Πέντε χρόνια μετά

Πέρασαν 5 χρόνια από τη μέρα που ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή μου. Πέντε χρόνια από το σοκ και την αβεβαιότητα της ΜΕΝΝ.

5years

Η γέννηση του γιου μου ακριβώς στις 30 εβδομάδες κύησης, έγινε χωρίς καμία προειδοποίηση. Ήμουν μουδιασμένη, όλα εξελίχθηκαν γρήγορα, σαν σε κινηματογραφική ταινία. Και όμως θυμάμαι εκείνες τις στιγμές σα να έγιναν όλα χτες.

Read More »

Το άγχος μας δεν τα επηρεάζει!

Μια νέα έρευνα δείχνει πως το στρες της προωρότητας δεν επηρεάζει τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας

Μήπως σας μπαίνει στο μυαλό πως το άγχος και η στενοχώρια σας από την πρόωρη γέννηση του παιδιού σας έχει επηρεάσει τον τρόπο που του συμπεριφέρεστε; Ότι είστε λιγότερο καλός γονιός ας πούμε; Μήπως το έχει υπονοήσει κάποιος από τον κύκλο σας;

Read More »

Πάω πίσω, λοιπόν, στη δουλειά μου

«Κακά κάναμε;». Η ερώτηση απευθύνεται στη γιαγιά της και βγαίνει από το στόμα μου αυθόρμητα την ώρα που γύρω μου εκτυλίσσεται μια επαγγελματική συνάντηση για τάσεις και πρόσωπα της μόδας. Σίγουρα δεν είναι ό,τι περιμένουν να ακούσουν οι συνάδελφοι. Δεν είναι καν μια κομψή, όπως αρμόζει στο ύφος των περιστάσεων,  ερώτηση. Αν όμως οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζεσαι έχουν κατανόηση και χιούμορ, τότε ξέρεις ότι μπορείς να φέρεις μερικά πράγματα από το σπίτι σου στο γραφείο. Και αυτό είναι μια τεράστια ανακούφιση, όταν στους ώμους σου κουβαλάς τις βαλίτσες μιας πρωτάρας μαμάς.

Read More »

Ολες οι «μητέρες» του παιδιού μου

«Xreiazomai epeigontws mia bolta» λέει το sms μου. «SE MISI WRA 8A EIMAI EKEI» διαβάζω αμέσως μετά στην οθόνη του κινητού μου. Είναι δέκα το βράδυ, κατακαλόκαιρο και στις 10 και 45 τρώμε μαζί παγωτό, χαζεύοντας τις βιτρίνες στην πλατεία, όπως τότε που ήμασταν συμμαθήτριες. Η φίλη μου έχει παιδί και ξέρει ακριβώς πώς αισθάνεται μια φρέσκια μητέρα μετά τον πρώτο μήνα με το μωρό στο σπίτι. Εγώ όμως ξέρω ότι και να μην είχε, πάλι κοντά μου θα ήταν. Με άλλα λόγια, το ευτύχημα δεν είναι ότι έχει παιδί, αλλά ότι έχει στήθος.

Read More »

Ανταγωνισμός από κούνια

Σε κοιτάει με ύφος ανωτερότητας – αν μπορούσε να σηκώσει το ένα της φρύδι θα το έκανε – και με ξεκάθαρα μαμαδίστικο τόνο, σου υποδεικνύει εμμέσως πλην σαφώς τα όσα πράττεις λάθος με το ίδιο σου το αίμα. Εκείνη ξέρει πάντα καλύτερα.

Read More »

Γίνεται ο μπαμπάς, μαμά;

Είχαμε μια συζήτηση τις προάλλες με φίλες για το αν ο μπαμπάς μπορεί να γίνει μαμά. Όχι βέβαια κυριολεκτικά. Δεν τον βάλαμε να θηλάσει. Ούτε αναρωτηθήκαμε για το αν ο θηλασμός είναι αυτός που κάνει μια γυναίκα μάνα. Αυτά τα έχουμε λύσει προ πολλού στο κεφάλι μας. Βάλαμε στο μικροσκόπιο τα υπόλοιπα.

Read More »

Η μάνα η σωστή

Σάββατο πρωί, στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς μου, η ουρά στα τυριά παρακολουθεί με εκφράσεις αμηχανίας την περίπου τρίχρονη πιτσιρίκα που σέρνεται απαρηγόρητη στα πατώματα και ζητάει τη μαμά της.

 

Κάνω το λάθος να εμπλακώ στην αναζήτησή της, αλλά με πληροφορούν ότι στέκεται στο τέλος της γραμμής. Την κοιτάζω. Δείχνει να την ενοχλεί περισσότερο ότι το νούμερο 98, που έχει κόψει, αργεί ακόμη, παρά το ότι το σπλάχνο της σπαράζει, γλείφοντας τα πλακάκια για να τραβήξει την προσοχή της. Εγκλημα ή μέθοδος διαπαιδαγώγησης;

Το σωστό και το λάθος στο κεφάλαιο «Παιδί» σηκώνει μεγάλη συζήτηση και ακόμη μεγαλύτερη διαμάχη. Οπως αυτή που προκάλεσε η Κινέζα Εϊμι Τσούα με το βιβλίο της «Μητέρα τίγρη» (εκδ. Παπαδόπουλος). Επειδή έγραψε πως «αντίθετα με την αμερικανίδα μητέρα που πανηγυρίζει στις κερκίδες την επιτυχία του τέκνου της, η κινέζα μητέρα πιστεύει ότι (1) τα σχολικά καθήκοντα προέχουν πάντα, (2) οποιοσδήποτε βαθμός εκτός από το άριστα είναι ένας κακός βαθμός, (3) τα παιδιά σου πρέπει να είναι δύο χρόνια μπροστά από τους συμμαθητές τους στα μαθηματικά…» και άλλα παρεμφερή που εν ολίγοις θέλουν τη μητέρα μια Σπαρτιάτισσα να πολεμάει για να μεγαλώσει επιτυχημένα παιδιά.

Στον αντίποδα βρίσκεται ο δυτικός τρόπος ανατροφής που συνοψίζεται στο «Bringing Up Bébé» της Αμερικανίδας Πάμελα Ντράκερμαν, μιας ρεπόρτερ που βρέθηκε να ζει στο Παρίσι και θαύμασε τη σοφία των Γαλλίδων όσον αφορά την ανατροφή των τέκνων τους. Ο κανόνας στη Γαλλία, συμπεραίνει, είναι η χαλαρότητα. Το σωστό για ένα μωρό δεν είναι να πέσεις με τα μούτρα επάνω του, αλλά να συμπεριφερθείς σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε στη ζωή σου. Ετσι, από τους πρώτους κιόλας μήνες, θα αναγκάσεις το παιδί να ενταχθεί εκείνο στον τρόπο με τον οποίο ζεις. Ο θηλασμός εδώ δεν κρίνεται απαραίτητος, το πρώτο μέλημά σου πρέπει να είναι η επιστροφή στον σέξι εαυτό σου και όταν κλαίει το βρέφος δεν τρέχεις να το πάρεις αγκαλιά. Γενικότερα, πριν από κάθε απαίτηση του παιδιού, γκρίνια, παροξυσμό κτλ., εσύ κάνεις ενός λεπτού παύση. Οι σωστοί γονείς, καταλήγει η Ντράκερμαν, είναι αυτοί που δεν τρέχουν να ικανοποιήσουν κάθε καπρίτσιο, που δεν αντιδρούν νευρωτικά και που με το παράδειγμά τους διδάσκουν υπομονή και πειθαρχία τα πιτσιρίκια, ώστε και εκείνα στη συνέχεια να κάθονται ήσυχα στο τραπέζι, στις κοινωνικές εκδηλώσεις, στον παιδικό σταθμό.

Αν και αρχικά η δυτική πρακτική φαίνεται πιο εύπεπτη και συμπαθητική στα μάτια μιας ελληνίδας μαμάς, σε μια δεύτερη ανάγνωση, θεωρώ ότι δεν απέχει και πολύ από τη μέθοδο των κινέζικων βασανιστηρίων. Με την έννοια ότι είναι και οι δύο προμελετημένες, άρα απουσιάζει ο αυθορμητισμός, και αρκούντως χειραγωγικές. Κατανοώ ότι και οι δύο προκύπτουν από τη γονεϊκή αγάπη και τον ύψιστο στόχο της ευτυχίας των παιδιών. Δεν αμφισβητώ, επίσης, το γεγονός ότι ως γονιός οφείλεις να κάνεις μερικές φορές την καρδιά σου πέτρα και να ακολουθήσεις τον τραχύ τον δρόμο, ώστε τα παιδιά να μάθουν τα απαραίτητα για την ολοκλήρωσή τους όρια. Αλλά για πόση ώρα μπορείς να αφήσεις ένα μωρό να κλαίει χωρίς να πας κοντά του; Και πώς μπορείς να προσποιηθείς ότι η ζωή σου κυλάει φυσιολογικά με τον ερχομό του πρώτου σου παιδιού, όταν μοιάζει με βομβαρδισμένη πολιτεία; Και εν τέλει, αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, και θες πράγματι να είσαι μια σωστή μητέρα, γιατί να μη βάλεις για λίγο στην άκρη το σέξι, στενό τζιν σου, προκειμένου να θηλάσεις λίγους μήνες το μωρό σου;

Οι οδηγοί συμβουλών δεν μου ταιριάζουν. Προτιμώ να ακούσω κάποιες μητέρες που έχουν παιδιά σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία ή κάποιες που εμπιστεύομαι για τη λιακάδα του μυαλού τους. Το σωστό και το λάθος στη διαπαιδαγώγηση δεν χρήζει θεωρητικής αντιμετώπισης. Το ευκολότερο πράγμα είναι να κρίνεις και να συμβουλεύσεις κάποιον πώς να μεγαλώσει το παιδί του, το δυσκολότερο να το κάνεις. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό και κάθε μαμά επίσης, αφού κάποτε υπήρξε παιδί. Δεν ξέρω αν μιλάω σωστά ούτε αν κάνω το σωστό ως μαμά. Εχω συνέχεια αμφιβολίες, αλλά μαθαίνω να ζω μαζί τους. «Δεν πειράζει, δεν έγινε τίποτε, όλα τα παιδάκια χτυπάνε πού και πού, όταν αρχίσουν να σηκώνονται» της λέω, παίρνοντάς την αγκαλιά ύστερα από μια θεαματική τούμπα. Περιμένω τις αντιδράσεις της. Συνήθως, έπειτα από λίγο σταματάει να σκούζει, ξεχνιέται και ζητάει να συνεχίσει την ξέφρενη πορεία της προς αυτό που είχε ξεκινήσει. Αν αυτό δεν πιάσει, δεν θα είμαι τόσο cool και φοβάμαι ότι ούτε θα μπορέσω να γίνω αυστηρή. Το βασικό πρόβλημα – και η πρόκληση – στη σχέση γονιών – παιδιών είναι ότι οι μεν δοκιμάζουν πάνω στους ανυποψίαστους δε. Και εν τέλει δοκιμάζονται. Οι δε είναι εκείνοι που στο τέλος θα τους κρίνουν. Και θα είναι πάντοτε οι πιο αυστηροί και ενίοτε οι πιο δίκαιοι. Ανευ εγχειριδίων. Το αντέχετε;

Read More »

Μαμά και κόρη

Μου μοιάζει; Καθόλου. Μου αρέσει το ροζ; Μπα. Η Ραπουνζέλ; Ούτε. Οι μπούκλες, τα στρας, η Hello Kitty; Όχι. Κατηγορηματικά όχι. Όμως μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια έχω βρεθεί να λατρεύω τα κορίτσια – και τα κοριτσίστικα σαχλά – και δεν μπορώ να με φανταστώ σαν κάτι άλλο εκτός από μητέρα ενός τέτοιου.Read More »

Ας πέσουν οι ταμπέλες

Είχα πειστεί για την παροιμιώδη εσωστρέφειά μου, όταν η μικρή άρχισε να μου δείχνει επίμονα το καρότσι στην άλλη άκρη του πάρκου. Εκανα την πάπια. Θα το ξεχάσει, σκέφτηκα. Με ποια δικαιολογία να πάω να στηθώ στα καλά καθούμενα πάνω από το καρότσι ενός άλλου μωρού; Και τι να λέμε; Εσάς πόσο είναι και διάφορα τέτοια άνευ ουσίας; Σε δύο λεπτά ήμασταν εκεί. Χαμογελούσα με αμήχανη κοινωνικότητα σε ένα άγνωστο μικρό αγόρι και στον παππού του, βγάζοντας από το στόμα μου όλα όσα τόσα χρόνια θεωρούσα ανούσια έως και ενοχλητικά. Η κόρη μου ήθελε γνωριμίες.

Read More »

Μαμά μου, αρχίζω να σου μοιάζω!

«Α, δεν ξέρω, αλλά εγώ αν κάποτε γίνω μαμά, δεν πρόκειται να αλλάξω την ώρα του μπάνιου μου. Θα πηγαίνουμε στη θάλασσα μεσημεράκι» λέει με σιγουριά η συνάδελφος, όταν της ανακοινώνω ότι το καλοκαίρι κάνω τις βουτιές μου νωρίς το πρωί και αργά το απόγευμα. «Μας τα ’παν κι άλλοι» σκέφτομαι, αλλά δεν θέλω να της απαντήσω με το κλισέ των κλισέ. Τώρα που λούστηκα όσα μαμαδίστικα κορόιδευα – και συνεχίζω να γίνομαι γραφική στα μάτια μου, λέγοντας και πράττοντας αυτά που κάποτε αρνήθηκα – θέλω τουλάχιστον μία μάχη να την κερδίσω: να μην πω ποτέ «όταν γίνεις μάνα θα καταλάβεις».

Read More »