Η ιστορία της Αλεξάνδρας: μία αγωνίστρια 23 εβδομάδων

Η Στεφανία ήταν το πρώτο μωρό που πήρε το πλεκτό χταπόδι της δράσης μας στην Ελλάδα.

Και άφησα ξεκλείδωτο μόνο το κουτάκι με τα παραμύθια…

Μια συνειδητή εγκυμοσύνη, μια εγκυμοσύνη που κυλούσε τέλεια, ένα παιδικό δωμάτιο σε χρώματα ροζ και γκρι και η ευτυχία που ήρθε 118 μέρες νωρίτερα ντυμένη με αγωνιστική ενδυμασία! Εικοσιτρείς εβδομάδες και 4 μέρες και απλά… γέννησα. Χωρίς νοσηλεία. Χωρίς μακροχρόνια παραμονή στο κρεβάτι. Από την πρώτη σύσπαση έως την ώρα που ήρθε στον κόσμο το μωρό μου, πέρασαν ακριβώς 2 ώρες και 5 λεπτά. Δεν την είδα, έφυγε κατευθείαν για τη ΜΕΝΝ, ήταν μόλις 630 γραμμάρια, αλλά για μένα δεν είχε σημασία, αφού δεν είχα αποβάλλει όπως μου είπαν μπαίνοντας στο νοσοκομείο και το μωρό ήταν στη θερμοκοιτίδα, ήταν όλα καλά – ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

Read More »

Advertisements

Γιατί χάθηκα

Είναι περίεργο πώς έρχονται τα πράγματα. Τις περισσότερες φορές όπως δεν τα περιμένεις. Να, τώρα ας πούμε, περίμενες πως με την απώλεια της full time δουλειάς σου και τη γνωριμία σου με τον κόσμο της ανεργίας, θα έριχνες βάρος σε αυτό που αγαπάς πιο πολύ: το μπλογκ σου. Ήσουν σίγουρη. Ήμουν σίγουρη.

Φαντάζομαι έτσι σίγουροι θα ήταν κι εκείνοι που πέντε – έξι χρόνια πριν, όταν πρωτοπαρουσιάστηκαν τα μαύρα σύννεφα στην εργασία μου, με συμβούλευαν να την αφήσω και να μείνω με το μωρό που με είχε ανάγκη. Καλώς ή κακώς δεν το έκανα. Διότι δεν το είχα ανάγκη εγώ. Εγωιστικό; Ίσως. Σε μερικές μητέρες η επώδυνη μετάβαση στη μητρότητα φέρνει το αντίθετο από το αναμενόμενο αποτέλεσμα: αντί να θέλουν να είναι συνέχεια με το μωρό τους, να προτιμούν να πηγαίνουν στη δουλειά για να ξεφεύγουν λίγο από το ασήκωτο άγχος, έστω κι αν η καρδιά και το μυαλό τους βρίσκονται πάνω από μία κούνια, μερικά χιλιόμετρα μακριά.

Read More »

Γιατί τα πλεκτά χταπόδια μας ελέγχονται αυστηρά

Έχουμε και λέμε: Αττικό Νοσοκομείο, Παίδων Αγλαΐα Κυριακού, Παίδων Αγία Σοφία, Έλενα Βενιζέλου και πολύ σύντομα δύο ακόμη μονάδες στη Βόρειο Ελλάδα. Τα χταποδάκια της ομάδας Octopus for a Preemie, Greece, Μικρό Χταπόδι by 31ebdomades απλώνουν τα πλοκάμια τους σε όλο και περισσότερες μονάδες της χώρας και μας κάνουν να πετάμε από χαρά.
Πρόσφατα βρεθήκαμε σε ένα εργαστήριο πλεκτικής στο Κέντρο Πολιτισμού του ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, το οποίο σαν αφορμή είχε τη διεθνή δράση Μικρό Χταπόδι. Μιλήσαμε για το πώς ξεκίνησε αυτή η όμορφη πρωτοβουλία, πώς και γιατί τη φέραμε στην Ελλάδα και εξηγήσαμε στις μέλλουσες πλέκτριες γιατί έχει σημασία τα χταποδάκια που δίνονται στα πρόωρα των μονάδων να πληρούν συγκεκριμένες προδιαγραφές. Είναι αλήθεια πως η δράση εξαπλώνεται γρήγορα, πως εύκολα μπορεί κανείς να βρει ένα σχετικό πατρόν και να φτιάξει ένα χταποδάκι, πολλές φορές χτυπώντας πόρτες μονάδων μαθαίνουμε ότι κάποια γιαγιά έπλεξε σε κάποιο μωράκι ένα-δύο και «ευχαριστούμε, έχουμε», άλλες πάλι, ιδιώτες μας ζητάνε να τους προμηθεύσουμε με ένα χταποδάκι και να μας το πληρώσουν. Τα χταποδάκια μας δεν πωλούνται. Ούτε δίνονται πλέον μεμονωμένα, γιατί σεβόμαστε τους κανόνες υγιεινής της κάθε μονάδας. Επιδιώκουμε να πείσουμε τη διεύθυνση της ΜΕΝΝ για τη θεραπευτική τους αξία και συνήθως στέλνουμε μια ομάδα χταποδιών ως δωρεά-δείγμα.
Αλλά πάνω από όλα οφείλουμε να διασφαλίσουμε ότι τα χταποδάκια μας είναι εντελώς ακίνδυνα για τα ευαίσθητα και μικροσκοπικά προωράκια. Για αυτόν τον λόγο τα χταποδάκια της ομάδας μας περνάνε όλα από αυστηρό ποιοτικό έλεγχο, έλεγχο του μεγέθους, της κατασκεύης και των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν. Και αυτό είναι απαραίτητο!
Δείτε τη διαδικασία που ακολουθούμε και σας παρακαλούμε βοηθήστε κι εσείς ώστε κανένα χταπόδι χωρίς αυτές τις προδιαγραφές να μην μπει σε θερμοκοιτίδα. 

Read More »

Γιατί (συνεχίζουμε να) πλέκουμε χταπόδια

Μια μικρούλα με το χταποδάκι της στο Αττικόν.

Τον Ιανουάριο του 2013 μία μαμά στη Δανία ζήτησε να βάλουν στη θερμοκοιτίδα όπου νοσηλευόταν το πρόωρα γεννημένο μωρό της ένα μικρό πλεκτό χταποδάκι που είχε φτιάξει η ίδια. Ο σκοπός της ήταν να έχει το μωρό της παρέα όταν εκείνη δεν ήταν εκεί, κάτι από την ίδια για το ίδιο της το παιδί. Το αποτέλεσμα όμως ήταν τελικά πολύ καλύτερο. Το μωρό ήταν πολύ πιο ήρεμο και η υγεία του άρχισε να βελτιώνεται γρήγορα. Οι γιατροί παρατήρησαν πως τα μικρά πλοκάμια απέτρεπαν το πιτσιρίκι από το να τραβάει τα καλώδιά του, κρατούσε εκείνα, όπως έκανε και με τον ομφάλιο λώρο στην κοιλιά της μαμάς. Τότε της ζητήθηκε να πλέξει και μερικά ακόμη χταποδάκια, για τα υπόλοιπα μωρά της ΜΕΝΝ.

Σιγά σιγά, τα πλεκτά χταποδάκια άρχισαν να «απλώνουν τα πλοκάμια» τους και σε άλλες χώρες. Ακολούθησαν η Σουηδία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Αυστραλία. Η δράση «Μικρό Χταπόδι» εξαπλώθηκε γρήγορα βρίσκοντας παντού πλέκτες και πλέκτριες πρόθυμους να βοηθήσουν τα πρόωρα μωρά, τηρώντας πάντα τους απαραίτητους κανόνες ασφαλείας.

Read More »

Μικρό χταπόδι στην Ελλάδα (επίλογος)

img_1120

Κάτι που δεν περίμενα να νιώσω ποτέ φεύγοντας από ένα νοσοκομείο για παιδιά είναι χαρά. Στις 17 Νοεμβρίου 2016 όμως, όταν τα μικρά πλεκτά χταπόδια κατάφεραν να προσγειωθούν στην Ελλάδα και να γίνουν η παρέα ορισμένων πρόωρων και άρρωστων μωρών, ένιωσα αυτό ακριβώς το συναίσθημα.

Ήταν μια ξεχωριστή 17η Νοέμβρη, μια ξεχωριστή Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας, που έδειξε ότι η αρχή για να αλλάξουν τα πράγματα μπορεί να γίνει από εμένα κι από εσένα, ανθρώπους που έζησαν κάτι και γι’ αυτό θέλουν να προσφέρουν, ανθρώπους που από το μηδέν συνασπίζονται, ανθρώπους που δεν είναι καχύποπτοι, που λένε «γιατί όχι;», που προσφέρουν τον χρόνο και τον κόπο τους, που ανοίγουν τις πόρτες τους.

Read More »

Μικρό χταπόδι, μεγάλη συντροφιά

chrisa-loukas       marivenia

michalis       spiros

iasonas       sofi

fedra_nefeli       ioanna

christina       gerasimos-panagiota

Τα παιδιά που βλέπετε σε αυτές τις φωτογραφίες γεννήθηκαν πρόωρα. Δηλαδή πριν από την 37η εβδομάδα κύησης. Για την ακρίβεια πολύ πριν από αυτήν. Είναι τα παιδιά που κάποτε λέγονταν εξαμηνίτικα ή εφταμηνίτικα και είχαν λιγότερες πιθανότητες να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή τότε σε σχέση με τώρα. Τα παιδιά αυτά πολέμησαν σκληρά για να ζήσουν και ορισμένα εξακολουθούν να πολεμούν ακόμη για ένα καλύτερο επίπεδο ζωής. Η ζωή δεν τους χαρίστηκε. Τη διεκδίκησαν. Όπως και πολλά «βήματα» στην πορεία τους. Διότι η πρόωρη γέννησή τους τα έφερε αντιμέτωπα με σημαντικά προβλήματα. Άλλοτε στην καρδιά, άλλοτε στα μάτια, στους πνεύμονες, στον εγκέφαλο κι άλλοτε στην ανάπτυξη. Είναι θαύμα – λένε ακόμη και οι επιστήμονες- πώς αυτοί οι μικροσκοπικοί οργανισμοί, που πολλές φορές ζυγίζουν λιγότερο από 1 κιλό, νικούν καταστάσεις τις οποίες αν αντιμετώπιζε ένας ενήλικας δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει, θα έμενε στην καλύτερη περίπτωση φυτό. Είναι τα μικρά μεγάλα μας θαύματα. Και γι’ αυτό είναι οι ικανότεροι πρεσβευτές μιας ημέρας σαν την Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας που γιορτάζεται στις 17 Νοεμβρίου.

Read More »