Γράμμα στην πρόωρη κόρη μου

Αγάπη μου,

Αποφάσισα να σου γράψω τώρα που κοιμάσαι γαλήνια στο όμορφο κρεβάτι σου, μεγάλο κορίτσι πια που το άλλο πρωί θα ξυπνήσει και θα ετοιμαστεί για να πάει στο σχολείο. Το σπίτι είναι ήσυχο όταν κοιμάσαι, αλλά τόσο γεμάτο από την παρουσία σου. Οι σκέψεις μου με πισωγυρίζουν στην εποχή που κοιμόσουν μόνη σε ένα πλαστικό κουτί, μικροσκοπική και αμέτοχη σε όσα σου συνέβαιναν. Κι εγώ τριγυρνούσα μόνη σε ένα άδειο σπίτι που δεν είχε προλάβει να γεμίσει από το κλάμα ενός μωρού, μικροσκοπική και αμέτοχη σε όσα μας συνέβαιναν. Πόσο αλλιώτικη είναι τώρα η πραγματικότητά μας και πόσο ευγνώμων αισθάνομαι γι’ αυτό! Μου φαίνεται σχεδόν απίστευτο που μεγάλωσες τόσο γρήγορα και τόσο όμορφα και άφησες πίσω σου όλες τις άσχημες στιγμές. Με συγχωρείς που εγώ δυσκολεύτηκα.

Read More »

Τοσοδούλα

Η Γιόννα δεν υπήρξε ποτέ τοσοδούλα. Ούτε όταν γεννήθηκε με βάρος μόλις 1870 kg. Ηταν δεν ήταν 32 εβδομάδων παιδί. Και μέσα στο κουτάκι της έμοιαζε τεράστια σε σχέση με τα υπόλοιπα πρόωρα μωρά. Μακρόστενη μεν, αλλά όχι καχεκτική. Τοσοδούλα μου φάνηκε, όταν μπήκα στην καρδιοχειρουργική μονάδα να τη δω, μετά την επέμβαση στην οποία είχε υποβληθεί και δεν την έβρισκα.

Read More »

Μαμά και κόρη

Μου μοιάζει; Καθόλου. Μου αρέσει το ροζ; Μπα. Η Ραπουνζέλ; Ούτε. Οι μπούκλες, τα στρας, η Hello Kitty; Όχι. Κατηγορηματικά όχι. Όμως μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια έχω βρεθεί να λατρεύω τα κορίτσια – και τα κοριτσίστικα σαχλά – και δεν μπορώ να με φανταστώ σαν κάτι άλλο εκτός από μητέρα ενός τέτοιου.Read More »

Το απωθημένο

Σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω πού διάολο αρπάζει η μικρή τις ιώσεις, αφού παιδικό σταθμό δεν πάει κι αφού απρόσεκτη δεν με λες. Ύστερα την κάνω εικόνα στην παιδική χαρά, την οποία επισκέπτεται καθημερινά, μία έως δύο φορές: Όπου παιδάκι, η Γιόννα κολλητή.

Read More »