Πώς να επικοινωνήσετε με το νοσηλευτικό προσωπικό της ΜΕΝΝ

Η επικοινωνία είναι πολύ σημαντική σε κάθε περίοδο της ζωής μας. Όμως είναι ζωτικής σημασίας όταν το μωρό νοσηλεύεται σε κάποια ΜΕΝΝ. Την περίοδο αυτή η οικογένεια βιώνει ένα απίστευτο άγχος – ένας άγχος που πολλαπλασιάζεται όταν οι γονείς αδυνατούν να καταλάβουν το πόσο ιατρικά περίπλοκη φροντίδα χρειάζεται το παιδί τους.

Τις περισσότερες φορές το προσωπικό της ΜΕΝΝ είναι στη διάθεση των γονιών. Με τη σωστή καθοδήγηση, κάθε γονιός μπορεί να μάθει να «ζει» μέσα στη μονάδα και να γίνει ένας δυνατός, ικανός και σωστά ενημερωμένος συνήγορος για το παιδί του. Γνωρίζοντας τις δεξιότητες που απαιτούνται για μία ξεκάθαρη και αποτελεσματική επικοινωνία με την ιατρική ομάδα του παιδιού, μπορεί να χτίσει κανείς δυνατές σχέσεις που στηρίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό και εμπιστοσύνη, κάτι που είναι απαραίτητο τόσο για το μωρό όσο και για τους γονείς.

Οι παρακάτω συμβουλές έχουν σαν στόχο να βοηθήσουν τους γονείς να επικοινωνούν σωστά με την ιατρική ομάδα του μωρού.

Read More »

Τα σημάδια και η νίκη της προωρότητας

Από την πρώτη μέρα που μάθαμε ότι θα γεννούσα πρόωρα, η πορεία μας ήταν κατά κανόνα μοναχική.  Ή για να είμαι πιο δίκαιη η πορεία μας ήταν σχεδόν απόλυτα μοναχική από τη μέρα που πήραμε τον γεννημένο την 33η εβδομάδα γιο μας στο σπίτι. Με το που βγήκαμε από τη μονάδα, η προωρότητα τελείωσε, κάθε αναφορά σε αυτή, κάθε παράλογος και μη φόβος ήταν ανεπίτρεπτος, κάθε στιγμή αδυναμίας πριν ή μετά την επίσκεψη σε κάποια ειδικότητα ήταν αδικαιολόγητη. Το παιδί ήταν καλά, ό,τι έγινε έγινε, οι τόσες επισκέψεις ήταν απλά ταλαιπωρία για το μωρό και έπρεπε επιτέλους να ηρεμήσουμε και να αφήσουμε πίσω μας εκείνους τους δύο πρώτους μήνες του παιδιού μας που πέρασαν στην απομόνωση της ΜΕΝΝ και έπειτα του σπιτιού.

Read More »

Αρρώστια

Να σας ρωτήσω κάτι; Με τις ιώσεις πώς την παλεύετε; Της πρώτης χρονιάς στον παιδικό εννοώ. Αυτές του τύπου 2 μέρες σχολείο 3, 5, 15 άρρωστο και πάλι από την αρχή. Αυτές που ξετυλίγουν ευρηματικά όλα τα συμπτώματά τους από το κεφάλι μέχρι τα νύχια των ποδιών σα να σκανάρουν το ανοσοποιητικό του παιδιού. Πυρετός, κόκκινα μάτια, μπλε κύκλοι, μύτη με μύξες όλων των αποχρώσεων και διαφόρων πυκνοτήτων, λαιμός, βήχας για πάντα, πνεύμονες, εξάνθημα (παντού), στομάχι, έντερο, θα μάθω κι άλλα είμαι σίγουρη. Πόσο ψύχραιμοι είστε, ας πούμε από το 1 ως το 5; Και δεν θέλω να πιάσουμε το θέμα της προωρότητας. Είπαμε ότι όσες έχουμε δει το μωρό μας να βασανίζεται στο νοσοκομείο, έχουμε φάει ένα σκάλωμα, αλλά όχι απαραίτητα όλες στον ίδιο βαθμό και δεν μιλάω γι’ αυτό. Μιλάω για το πανανθρώπινο θέμα των ιώσεων, εκείνο που όταν με βλέπετε με κόκκινη μύτη κουνάτε το κεφάλι με συμπόνια: «πρώτη χρονιά ε; θα τα περάσεις αυτά, δεν γίνεται αλλιώς» ή «δράμα, εμάς μας έκαναν έκπτωση στα δίδακτρα». Πώς το ζείτε δηλαδή αυτό το δράμα; Πόσα κουτιά Γλάρος; Πόσα φιαλίδια και φιάλες φυσιολογικού ορού; Σε τι γωνία η ανάκληση στο κρεβάτι; Πόσες ώρες ξενύχτι; Πόσα παφ εισπνεόμενων; Πόση αντιβίωση; Ντεπόν; Πονστάν; Πουλσατίλες; Πόσες φορές στον γιατρό; Κατ’ οίκον ή στο ιατρείο του; Πόσοι διακόψατε τη γυμναστική; Το σχολείο; Νοσηλείες; Μιλήστε μου (και) με νούμερα. Είναι δυνατόν ένα παιδί να είναι μία ολόκληρη σεζόν συνεχώς άρρωστο; Πού οδηγεί αυτό; Νιώθετε τύψεις που το στέλνετε σχολείο; Σας μπαίνουν ιδέες να το σταματήσετε; Τι κερδίσατε από όλο αυτό όσοι προβιβαστήκατε;

Read More »