Η ιστορία της Αμάντας: Αν με διαβάζεις τώρα από το κρεβάτι…

Όταν σκέφτομαι τη γέννηση του γιου μας, έρχονται στο μυαλο μου τρεις ημερομηνίες : η ημέρα που παραλίγο να γεννήσω, η ημέρα που γέννησα και η ημέρα που θα γεννούσα κανονικά.

Στις 15 Απριλίου, πριν από έναν χρόνο, το απόγευμα, και ενώ είχαμε επιστρέψει από μια χαλαρή βόλτα, αισθάνθηκα υγρά να τρέχουν στα πόδια μου. Τίποτε άλλο, ούτε πόνο ούτε άλλη ενόχληση. Δεν πρόλαβα να σκεφτώ, το ένστικτό μου μου έλεγε ότι αυτό που συνέβαινε δεν ήταν φυσιολογικό. Είχα μόλις μπει στις 26 εβδομάδες.

Read More »

Advertisements

Στο όριο

baby

Μία μαμά εξομολογείται τη συζήτηση που είχε με τον αναισθησιολόγο του μωρού της, λίγο πριν από την επέμβαση στο έντερο στην οποία έπρεπε οπωσδήποτε να υποβληθεί, χωρίς κανένας να μπορεί να εγγυηθεί για την έκβασή της:

_ Πόσο είναι το μωρό σας;

_ 4 εβδομάδων.

_ Πότε γεννήθηκε;

_ Στις 23+6 εβδομάδες.

_ Ααα! Στο όριο…

Πόσοι άνθρωποι, άραγε, γύρω μας μπορούν να αντιληφθούν τι ακριβώς εννοούσε ο αναισθησιολόγος; «Στο όριο». Ποιου πράγματος; Της βιωσιμότητας.

Read More »

Περί ιώσεων και άλλων δαιμονίων

Κάτι σαν γράμμα σε γονείς και γιατρούς

Πριν από λίγες μέρες είχαμε πάει σε ένα playdate. Το έτερο κοριτσάκι καρατσεκαρισμένο και πεντακάθαρο. Καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού δεν ακούστηκε το παραμικρό βηχαλάκι, το πιο ανεπαίσθητο ρούφηγμα μύτης. Τρεις μέρες μετά ακούστηκαν στο δικό μας σπίτι. Μίλησα με τη μαμά της: «χθες ξύπνησε με συνάχι». Περίπτωση ανίκητη. Όταν ένα παιδί είναι φορέας και προτού καν εκδηλώσει την ίωση την έχει περάσει στο άλλο, δεν υπάρχει τίποτε που να μπορούσες να είχες κάνει. Και δεν φταίει κανείς γι’ αυτό. Πορεύεσαι λοιπόν με ό,τι σου έλαχε χωρίς νεύρα και ενοχές.

Για την περίπτωση όμως που το παιδί σου καταλήγει στο νοσοκομείο, επειδή κάποιος γονιός δεν μπορούσε να κρατήσει για λίγο στο σπίτι το τετράχρονο καμάρι του ή για εκείνη που πρέπει να ξαναδώσεις κορτιζόνη στο μωρό, επειδή κάποιος συγγενής δεν κατάφερε να αντισταθεί στον πειρασμό να σας επισκεφτεί μπουκωμένος, ανίκητη είναι η βλακεία μόνο.

Read More »

1 εκατομμύριο φτωχότεροι

worldprematurity2015

Αυτό εδώ θα μπορούσε να είναι ένα ποστ για τις ελλείψεις των δημόσιων νοσοκομείων. Για την άρνηση ενός (και δύο και τριών) μαιευτηρίων που διαθέτουν ΜΕΝΝ να δεχτούν μία μητέρα που μπαίνει σε διαδικασία τοκετού καθώς συμπληρώνει την 24η εβδομάδα κύησης και οδεύει στην 25η. Για την έλλειψη φαρμάκων που σταματούν τις συσπάσεις. Για την αδυναμία ανάληψης ευθυνών όσον αφορά το «νόμιμο όριο» βιωσιμότητας ενός μωρού. Για εκείνους που δεν μπήκαν στη διαδικασία να το παλέψουν. Που δεν έκαναν υπερωρίες. Ή που φοβήθηκαν.

Read More »

Η ιστορία του Πάτροκλου: 14 κιλά μετά

Όταν σε προετοιμάζουν για το παιδί που θα έρθει όλα μοιάζουν δύσκολα. Το τάισμα, το άλλαγμα, η βραδινή αϋπνία, όλα αυτά νομίζεις ότι θα χρειαστούν σεμινάρια και manual για να αντεπεξέλθεις. Λάθος! Όλα αυτά ήταν το εύκολο κομμάτι. Λίγες εξηγήσεις, πολλή υπομονή και μπόλικη συνήθεια σε κάνουν εξπέρ από το πρώτο 24ωρο. Εκείνο για το οποίο κανείς δεν με προετοίμασε ήταν τα δάκρυα, η αγωνία και ο φόβος όταν έρχεται ένα παιδί πρόωρα, χωρίς να είναι έτοιμο ούτε εκείνο, ούτε η μαμά του.

Read More »