Άδεια μητρότητας και προωρότητα

Σε ποια κατάσταση βρισκόσασταν όταν έπρεπε να επιστρέψετε στη δουλειά μετά την άδεια μητρότητας; Θηλάζατε ακόμη; Είχατε πάρει μόλις 15 μέρες το παιδί στο σπίτι και προσπαθούσατε να δεθείτε μαζί του; Τρέχατε στα follow up και στις φυσιοθεραπείες; Προσπαθούσατε να συνέλθετε από το μετατραυματικό στρες της ΜΕΝΝ; Ή – ακόμη χειρότερα – τρέχατε στα επισκεπτήρια, διότι το μωρό εξακολουθούσε να νοσηλεύεται, ενώ η άδειά σας είχε τελειώσει; Τα ερωτήματα απευθύνονται σε μητέρες πρόωρων μωρών. Οι οποίες πρέπει να γνωρίζουν ότι στις περισσότερες δυτικές χώρες η άδεια μητρότητας για όσες γέννησαν πρόωρα είναι μεγαλύτερη για τους παραπάνω, ευνόητους λόγους.

Read More »

Advertisements

Η ιστορία (και το κάλεσμα) της Εμμανουέλας

MOMents | work in progress

Να συστηθώ.

Εμμανουέλα.

Πάντα ήθελα να πιστεύω πως είμαι η Emmanuela αυτή.

Ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών

που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον ήλιο

και ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Paul Götz,

στη Χαϊδελβέργη.

Η αλήθεια όμως είναι πως είμαι η Εμμανουέλα αυτή.

Φωτο.γραφέας |

Αφηγήτρια ιστοριών |

Μαμά τριών πλασμάτων

(του Κωνσταντίνου/ 8, της Μαργκώ /2, του σκύλου μας Μιλού /4)|

Σύντροφος του Χάρη

το σύζυγος ποτέ δεν μου άρεσε)|

(Εργαζόμενη|

Θα μπορούσα να είμαι και η Μαίρη.

Η Παναγιωταρά.

Μια εργαζόμενη μητέρα μια καλή νοικοκυρά.

Όπως οι περισσότερες δηλαδή.

Τα τελευταία 9 χρόνια έζησα

3 γυναικολογικά χειρουργεία

5 εγκυμοσύνες

2 αυτόματες αποβολές

1 παλίνδρομη κύηση

3 αποξέσεις

2 γέννες

2 καισαρικές τομές.

Είχα έναν επιπωματικό πλακούντα.

Read More »

Το πιο δύσκολο απ’ όλα

morisson

Είδα ένα όνειρο. Ήμουν λέει επάνω σε ένα υδροπλάνο, αερόστατο, ελικόπτερο, whatever. Πετούσα επάνω από ένα μαγευτικό τοπίο κάπου – λέει – στη Χαλκιδική. Χωρίς τζάμι μπροστά μου, μπροστά εγώ, στην πρώτη θέση και πίσω ο πιλότος, ένας απροσδιόριστος οικογενειακός φίλος που ήξερε τη μυστική διαδρομή για λίγους και προσφέρθηκε να μου τη δείξει. Η ομορφιά του τοπίου ασύλληπτη. Βάλε μαζί όλες τις φυσικές ομορφιές που ξέρεις, εναλλασσόμενες. Δεν τη χωρούσε ο νους. Αν σου χει τύχει να κλάψεις από την πολλή ομορφιά ή έστω την ευτυχία της στιγμής που σε κάνει να νιώθεις ότι να, ρε, τώρα αξίζει να ζω. Έτσι. Έκλαιγα από την ομορφιά. Τρόμαζα ταυτόχρονα, αλλά βουτούσα σε αυτήν. Αλλά δεν ήμουν μόνη στην μπροστινή θέση.

Read More »

Ας μιλήσουμε για την αληθινή μητρότητα

emanouella

Η Εμμανουέλλα Αργυροπούλου φωτογραφίζει το αληθινό πρόσωπο της μητρότητας. 

Εγραψα κάποτε ότι η προωρότητα είναι ταμπού. Ότι αποφεύγουμε να μιλάμε γι’ αυτήν. Για τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε ή αντιμετωπίζει το παιδί μας. Για το πώς τη βιώσαμε εμείς ως γονείς. Για το ακατανόητο του να λυπάσαι που γέννησες. Για το δύσκολο «μετά» και όλα τα ανομολόγητα συναισθήματα της αγωνίας, της θλίψης, της απόστασης με τον σύντροφό σου, της – μερικές φορές – δυστυχίας.

Κάποιοι μου απάντησαν ότι η προωρότητα δεν είναι ταμπού, ότι σχεδόν λέω μπούρδες, αφού εκείνοι πάντα δήλωναν περήφανα ότι το μωρό τους είναι τεράστιος μαχητής και «φωτογράφιζαν» δημοσίως όλες τις επιτυχίες του. Και πως ξέρουν κι άλλους πολλούς γονείς που κάνουν το ίδιο.

Θέλω να σταθώ σε τρία πράγματα.

Read More »

Δεκαπενταύγουστος

1ae9b-iliana-agelos82105-mina31ebdb42ab-cf86cf89cf84cebfceb3cf81ceb1cf86ceafceb12b3eleniBfiliakonstantinaBleukimaryKonntina2

Οι μητέρες αυτές γέννησαν πρόωρα και εδώ τις βλέπουμε σε μία από τις πρώτες πολυπόθητες αγκαλιές με τα μωρά τους. Τις φωτογραφίες τους τις έστειλαν στο 31ebdomades με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς Καγκουρό στις 15 Μαΐου, ύστερα από αυτό το κάλεσμα και δημοσιεύτηκαν αρχικά στη σελίδα του μπλογκ στο facebook. Τις ευχαριστούμε πολύ.

Ποιος είδε το βρέφος και δεν το φοβήθηκε

Φαντασιωνόμουν τη στιγμή που θα γεννούσα ως μια εκκωφαντική εκτόξευση αυτού που αποκαλούμε ευτυχία. Αλλά και τις επόμενες στιγμές με το μωρό στην αγκαλιά ευτυχισμένες τις φανταζόμουν. Δικαιωματικά. Πώς θα μπορούσε αλλιώς; Τα γεγονότα διέψευσαν τις προσδοκίες μου έτσι όπως μόνο η ζωή μπορεί και ξέρει να κάνει καλά. Αναπάντεχα. Τελικά κράτησα την κόρη μου αγκαλιά ύστερα από 40 μέρες δίπλα από τη θερμοκοιτίδα της και για λίγα μόνο λεπτά. Για αυτά τα κλάσματα του δευτερολέπτου κατάφερα να πλημμυρίσω από χαρά.

Read More »

Το ειδικό βάρος του κόσμου μου

Θέλω να πω σε όλους πόσο πολύ της πάει το καινούργιο της τζιν – το πρώτο της τζιν παντελόνι -, αλλά λίγοι θα συμμεριστούν τη χαρά μου. Πιθανότατα οι εξής τρεις: ο πατέρας της και οι γιαγιάδες της. Αντε και η φιλενάδα μου που έχει επίσης μωρό και θα βρει ευκαιρία να μου το ανταποδώσει με το «πόσο χαριτωμένος είναι όταν παίζει με τα καινούργια του παιχνίδια».

Read More »