Αναπνευστική φυσιοθεραπεία για παιδιά

Δεν είναι λίγες οι φορές που τα πρόωρα παιδιά αντιμετωπίζουν προβλήματα με το αναπνευστικό τους. Μια ίωση που συνήθως εξελίσσεται σε βρογχίτιδα – κάποιες φορές ακόμη και σε πνευμονία – μπορεί να τα στείλει στο νοσοκομείο με χαρακτηριστική άνεση. Εισπνεόμενα και παιδοπονευμονολόγοι γίνονται συχνά οι πιο πιστοί μας φίλοι τα πρώτα χρόνια του παιδικού σταθμού και μερικές φορές, εμείς οι γονείς, φτάνουμε σε απόγνωση στην προσπάθειά μας να περιορίσουμε τα περιστατικά.

Σε μια τέτοια προσπάθεια αναζητήσαμε πληροφορίες για την αναπνευστική φυσιοθεραπεία, μια σειρά τεχνικών και ασκήσεων που εφαρμόζονται από έμπειρους φυσιοθεραπευτές και επαγγελματίες υγείας με σκοπό να αποσυμφορηθούν οι πνεύμονες από τις εκκρίσεις, με απλά λόγια: να βγουν τα φλέματα. Η Έφη Δημουλά, παιδιατρική φυσιοθεραπεύτρια με μετεκπαίδευση και επαγγελματική εμπειρία στη Νέα Υόρκη, μας εξήγησε τα πάντα, υπογραμμίζοντας ότι στην πραγματικότητα οι τεχνικές αυτές βοηθούν στην ταχύτερη ανάρρωση.

Read More »

Advertisements

Γιατί δεν (μου) είναι απαραίτητος ο παιδικός σταθμός

Ή τι έμαθα φέτος για τους παιδικούς σταθμούς που αν γυρνούσα έναν χρόνο πίσω θα με απέτρεπε από το να αναζητήσω έναν για την κόρη μου.

1) Ότι όλα τα παιδιά δεν έχουν τις ίδιες ανάγκες. Άλλο μπορεί να χρειάζεται φίλους και να τους αποζητάει, να θέλει να δει τον διπλανό του για να μάθει να τρώει, να χρειάζεται βοήθεια στη λεπτή κινητικότητα… Άλλο μπορεί να ξέρει να τρώει από όλα, να μιλάει καλά, να ζωγραφίζει και να χορεύει, να έχει μια πλούσια κοινωνική ζωή με αδέλφια, ξαδέλφια, πάρτι και γιορτούλες και να μην χρειάζεται να ενταχθεί κάπου για να «μην μείνει πίσω». Άλλο μπορεί να χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να ενταχθεί σε μία μικρή ομάδα και να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί, άλλο μπορεί να περνάει στα 3 του χρόνια πιο έντονη τη φάση του αποχωρισμού και να ζητάει τη μαμά του, άλλο ίσως να μην μπορεί να διαχειριστεί ακόμη τα άλλα παιδιά: αυτές (κατά τη γνώμη μου) δεν είναι ενδείξεις για να το πιέσουμε περισσότερο να κάνει κάτι όπως το θέλουμε εμείς ή όπως το έχουν φανταστεί οι παιδαγωγοί ή όπως το κάνουν τα περισσότερα παιδιά.

Read More »

Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις

Τον τελευταίο καιρό αντιμετωπίζω την αντίδραση της αυτόματης κορύφωσης πόνου και σπαραγμού στα δικά μου «όχι», παρόλο που προσέχω πολύ να μην τα πετάω απότομα στα μούτρα της, αλλά να εκφράζω την άρνησή μου περιφραστικά, ευέλικτα, γλυκομίλητα, δίνοντας εναλλακτικές, μπλα, μπλα, μπλα, σύμφωνα με όσα έχω διαβάσει και έχω κατά καιρούς διαπιστώσει ότι πιάνουν. Είναι όμως και κείνες οι φορές που είτε δεν πιάνουν, είτε το ξεφουρνίζεις το «όχι», νέτο σκέτο, κοφτό και ξεκάθαρο, γιατί π.χ. δεν εννοεί να ξεκολλήσει από μία οθόνη, να σταματήσει να ζητάει επίμονα κάτι άλλο από αυτό που έχει, να γκρινιάζει διακαώς επειδή βάλαμε πρώτα τα παπούτσια κι όχι το μπουφάν και διάφορα άλλα σημαντικά κατά τη δική της κρίση.

Μπορεί να φταίει η θεραπευτική αγωγή για το άσθμα, το ότι έχει φάει μια κλεισούρα όσο να πεις μετά τη νοσηλεία σε συνδυασμό με το ότι σχεδόν όλοι της κάνουν όλα τα χατίρια, τα terrible-almost-4, δεν ξέρω τι άλλο, πάντως το παιδί στραβώνει εύκολα. Ειδικά όταν δεν είμαστε μόνο οι δυο μας αλλά υπάρχει κι ένας τρίτος (μπαμπάς, γιαγιά, παππούς) ή και κόσμος πολύς στον δρόμο, στο νοσοκομείο, στο σουπερμάρκετ, ώστε να γίνει πανηγυράκι, να γυρίσουν όλοι να μας κοιτάνε, ξέρετε…

Read More »