Ποια είναι τα 4 πράγματα που χρειάζεται ένα παιδί για να είναι ευτυχισμένο;

Γράφει ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας*

Τι χρειάζονται τα παιδιά; Αγάπη! Τι άλλο; Φροντίδα, στοργή, νοιάξιμο, την προσοχή μας, τον χρόνο μας, μια ζεστή αγκαλιά, σωστή διατροφή, επαρκή κοινωνικοποίηση, ένα ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον… Κι όμως, τα περισσότερα αγαθά είναι άυλα, προσφέρονται αμισθί και δεν κοστίζουν τίποτα. Δείτε ποια είναι τα 4 πιο σημαντικά συναισθηματικά αγαθά που εξασφαλίζουν μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. 

Read More »

Τέλειος ή υπεύθυνος γονέας;

Γράφει ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας* 

Τα καλά σενάρια έχουν σασπένς και αφήνουν το καλό για το τέλος. Σ’ αυτό το σημείωμα θα πούμε την κατάληξη στην αρχή και το μυστήριο θα λυθεί μία και καλή: Δεν υπάρχει τέλειος γονιός. Αυτό ήταν… Τώρα που μάθαμε την αλήθεια μπορούμε να απενεχοποιηθούμε και να δράσουμε χωρίς προσχήματα. Μπορούμε να υψώσουμε τη φωνή μας, μπορούμε να πούμε όχι, μπορούμε ακόμα και να τα στενοχωρήσουμε. Μπορούμε να είμαστε επιτέλους ο εαυτός μας. Αυθεντικά!

Γιατί δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς, υπάρχουν αληθινοί γονείς. Οι αληθινοί γονείς κάνουν λάθη, έχουν ελαττώματα, έχουν αδυναμίες, δεν μπορούν να κάνουν τα πάντα, δεν μπορούν να τα προσφέρουν όλα, να τα προλαβαίνουν όλα. Οι αληθινοί γονείς έχουν αγωνίες, αγωνίζονται, άλλα δεν τα καταφέρνουν πάντα. Τι να κάνουμε, έτσι έχουν τα πράγματα. Αν αποδεχτούμε τη φύση μας, το πεπερασμένο των δυνατοτήτων μας, ίσως αγαπήσουμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας. Τον πραγματικό μας εαυτό, όχι τον ιδανικό. Κάπως έτσι οι μύθοι απομυθοποιούνται, όμως δεν πειράζει. Για την ακρίβεια θα μπορούσαμε να πούμε ότι έτσι, ίσως, να είναι καλύτερα. Πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα.

Read More »

Στάσου πλάι μου

Φανταστείτε ότι θέλετε να προσφέρετε, να δώσετε ένα δώρο σε κάποιον. Ας υποθέσουμε ότι για τον σκοπό αυτό σχεδιάζετε να επισκεφτείτε ένα ανθοπωλείο και να αγοράσετε ένα λουλούδι ή ένα μπουκέτο λουλούδια. Πολύχρωμα! Φανταχτερά!

Ήδη πριν καν το δώρο σας φτάσει στον άλλον -τον αποδέκτη, τον εκλεκτό- εσείς θα νιώσετε την ευφορία της προσφοράς. Την ευχαρίστηση του να κάνεις κάτι καλό. Η φαντασίωση του χαμόγελου στο πρόσωπο του άλλου, προφταίνει να προσφέρει σε εσάς το πρώτο χαμόγελο.

Read More »

Το τρίδυμο που επέζησε

Μία μητέρα θυμάται την πρώτη φορά που το παιδί της αναζήτησε τα τρίδυμα αδέλφια του. Η ιστορία της μας κάνει να αναρωτιόμαστε πώς και πότε θα μιλήσουμε στα παιδιά για την απώλεια των αδελφών τους.

Μία λέξη. Μία μόνο λέξη χρειάστηκε για να με πλημμυρίσουν ξανά οι αναμνήσεις και η θλίψη. Με μία τόσο δα μικρή λέξη επέστρεψα πίσω στην 23η Ιουνίου 2013, τη μέρα που γέννησα τα τρίδυμά μου και τη μέρα που πέθανε το πρώτο μου παιδί.

Το μοναδικό από τα τρίδυμά μας που επέζησε, η Πέιτον, έχει ιδιαίτερη ρουτίνα προτού πέσει για ύπνο το βράδυ, που περιλαμβάνει το να χαιρετίσει τον αδελφό και την αδελφή της. Πάνω από την αλλαξιέρα της κρέμονται 3 διάφανα κουτιά, ένα για καθένα από τα τρίδυμα. Μέσα υπάρχουν φωτογραφίες και άλλα αναμνηστικά από το νοσοκομείο των 22 εβδομάδων πρόωρων μωρών μας. Στην Πέιτον αρέσει πολύ να τα κοιτάζει και συχνά λέει «Γεια σου, Άμπυ», «Γεια σου, Πάρκερ». Αλλά εκείνη η νύχτα ήταν διαφορετική. Η Πέιτον χαιρέτησε την Άμπυ και μετά κοίταξε πιο κοντά τη φωτογραφία. Και τότε με τη φωνούλα της φώναξε «Ξύπνα!».

Read More »

Πρώτη φορά στο μουσείο

aetwmataJPG

Πόσες φορές έχω επιλέξει μέρη και δραστηριότητες χωρίς να τη ρωτήσω, πιστεύοντας ότι θα γουστάρει, δεν θυμάμαι. Άλλη μία τις προάλλες, το μικρό τρενάκι του Κέντρου. Αφετηρία, ο σταθμός του μετρό της Ακρόπολης. Ο μπαμπάς της εφοδιάζεται με την απαραίτητη καφεΐνη και όσο τον περιμένουμε της δείχνω το μουσείο απέναντι. «Θέλω να πάμε στο μουσείο» μου λέει. Κοντοστέκομαι. Ίσως μια άλλη φορά, σήμερα θα πάρουμε το τρένο, λέω. Επιμένει. «Ανυπομονώ να δω τα αγάλματα». Όταν ένα πεντάχρονο παιδί ξέρει πολύ καλά γιατί θέλει να πάει σε ένα μουσείο και σου το ζητάει επίμονα, φαντάζομαι ότι αν αρνηθείς, θα εισπράξεις τη χρυσή μούντζα όλων των ειδικών. Πετάς το φραπέ που μόλις πήρες – έστω και μουρμουρίζοντας -, στέκεσαι στην ουρά και δείχνεις ότι συμμερίζεσαι τον ενθουσιασμό της πρώτης-φοράς-σε-μουσείο-γουάου, ακόμη κι αν εσύ έχεις πάει σε άπειρα και έχεις σιχτιρίσει σχολείο, γονείς και λοιπούς φορείς συντηρητισμού προτού ασπαστείς τις ομορφιές τους.

Να λοιπόν πώς εκείνο το κυριακάτικο πρωινό του Ιουλίου η Γιόννα πήρε τους γονείς της από το χέρι και τους πήγε βόλτα στο μουσείο της Ακρόπολης, αποδεικνύοντάς τους πως ξέρει να αποφασίζει καλύτερα για την ίδια.

Read More »