Η ιστορία της Νίκης: πρόωρο το τέταρτο αγόρι μου

Τα πάντα σε αυτή τη ζωή γίνονται για κάποιο σκοπό, φτάνει να είμαστε έτοιμοι να το δεχτούμε και να το αφήσουμε να κυλήσει όμορφα.

Η εγκυμοσύνη

Με επισκέπτεται η αδερφή μου με δύο τεστ εγκυμοσύνης. Γέλια, χιούμορ και άγχος, καθώς αυτή υπολόγιζε ότι ήταν έγκυος στο δεύτερο, εγώ όμως ούτε να το σκέφτομαι πως ήμουν έγκυος στο τέταρτο. Θετικά! Μέτα το σοκ έρχονται οι οικογενειακές όμορφες στιγμές. Τι όμορφο και σπάνιο να είσαι έγκυος με τη μεγαλύτερή σου αδερφή με 15 μέρες διαφορά! Πάμε στην ίδια γυναικολόγο, κάνουμε μαζί όλες τις απαραίτητες πρώτες εξετάσεις και όλα δείχνουν καλά. Το άγχος μου; Η αδερφή μου, 40 χρονών, με θρομβοφιλία, παρακαλούσα να πάνε όλα καλά. Εγώ, αν και 34 είχα εμπειρία. Άλλωστε τα άλλα τρία τα είχα γεννήσει τόσο γρήγορα και εύκολα!

Read More »

Πώς να επικοινωνήσετε με το νοσηλευτικό προσωπικό της ΜΕΝΝ

Η επικοινωνία είναι πολύ σημαντική σε κάθε περίοδο της ζωής μας. Όμως είναι ζωτικής σημασίας όταν το μωρό νοσηλεύεται σε κάποια ΜΕΝΝ. Την περίοδο αυτή η οικογένεια βιώνει ένα απίστευτο άγχος – ένας άγχος που πολλαπλασιάζεται όταν οι γονείς αδυνατούν να καταλάβουν το πόσο ιατρικά περίπλοκη φροντίδα χρειάζεται το παιδί τους.

Τις περισσότερες φορές το προσωπικό της ΜΕΝΝ είναι στη διάθεση των γονιών. Με τη σωστή καθοδήγηση, κάθε γονιός μπορεί να μάθει να «ζει» μέσα στη μονάδα και να γίνει ένας δυνατός, ικανός και σωστά ενημερωμένος συνήγορος για το παιδί του. Γνωρίζοντας τις δεξιότητες που απαιτούνται για μία ξεκάθαρη και αποτελεσματική επικοινωνία με την ιατρική ομάδα του παιδιού, μπορεί να χτίσει κανείς δυνατές σχέσεις που στηρίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό και εμπιστοσύνη, κάτι που είναι απαραίτητο τόσο για το μωρό όσο και για τους γονείς.

Οι παρακάτω συμβουλές έχουν σαν στόχο να βοηθήσουν τους γονείς να επικοινωνούν σωστά με την ιατρική ομάδα του μωρού.

Read More »

Καιρός να κλείσεις την πόρτα

Τα 6 είναι μια καλή ηλικία για να αφήσεις πίσω σου την προωρότητα. Να κλείσεις τη βαριά πόρτα της ΜΕΝΝ χωρίς να γυρίσεις να κρυφοκοιτάξεις από το στρογγυλό τζαμάκι της όπως κάνεις τόσα χρόνια. Να την κλείσεις όχι βροντώντας την, αλλά απαλά και ήσυχα, ώστε να ακούσεις το «κλακ» που εξασφαλίζει ότι έκλεισε, να την κλείσεις με σιγουριά. Σα να κλείνεις ένα βιβλίο που τελείωσες και δεν πρόκειται να ξαναδιαβάσεις.

Τα 6 είναι μια καλή ηλικία να αφήσεις την προωρότητα πίσω σου, ακόμη κι αν αυτή δεν σε έχει αφήσει ολοσχερώς. Και το γράφω αυτό έχοντας πλήρη γνώση ότι μερικοί ίσως δυσκολεύονται – και δικαιολογημένα -, επειδή έχει πιθανώς αφήσει τα ανεξίτηλα σημάδια της στο παιδί τους. Ακόμη όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις τα 6 εξακολουθούν να είναι μια καλή ηλικία για να αφήσεις πίσω σου την προωρότητα. Όχι να τη σβήσεις από τη μνήμη σου εντελώς – δεν γίνεται -, αλλά να την αφήσεις εκεί πίσω, να υπάρχει εκεί που υπήρξε, έξι χρόνια πριν, να ανήκει στο παρελθόν.

Read More »

Η ιστορία της Αμάντας: Αν με διαβάζεις τώρα από το κρεβάτι…

Όταν σκέφτομαι τη γέννηση του γιου μας, έρχονται στο μυαλο μου τρεις ημερομηνίες : η ημέρα που παραλίγο να γεννήσω, η ημέρα που γέννησα και η ημέρα που θα γεννούσα κανονικά.

Στις 15 Απριλίου, πριν από έναν χρόνο, το απόγευμα, και ενώ είχαμε επιστρέψει από μια χαλαρή βόλτα, αισθάνθηκα υγρά να τρέχουν στα πόδια μου. Τίποτε άλλο, ούτε πόνο ούτε άλλη ενόχληση. Δεν πρόλαβα να σκεφτώ, το ένστικτό μου μου έλεγε ότι αυτό που συνέβαινε δεν ήταν φυσιολογικό. Είχα μόλις μπει στις 26 εβδομάδες.

Read More »

Γονείς στη μονάδα

Στο νοσοκομείο της πόλης Λιντς, οι γονείς των πρόωρων μωρών ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στη φροντίδα τους – από το πιο απλό όπως το να τους παίρνουν τη θερμοκρασία μέχρι και πιο σύνθετες ιατρικές πράξεις όπως το να τοποθετούν καθετήρες σίτισης. Με ποιο τρόπο η πρακτική αυτή ευνοεί τις οικογένειες;

«Είναι απλά υπέροχο το να νιώθεις μαμά, από το να νιώθεις απλά παρατηρητής», δηλώνει η Άννα Κοξ, την ώρα που παίρνει τη θερμοκρασία του μωρού της.

Η κόρη της Λόλα γεννήθηκε ακριβώς στις 23 εβδομάδες. Είχε έναν δίδυμο αδελφό που όμως δεν κατάφερε να επιβιώσει και οι γιατροί έδιναν και στην ίδια μικρές πιθανότητες επιβίωσης. Η Λόλα νοσηλεύτηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο St James στο Λιντς – το πρώτο νοσοκομείο στο Ηνωμένο Βασίλειο που εφαρμόζει ένα σύστημα περίθαλψης το οποίο εμπλέκει την οικογένεια.

Read More »

Η ιστορία της Ελένης: Πριν από 8 χρόνια

Θυμάμαι τη στιγμή που αντικρίσαμε το θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Ήμασταν τόσο χαρούμενοι και ανυπόμονοι να μοιραστούμε τη χαρά μας που δεν περιμέναμε να σκεφτούμε έναν ξεχωριστό τρόπο για να το αποκαλύψουμε στους δικούς μας. Είχα μία θαυμάσια εγκυμοσύνη (λίγες αναγούλες πρωί και βράδυ και πολλές υπνηλίες). Όλα κυλούσαν φυσιολογικά, μέχρι που στην 31η εβδομάδα τα πρηξίματα στους αστραγάλους και η πίεση είχαν αρχίσει να αυξάνονται επικίνδυνα. Ο γιατρός μου, κάτωχρος από την αγωνία του, με συμβούλεψε να νοσηλευτώ (εκ των υστέρων μου εκμυστηρεύτηκε ότι άλλη μία φορά που του είχε τύχει, το μωρό δεν είχε επιβιώσει). Δεν είχα προλάβει να ετοιμάσω ούτε το βαλιτσάκι με τα απαραίτητα, καθώς είχα ακόμη αρκετές εβδομάδες να διανύσω και δεν πήγαινε το μυαλό μου ότι θα γεννούσα νωρίτερα.

Read More »

Μία ακόμη ιστορία: γεννημένη στις 25 εβδομάδες, 670 γρ.

Η δίκη μου ιστορία σαν τίτλο έχει τη λέξη ΘΑΥΜΑ! Μια λέξη που λέμε αλλά δεν μπορούμε εύκολα να πιστέψουμε.

Η εγκυμοσύνη μου δεν ήταν η καλύτερη, αλλά δεν θα έλεγα ότι ήταν και από τις δυσκολότερες. Το δικό μου πρόβλημα ήταν κάποια ινωμυώματα που μου προκαλούσαν πολύ πόνο. Καμία ενημέρωση από τον γιατρό μου ότι αυτό μπορεί να με οδηγήσει σε πρόωρο τοκετό. Ξαφνικά, ένα βράδυ με πολύ πόνο με μεταφέρει ο τότε σύζυγός μου στην κλινική όπου η διάγνωση ήταν συσπάσεις και το μωρό μετρούσε 24+5 εβδομάδες. Τα λόγια του γιατρού τα εξής: Αυτά -εννοώντας τα έμβρυα- δεν αντέχουν. Θα πεθάνει! Σε περίπτωση που ζήσει θα είναι ανάπηρο. Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν πίστεψα λέξη από όσα είπε. Μου έκανε τις απαραίτητες ενέσεις, με κράτησε ένα 24 ωρο στην κλινική και με έδιωξε σπίτι με μοναδική οδηγία να ξεκουράζομαι… Ευτυχώς μου έκανε και τις ενέσεις κορτιζόνης για παν ενδεχόμενο.

Read More »