Η ιστορία της Ελένης: Είχα ανεπάρκεια τραχήλου

Στη φωτογραφία, τα ποδαράκια του μωρού της Ελένης.

Ήθελα εδώ και καιρό να γράψω. Τους τελευταίους 9 μήνες, η ζωή μου μια ταινία κι εγώ θεατής της. Έτσι ακριβώς ένιωθα μιας και αδυνατούσα να ελέγξω τις εξελίξεις.

Ας το πάρω από την αρχή. Ξημερώματα 28ης Οκτωβρίου και όλο το βράδυ στριφογυρνούσα από την αγωνία. Ο Βαγγέλης (βλ. σύζυγος) ετοιμαζόταν για δουλειά. Του φωνάζω στην πόρτα «Μόλις επιστρέψεις θα το κάνω». Δεν περίμενα όμως. Σηκώθηκα, ακολούθησα την τυπική διαδικασία του τεστ και πριν προλάβω να χρονομετρήσω για την πολυπόθητη γραμμούλα τη βλέπω να αχνοφαίνεται. Η συνέχεια μη περιγράψιμη.

Read More »

Advertisements

Η ιστορία της Δήμητρας: Ακόμη αναρωτιέμαι τι έφταιξε

Διαβάζοντας τις ιστορίες, ήθελα να μοιραστώ και εγώ τη δικιά μου.

Το ταξίδι ξεκινά δύο ημέρες μετά την υποτιθέμενη περίοδο που θα είχα. Δεν ερχόταν κι ενώ πονούσα, λέω ας κάνω το τεστ εγκυμοσύνης. Και τσουπ, θετικό. Παγωμένη, σαστισμένη, φωνάζω τον άντρα μου και μένει παγωτό κι εκείνος. Δεν είναι ότι δεν θέλαμε να γίνει, απλά δεν περιμέναμε να γίνει τόσο γρήγορα (ήμασταν μόλις δύο μήνες παντρεμένοι)! Τρέχω στο μικροβιολογικό για να κάνω τη χοριακή και είναι θετικό το αποτέλεσμα. Δεν ήξερα γυναικολόγους μιας και είχα μετακομίσει σχετικά πρόσφατα στην πόλη. Ύστερα από αναζήτηση βρήκα έναν. Δεν θέλω να περιγράψω πόσο αντιεπαγγελματιας ήταν. Με εξετάζει και μου λέει: «Ναι, είσαι έγκυος» και στη συνέχεια επί μισή ώρα τι εξετάσεις έχω να κάνω και τι μπορεί να πάθει το παιδί. Βγήκα με κλάματα από το ιατρείο και προσευχόμουν να γεννήσω ένα φυσιολογικό παιδί.

Read More »

Να γιατί απομακρύνουν τα δίδυμα στη ΜΕΝΝ

Λοιπόν πείτε μου ποια μαμά έχει παιδιά διαφορετικού φύλου και συνέχεια δεν την ρωτάνε: Σε ποιον έχεις πιο μεγάλη αδυναμία; Προσωπικά, όταν με ρωτούν, απαντώ το στανταράκι για να τελειώνει η συζήτηση: «Το οιδιπόδειο καλά κρατεί».

Βέβαια είναι μεγάλο ψέμα. Όχι μόνο για όσους έχουμε ζήσει τη ΜΕΝΝ με δίδυμα αλλά και για κάθε γονιό που στέκει στα λογικά του και δεν έχει φτάσει στο επίπεδο της ασθένειας του Οιδίποδα. Η ατάκα έχει να κάνει με τη διαφορετική συμπεριφορά προς το αντίθετο φύλο. Ναι, τα κορίτσια κάνουν περισσότερα νάζια στον μπαμπά και τα αγόρια κουρνιάζουν πιο πολύ στην αγκαλιά της μαμάς, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ορίσει ότι εσύ μπορείς να δώσεις αγάπη στα παιδιά σου σε διαφορετικό βαθμό.

Read More »

Η ιστορία της Μαρίας: 35 μέρες στη ΜΕΝΝ

Ήταν Μάιος του 2015 όταν μάθαμε ότι ήμουν έγκυος στο πρώτο μου μωρό. Και εγώ και ο άντρας μου πέταξαμε από τη χαρά μας, το θέλαμε αυτό το μωρό. Οι πρώτοι 3 μήνες πέρασαν δύσκολα λόγω αδιαθεσίας, όμως η χαρά μου ήταν εκεί, ο τέταρτος μήνας ίσως ο πιο τέλειος μήνας της εγκυμοσύνης μου, όνειρα, αγορές για την πριγκίπισσα που θα ερχόταν και… ξαφνικά στην 24 εβδομάδα όλα γκρεμίστηκαν.

Read More »

Η ιστορία της Σοφίας: 11 μέρες αρκούν

O Θοδωρής 13 μηνών
Γεννημένος στις 33 εβδομάδες.

Όποιος βιάζεται σκοντάφτει… Κι εγώ βιαζόμουν πολύ. Aπό την πρώτη φορά που τον ένοιωσα, από την πρώτη κιόλας κλωτσιά, αναρωτιόμουν πώς θα περάσει ο καιρός, ήθελα να τον δω, ήθελα να τον πάρω αγκαλιά, λες και θα χάνονταν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια που θα περνούσαμε μαζί. Βιάστηκα να τον δω και σκόνταψα. Σκόνταψα πάνω σε μια πόρτα, αυτή που από έξω έγραφε ΜΕΝΝ.

Read More »

Μοβ πεταλούδα

Δύο μητέρες στέκονται η μία δίπλα στην άλλη. Τα μωρά τους φιλοξενούνται πλέον σε κουνάκια, λίγο πριν από την έξοδο από τη ΜΕΝΝ. Η μία εξαντλημένη εξακολουθεί να βάζει τα δυνατά της για να ηρεμήσει τα δίδυμά της που είναι ιδιαιτέρως ανήσυχα. Η άλλη κάθεται δίπλα στο δικό της μωρό που κοιμάται ήρεμα, κοιτάζοντάς το γεμάτη αγάπη.

«Τι τυχερή που είσαι! Δεν έχεις δίδυμα!»της λέει. Μία τόσο απλή και αθώα φράση που όμως ράγισε την καρδιά της άλλης μητέρας. Γιατί αυτό που δεν γνώριζε η μητέρα με τα δίδυμα ήταν ότι και η άλλη μητέρα είχε κάποτε δίδυμα.

Read More »

Μαμάδες εντατικής γνωριμίας

Γιατί οι μαμάδες της ΜΕΝΝ έχουν έναν εξαιρετικό δεσμό και χρειάζονται η μία την άλλη.

Την προσέγγισα όταν έκλεινε την κουρτίνα που χώριζε τις θερμοκοιτίδες προσδίδοντας μια ψευδαίσθηση ιδιωτικότητας. Τα άκουσα όλα πίσω από την κουρτίνα: τον φόβο, την ευθύνη, την αίσθηση της ολικής σύγχυσης και της απόγνωσης. «Δεν φεύγω από εδώ χωρίς αυτήν», φώναξε στο σύζυγό της που είχε βρεθεί στην αίθουσα αρκετές ώρες πριν από αυτήν, και μόλις λίγες ώρες προτού μάθει εκείνη αν είχε γεννήσει αγόρι ή κορίτσι.

Είναι τα ίδια λόγια που έχω πει στον εαυτό μου, λέξεις που κάθε μητέρα εδώ μέσα έχει πει. Είναι λέξεις τις οποίες δεν ελέγχουμε. Πρέπει να φύγουμε. Πρέπει να αφήσουμε τα μωρά μας πίσω και να επιστρέψουμε στο δωμάτιό μας, στο σπίτι μας, στον αναπαυτικό καναπέ μας, αλλά δεν μπορούμε να μείνουμε εδώ που θέλουμε να είμαστε.

Read More »