Το μοναδικό από τα τρίδυμά μας που επέζησε, η Πέιτον, έχει ιδιαίτερη ρουτίνα προτού πέσει για ύπνο το βράδυ, που περιλαμβάνει το να χαιρετίσει τον αδελφό και την αδελφή της. Πάνω από την αλλαξιέρα της κρέμονται 3 διάφανα κουτιά, ένα για καθένα από τα τρίδυμα. Μέσα υπάρχουν φωτογραφίες και άλλα αναμνηστικά από το νοσοκομείο των 22 εβδομάδων πρόωρων μωρών μας. Στην Πέιτον αρέσει πολύ να τα κοιτάζει και συχνά λέει «Γεια σου, Άμπυ», «Γεια σου, Πάρκερ». Αλλά εκείνη η νύχτα ήταν διαφορετική. Η Πέιτον χαιρέτησε την Άμπυ και μετά κοίταξε πιο κοντά τη φωτογραφία. Και τότε με τη φωνούλα της φώναξε «Ξύπνα!».

Read More »

Advertisements

Πρώτη φορά στο μουσείο

aetwmataJPG

Πόσες φορές έχω επιλέξει μέρη και δραστηριότητες χωρίς να τη ρωτήσω, πιστεύοντας ότι θα γουστάρει, δεν θυμάμαι. Άλλη μία τις προάλλες, το μικρό τρενάκι του Κέντρου. Αφετηρία, ο σταθμός του μετρό της Ακρόπολης. Ο μπαμπάς της εφοδιάζεται με την απαραίτητη καφεΐνη και όσο τον περιμένουμε της δείχνω το μουσείο απέναντι. «Θέλω να πάμε στο μουσείο» μου λέει. Κοντοστέκομαι. Ίσως μια άλλη φορά, σήμερα θα πάρουμε το τρένο, λέω. Επιμένει. «Ανυπομονώ να δω τα αγάλματα». Όταν ένα πεντάχρονο παιδί ξέρει πολύ καλά γιατί θέλει να πάει σε ένα μουσείο και σου το ζητάει επίμονα, φαντάζομαι ότι αν αρνηθείς, θα εισπράξεις τη χρυσή μούντζα όλων των ειδικών. Πετάς το φραπέ που μόλις πήρες – έστω και μουρμουρίζοντας -, στέκεσαι στην ουρά και δείχνεις ότι συμμερίζεσαι τον ενθουσιασμό της πρώτης-φοράς-σε-μουσείο-γουάου, ακόμη κι αν εσύ έχεις πάει σε άπειρα και έχεις σιχτιρίσει σχολείο, γονείς και λοιπούς φορείς συντηρητισμού προτού ασπαστείς τις ομορφιές τους.

Να λοιπόν πώς εκείνο το κυριακάτικο πρωινό του Ιουλίου η Γιόννα πήρε τους γονείς της από το χέρι και τους πήγε βόλτα στο μουσείο της Ακρόπολης, αποδεικνύοντάς τους πως ξέρει να αποφασίζει καλύτερα για την ίδια.

Read More »