Μάρτης

Να τος πάλι ο Μάρτιος, πλησιάζει. Το συνειδητοποίησα προχτές, όταν ο μεγάλος μου γιος, γεμάτος πανικό, μου υπενθύμισε ότι έχω «μόλις 10 μέρες» για να φτιάξω εκείνα τα βραχιολακια με κόκκινη και άσπρη κλωστή.

Περίεργος μήνας ο Μάρτιος. Για χρόνια ήταν μακράν ο δυσκολότερος μήνας του χρόνου. Σκοτείνιασε πριν από 7 χρόνια, όταν γεννήθηκε πρόωρα το πρώτο μου αγόρι. Δύο χρόνια αργότερα σκοτείνιασε ακόμη περισσότερο όταν το δεύτερο αγόρι μου απέδειξε τη μέρα της γέννησής του με τρόπο απόλυτο και τρομακτικό ότι η φράση «να μπεις στο μήνα σου και όλα θα πάνε καλά» είναι μια μπούρδα.

Read More »

Advertisements

Από πλεονεκτική θέση

27332083_900877143370419_3053384029903233020_n
Ηρωίδα που παλεύει με το τέρας της προωρότητας (παιδική ζωγραφιά).

Από την πρώτη φορά που αντίκρυσα το παιδί μου μέσα σε ένα κουτί από πλεξιγλάς, με δεκάδες καλώδια και μηχανήματα υποστήριξης με έζωσε μια θλίψη. Αυτή η θλίψη που θα με ακολουθούσε πολλά χρόνια μετά στη θύμιση εκείνης της εικόνας, αλλά και στη θέα άλλων μικρών παιδιών που ατύχησαν να γεννηθούν πρόωρα. Μία θλίψη ανίκητη που απλώνεται σα λαδιά σε ρούχο. Ξεκινάει από το ίδιο το γεγονός και φτιάχνει ομόκεντρους κύκλους, γεννημένους από παράπονα και αναπάντητα «γιατί». Και καθώς οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια περνούν και το παιδί σου αντιμετωπίζει ενδεχομένως δυσκολίες σε πιάνει – ή μάλλον δεν σε αφήνει – το παράπονο, επειδή πιστεύεις ότι ξεκίνησε τη ζωή του άδικα, άνισα, με θέματα που ίσως του προκαλούν προβλήματα συνεχώς. Ξεκίνησε, έχεις την αίσθηση, από μειονεκτική θέση και ξέρω πως βουβά κατηγορείς και τον εαυτό σου γι’ αυτό.

Read More »

Μαμά πρωταθλητή

Πρώτη φορά αθλητής σε τουρνουά κολύμβησης. Πρώτη φορά μαμά αθλητή που συμμετέχει σε τουρνουά κολύμβησης. Πρώτη φορά οι ίδιες λέξεις που κάποτε μου προκάλεσαν πόνο ανείπωτο με γέμισαν τόση υπερηφάνεια που μόνο τα δάκρυα μπορούσαν να με ανακουφίσουν λίγο. «1430 γραμμάρια», «δεν ξέρουμε αν θα επιβιώσει», «γενικευμένη υποτονία», «δεν θα γίνει ποτέ πρωταθλητής».

Πόσο πολύ πονάνε κάποιες λέξεις. Όχι γιατί δεν θα γίνει πρωταθλητής σε κάποιο άθλημα. Δεν είναι αυτό που μετράει. Είναι που ένας τόσο δα μικρός άνθρωπος παλεύει, χωρίς να φταίει, με πράγματα αυτονόητα: την πρώτη ανάσα, τον πρώτο χτύπο της καρδιάς, την πρώτη κίνηση, την πρώτη λέξη και τόσες άλλες πρωτιές, σε ένα στίβο, ευτυχώς, για λίγους, σε ένα στίβο που θα καθορίσει το ευ ζην, και πολλές φορές ακόμη και το ζην.

Read More »

Η ιστορία της Δώρας: ήμουν πιο ευτυχισμένη από ποτέ


Όταν αποφάσισα ότι θέλω να γίνω μαμά, δεν είχα ιδέα για τις πρόωρες γέννες. Όπως όλες οι γυναίκες, ονειρευόμουν μια εύκολη και ήρεμη εγκυμοσύνη κατά τη διάρκεια τη οποίας θα απολάμβανα κάθε μήνα τη ζωή που ξεκίνησε και θα εξελισσόταν μέσα μου, ένα πλασματάκι που θα αναπτύσσεται μέρα με τη μέρα μέχρι τη στιγμή που θα είναι έτοιμο να ζήσει έξω από το προστατευτικό περιβάλλον της μήτρας και να το πάρω στην αγκαλιά μου, να το φροντίζω και να το αγαπώ. Ωστόσο, τα πράγματα σπάνια έρχονται όπως τα ονειρευόμαστε, τα φανταζόμαστε και τα επιθυμούμε και η μοίρα μου επεφύλασσε πολλές εκπλήξεις στο ξεκίνημα μου σε αυτό το μαγικό ταξίδι της μητρότητας. Η προωρότητα μας χτύπησε την πόρτα και εμείς τη δεχτήκαμε, παλέψαμε μαζί της και τη νικήσαμε! Με αφορμή, λοιπόν, τα πρώτα γενέθλια του παιδιού μου, παίρνω το θάρρος να μοιραστώ δημόσια τη δική μου εμπειρία με την προωρότητα που ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια.

Read More »

Τι μου έμαθε η (εξαιρετική) προωρότητα

Ή γιατί αποφάσισα να γράψω για αυτή

Θα μπορούσα να κλείσω πίσω μου την πόρτα της ΜΕΝΝ και να απαγορεύσω στον εαυτό μου να θυμάται. Οι σκέψεις όμως θα εμφανίζονταν ξανά και ξανά κι ας τις έστελνα (και τις στέλνω) ξανά πίσω, θα έρχονταν (και έρχονται) ακόμη και στα όνειρά μου. Γιατί η προωρότητα είναι πάντα εκεί, είναι το σημείο αναφοράς.

Read More »

Γιατί. Σκέτο.

Γιατί. Μία τόση δα μικρή ερωτηματική λέξη, που μπορεί να σε οδηγήσει ακόμη και στην τρέλα.

Ξεκινάει απλά, αόριστα «Γιατί;» και αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει πιο συγκεκριμένες μορφές «Γιατί σε μας;», «Γιατί στο δικό μου μωρό;». Δουλεύει αθόρυβα και μεθοδικά και όσο περνάει ο καιρός γίνεται ολοένα και πιο συγκεκριμένο: «Γιατί δεν λειτούργησε σωστά το σώμα μου;», «Γιατί αφού τρώει, δεν μεγαλώνει;», «Γιατί δεν μπορεί να περπατήσει;». Ατελείωτα γιατί που όσο βρίσκουν έστω και λίγο χώρο μέσα στο μυαλό, σε στοιχειώνουν και πολλαπλασιάζονται. Το ένα αναπάντητο γιατί φέρνει το άλλο, ένας φαύλος κύκλος.

Read More »

Χαρά αγνοείται

images

Η προωρότητα, το γνωρίζουν πολύ καλά οι γονείς που την έχουν ζήσει, είναι πολλά περισσότερα από την πρόωρη άφιξη του μωρού τους. Η προωρότητα σε φέρνει αντιμέτωπο με τους μεγαλύτερους φόβους σου. Σε αναγκάζει να αγγίξεις τα όριά σου σαν άνθρωπος και πολλές φορές να τα ξεπεράσεις. Σε αναγκάζει να αλλάξεις ολόκληρη την κοσμοθεωρία σου κάποιες φορές. Σε υποχρεώνει σε μία διαρκή μάχη ανάμεσα στη λογική και στο παράλογο, στην απελπισία και την ελπίδα.

Η προωρότητα όμως μπορεί και «κλέβει» και πάρα πολλά ασήμαντα (μπροστά στην επιβίωση του μωρού) πράγματα, μικρές λεπτομέρειες που όμως κάθε μαμά, κυρίως, ονειρεύεται από την πρώτη στιγμή που μαθαίνει πως είναι έγκυος.

Read More »