Χωρίς ταμπού

 

Διπλωμένη στα δύο για να μου κάνουν την επισκληρίδιο προσπαθώ να παραμείνω ήρεμη και αισιόδοξη, όχι για την έκβαση του τοκετού, αλλά για τη ζωή και την υγεία της κόρης μου, που έρχεται τελικά σε λίγες ώρες στη ζωή, στις 31 εβδομάδες + 3 ημέρες κύησης. Λίγα λεπτά μετά και αφού έχω ακούσει το κλάμα της και την έχω φιλήσει ψηλά στη μύτη, ανάμεσα στα φρύδια, που ακόμη και τώρα όταν συσπώνται από το κλάμα μου θυμίζουν εκείνο το πρώτο κλάμα και το φιλί του αποχωρισμού, η γλυκύτατη μαία σκύβει πάνω από το κεφάλι μου και μου ψιθυρίζει με σιγουριά: «Αυτή θα γίνει κάποτε η ομορφότερη μέρα της ζωής σου». 

Read More »

Advertisements

Δίκτυο για την προωρότητα

FB COVER_2015

H Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας στις 17 Νοεμβρίου πλησιάζει. Τη γιορτάσαμε μαζί τα δύο προηγούμενα χρόνια, καθώς μέχρι τότε δεν ήταν γνωστή.

Την πρώτη χρονιά στείλατε τις ιστορίες σας στο μπλογκ και μοιραστήκατε τα βιώματά σας.

Τη δεύτερη χρονιά, κοινοποιήσατε την εκστρατεία ενημέρωσης για το τι σημαίνει προωρότητα και γιατί μας αφορά τελικά όλους .

Μεσολάβησαν αρκετές συναντήσεις μεταξύ μας, μία έρευνα και πολλές πολλές σκέψεις.

Φέτος, ξεκινάμε μία νέα προσπάθεια. Να ενωθούμε όλοι μαζί οι γονείς των πρόωρων σε μια κοινότητα (άλλωστε σαν μια κοινότητα είμαστε εδώ) και να παίρνουμε πρωτοβουλίες μαζί. Το διαδίκτυο μπορεί να μας ενώσει.

Read More »

Τι δουλειά είχαμε στον δημόσιο θηλασμό;

Μπαίνοντας στον Νοέμβριο, τον μήνα της ευαισθητοποίησης για την προωρότητα (17 Νοεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας), οι δράσεις μας κορυφώνονται. Χτες, Κυριακή 1 Νοεμβρίου, βρεθήκαμε με τις μαμάδες που θηλάζουν και το Πανελλήνιο Δίκτυο Εθελοντικών Ομάδων Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας στο Ζάππειο στον Πανελλαδικό Ταυτόχρονο Δημόσιο Θηλασμό.

dimosios1

Read More »

1 εκατομμύριο φτωχότεροι

worldprematurity2015

Αυτό εδώ θα μπορούσε να είναι ένα ποστ για τις ελλείψεις των δημόσιων νοσοκομείων. Για την άρνηση ενός (και δύο και τριών) μαιευτηρίων που διαθέτουν ΜΕΝΝ να δεχτούν μία μητέρα που μπαίνει σε διαδικασία τοκετού καθώς συμπληρώνει την 24η εβδομάδα κύησης και οδεύει στην 25η. Για την έλλειψη φαρμάκων που σταματούν τις συσπάσεις. Για την αδυναμία ανάληψης ευθυνών όσον αφορά το «νόμιμο όριο» βιωσιμότητας ενός μωρού. Για εκείνους που δεν μπήκαν στη διαδικασία να το παλέψουν. Που δεν έκαναν υπερωρίες. Ή που φοβήθηκαν.

Read More »

Aς μιλήσουμε για προωρότητα

Η μοναδική σωστή απάντηση στην ερώτηση «τι είναι αυτή η ουλή στην πλάτη της;» είναι «χειρουργήθηκε όταν ήταν μωρό». Αν ο ενδιαφερόμενος θέλει να μάθει κι άλλα, ευχαρίστως να του τα πούμε. Το έχουμε πια αποφασίσει ότι δεν θα της κρύψουμε τίποτε. Και για να γίνει αυτό δεν μπορούμε να κρυβόμαστε από κανέναν. Που σημαίνει ότι δεν επιδεικνύουμε φοβική συμπεριφορά ή κρυψίνοια στις ερωτήσεις των τρίτων. Ούτε όμως παρουσιάζουμε τα σημάδια της προωρότητας στο σώμα της σαν κάτι για το οποίο πρέπει κανείς να την λυπάται.

Read More »

Πονάει για πάντα εκείνη η φορά

Θα τη θηλάσεις, θα ζητήσεις rooming in, θα είναι καλοκαίρι, θα ξεπεταχτεί γρήγορα, θα κάνετε και λίγες διακοπές μαζί, θα κοιμάται δίπλα σου σε ένα λίκνο, θα την κοιμίζεις με τραγούδια, θα σε κοιτάει στα μάτια, θα την έχεις συνέχεια αγκαλιά, θα την βγάζεις βόλτα με τον μάρσιπο και θα τρως παγωτό, θα είστε αυτοκόλλητες, θα είναι και ο μπαμπάς της στο κάδρο, ακόμη και στην αίθουσα τοκετού αν θέλει, όταν τα σώματά σας θα χωρίσουν και θα ακούσεις το κλάμα της, το πιο όμορφο κλάμα της ζωής σου. Κι όταν θα ακουμπήσει στο στήθος σου, ο κόσμος όλος θα σταματήσει, για να σταθεί πάνω από την ίδια την ευτυχία, τη δική σας. Cut.

Read More »

Πες μου την ιστορία σου

Ήταν μια μητέρα, κόρη γιατρού εντελώς τυχαία, που γέννησε πρόωρα. Πολύ πρόωρα, γύρω στις 25 εβδομάδες. Ένα μικρό κοριτσάκι που πάλεψε πολύ. Έμεινε πολύ καιρό στη μονάδα ενός νοσοκομείου στην Αθήνα, τη στιγμή που οι γονείς του ζούσαν στην επαρχία. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα, πολύ δύσκολα σου λέω, μη ρωτάς, αλλά τα κατάφερε. Όταν το πήραν σπίτι, δεν μπορούσε να πιει γάλα, το τάιζαν αλεσμένο τραχανά και κάθε τάισμα διαρκούσε μιάμιση ώρα. Βάλε και άλλη μισή αγκαλιά για να χωνέψει. Έπαιρνε δύσκολα βάρος και σαν πιτσιρίκι εξακολουθεί να τρώει ελάχιστα και να είναι μικροκαμωμένο. Άργησε να γελάσει, να μιλήσει, να κοινωνικοποιηθεί. Αλλά τα κατάφερε. Τώρα είναι 5 χρονών, ναι, αλήθεια, και αν και μικροκαμωμένη, τα πάει περίφημα. Και φαντάσου, ζουν στην επαρχία και έπρεπε κάθε τρεις και λίγο να έρχονται στην Αθήνα για γιατρούς, τσεκ απ, φόλοου απ. Η μητέρα του είχε καταρρεύσει, τον πρώτο καιρό δεν μπορούσε ούτε να το ταΐσει, τα έκανε όλα η γιαγιά του. Αλήθεια. Και τώρα είναι καλά. Ναι, εντελώς καλά. 

Read More »