Η ιστορία της Ναταλίας: Γιατί ζητάω ΜΕΝΝ στην Κέρκυρα

Η γέννα μου (αφιερωμένο στους γιους μου)

Πριν από δύο χρόνια, αρχές καλοκαιριού, μόλις είχα μπει στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης μου. Ήμουν χαρούμενη γιατί είχαμε πιάσει ένα σημαντικό στόχο: τις 32 βδομάδες κύησης. Στη δίδυμη κύηση, η προωρότητα είναι μια απειλή που πλανάται συνεχώς πάνω από το κεφάλι σου. Ήταν ένας από τους πολλούς λόγους που δε χάρηκα την εγκυμοσύνη μου όσο θα  ήθελα. Είχα άγχος… Ένα σφίξιμο στο στομάχι μη συμβεί κάτι κι ο τοκετός δεν πάει καλά.

Read More »

Όχι πια καλώδια στις ΜΕΝΝ!

Παρακολούθηση με το νέο ασύρματο σύστημα Rogers σε κούκλα.

Η είδηση κυκλοφόρησε την προηγούμενη εβδομάδα: Μαλακοί και εύκαμπτοι αισθητήρες χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά για να παρακολουθούν την υγεία των μωρών στη ΜΕΝΝ με ακρίβεια και χωρίς καλώδια. Πόσο τέλειο ακούγεται!

Μία διεπιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου Northwestern ανέπτυξε αυτούς τους χωρίς καλώδια αισθητήρες σώματος που αντικαθιστούν το μπέρδεμα εκείνων που χρησιμοποιούνται στις Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών και βάζουν περιορισμούς στις αγκαλιές και το δέσιμο των γονιών με τα μωρά τους.

Read More »

Η Ισαβέλλα επιστρέφει στη ΜΕΝΝ 12 χρονών

Η 12χρονη Ισαβέλλα παίζει κιθάρα στα πρόωρα μωρά (photo: abc news)

Καμιά φορά εμείς οι γονείς των πρόωρων το κρυφοσκεφτόμαστε: Να μεγαλώσουν γερά και μια μέρα να επιστρέψουν στη ΜΕΝΝ που πάλεψαν για τη ζωή τους και όλοι εκεί να τους θαυμάσουν για τα κατορθώματά τους και να κλαίνε από συγκίνηση. Η Ισαβέλλα Τσιριέλο, μια μαθήτρια της Α΄ Γυμνασίου στη Νέα Υόρκη, το έκανε. Επέστρεψε στη ΜΕΝΝ όπου νοσηλεύτηκε τις πρώτες δύσκολες ημέρες της ζωής της και ευχαρίστησε το προσωπικό με τον πιο γλυκό τρόπο: παίζοντας μουσική στα μωρά!

Read More »

Εγώ και η προωρότητα 8 χρόνια μετά

 

Μετράω τα δάχτυλά της. Πέντε και πέντε και πέντε και πέντε. Τα φιλάω. Κοιτάζω με θαυμασμό τα καινούργια δόντια της, αυτά που ξεπροβάλλουν σιγά σιγά για να μείνουν για πάντα στο χαμόγελό της. Εκστασιάζομαι με κάθε συλλογισμό της, ξεκαρδίζομαι με τα αστεία της, την κοιτάζω σαν χαζή, όταν εκτελεί ασκήσεις γυμναστικής ή όταν τραγουδάει με τη χορωδία ή όταν τρέχει. Κυρίως αυτό. Κι ας τρέχει ακόμη λίγο ατσούμπαλα. Δεν μπορώ να πιστέψω ακόμη και σήμερα, σχεδόν 8 χρόνια μετά τη γέννησή της, ότι έχει δύο πόδια που της επιτρέπουν να τρέχει. Νιώθω σαν τον γονιό που βλέπει το παιδί του να περπατάει για πρώτη φορά και θέλω να τη χειροκροτήσω, ξανά και ξανά. Μοιάζει απίστευτο. Είμαι χαζομαμά ή είναι που ξέρω πως τίποτε δεν είναι δεδομένο. Και αυτό με κάνει να αντιμετωπίζω την κάθε ύπαρξη σαν θαύμα. Ένα θαύμα που ξέφυγε από οτιδήποτε μπορούσε να πάει στραβά. Και την κόρη μου – αλλά και όλα τα πρόωρα παιδιά – σαν θαύμα επί 2.

Read More »

Η ιστορία της Κυριακής: 137 εφιαλτικές ημέρες

Η μικρή Μαρία – Αυξεντία στη ΜΕΝΝ.

Είχα μία πολύ όμορφη και ήρεμη εγκυμοσύνη από τους πρώτους μήνες. Εγώ και ο άντρας μου κάναμε όνειρα και σχέδια για το μέλλον με το μωράκι μας. Του είχα πει από το τέστ κιόλας να ετοιμαστεί γιατί θα κάνει την κόρη! Ετσι και έγινε, «συγχαρητήρια, είναι κοριτσάκι!» μας είπε ο γιατρός στις 12 εβδομάδες! Όλα κυλούσαν ομαλά και ωραία μέχρι που μια μέρα στις 22 εβδομάδες εγκυμοσύνης, στο μεγάλο τεστ μου είπαν ότι κάτι δεν πάει καλά με το μωρό. Ακούγοντας τη λέξη Υδροκεφαλία δεν μπορούσα να φανταστώ τι με περίμενε να ζήσω.

Read More »

Ανοίξτε τις μονάδες στους γονείς!

Μία πρόσφατη έρευνα απέδειξε αυτό που εδώ και χρόνια μοιάζει γνωστό για τις περισσότερες μονάδες του δυτικού κόσμου, αλλά για την ελληνική πραγματικότητα φαίνεται να έχει ακόμη δρόμο: ότι τα πρόωρα μωρά είναι πιο υγιή όταν οι γονείς βοηθούν με τη νοσοκομειακή φροντίδα τους. Η έρευνα, που συντονίστηκε από επιστημονική ομάδα στον Καναδά, διεξήχθη σε τρεις διαφορετικές χώρες και έδειξε ότι τα μωρά που συμμετείχαν σε αυτή πήραν περισσότερο βάρος τις τρεις πρώτες εβδομάδες, ενώ και οι γονείς τους είχαν λιγότερο στρες! Εμείς, σας παρουσιάζουμε τα αποτελέσματά της με την ελπίδα όλο και περισσότερες ελληνικές μονάδες να αναθεωρήσουν την πολιτική τους και να ανοίξουν τις πόρτες τους διάπλατα στους γονείς. Να πούμε εδώ ένα μεγάλο μπράβο στις ΜΕΝΝ του Παίδων Αγλαΐα Κυριακού, του Αττικόν και του Έλενα Βενιζέλου που έχουν ανοικτό επισκεπτήριο και εμπλέκουν όλο και περισσότερο τους γονείς στη φροντίδα των μωρών τους. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι δέχτηκαν πολύ εύκολα να υιοθετήσουν και τη δράση «Μικρό Χταπόδι», πράγμα για το οποίο τις ευχαριστούμε ιδιαιτέρως.

Read More »

Επιλόχειος ή μετατραυματικό στρες;

Όταν γέννησα πρόωρα, πριν από σχεδόν 8 χρόνια, και ζήτησα να δω την ψυχολόγο του μαιευτηρίου, εκείνη απόρησε τι την ήθελα. Δεν ήταν, μήπως, το παιδί καλά; Όταν λίγους μήνες αργότερα αναζητούσα baby sitter για την 6 μηνών κόρη μου και βρήκα κάποια μαία η οποία εντελώς τυχαία είχε εμπειρία στην επιλόχειο κατάθλιψη, μου είπε: «Εσείς πάθατε επιλόχειο με λόγο». Ήταν όμως επιλόχειος κατάθλιψη; Υπάρχει άραγε επιλόχειος με ή χωρίς λόγο;

Σήμερα, οι γονείς ξέρουν πολλά για την επιλόχειο κατάθλιψη και υπάρχουν τρόποι και ειδικοί για να τη διαγνώσουν και να την αντιμετωπίσουν. Πρόσφατα μάλιστα έπεσα πάνω σε ένα δημοσίευμα που περιέγραφε την εμπειρία μιας αμερικανίδας μητέρας με πρόωρο μωρό. Στα μαιευτήρια εκεί τους δίνουν να συμπληρώσουν ερωτηματολόγια σχετικά με τη μητρική κατάθλιψη, ώστε να εντοπίσουν τις υποψήφιες ή πάσχουσες μαμάδες και να τις βοηθήσουν. Εκείνο όμως για το οποίο δεν ψάχνουν ούτε εκεί, που είναι πιο μπροστά ομολογουμένως, πόσο μάλλον εδώ, είναι το μετατραυματικό στρες ή σύνδρομο. Post traumatic stress disorder διεθνώς. Το παρουσιάζει το 53% των μαμάδων που πέρασαν την πόρτα της ΜΕΝΝ και δεν έχει να κάνει με την κλασική επιλόχειο κατάθλιψη, αν και ορισμένα συμπτώματα μπορεί να μοιάζουν.

Read More »