Το τρίδυμο που επέζησε

Μία μητέρα θυμάται την πρώτη φορά που το παιδί της αναζήτησε τα τρίδυμα αδέλφια του. Η ιστορία της μας κάνει να αναρωτιόμαστε πώς και πότε θα μιλήσουμε στα παιδιά για την απώλεια των αδελφών τους.

Μία λέξη. Μία μόνο λέξη χρειάστηκε για να με πλημμυρίσουν ξανά οι αναμνήσεις και η θλίψη. Με μία τόσο δα μικρή λέξη επέστρεψα πίσω στην 23η Ιουνίου 2013, τη μέρα που γέννησα τα τρίδυμά μου και τη μέρα που πέθανε το πρώτο μου παιδί.

Το μοναδικό από τα τρίδυμά μας που επέζησε, η Πέιτον, έχει ιδιαίτερη ρουτίνα προτού πέσει για ύπνο το βράδυ, που περιλαμβάνει το να χαιρετίσει τον αδελφό και την αδελφή της. Πάνω από την αλλαξιέρα της κρέμονται 3 διάφανα κουτιά, ένα για καθένα από τα τρίδυμα. Μέσα υπάρχουν φωτογραφίες και άλλα αναμνηστικά από το νοσοκομείο των 22 εβδομάδων πρόωρων μωρών μας. Στην Πέιτον αρέσει πολύ να τα κοιτάζει και συχνά λέει «Γεια σου, Άμπυ», «Γεια σου, Πάρκερ». Αλλά εκείνη η νύχτα ήταν διαφορετική. Η Πέιτον χαιρέτησε την Άμπυ και μετά κοίταξε πιο κοντά τη φωτογραφία. Και τότε με τη φωνούλα της φώναξε «Ξύπνα!».

Read More »

Advertisements

Οδηγίες χρήσης

anisixies.n

Αναρωτιόμαστε αν ο φόβος που παίρνεις μαζί με το μωρό σου από τη μονάδα, τελειώνει ποτέ…

Ένα από τα θετικά της προωρότητας είναι ότι, όταν τελικά πάρεις το μωρό σου σπίτι, το παίρνεις με «οδηγίες χρήσης». Έχεις λάβει, υπό την επίβλεψη ειδικών, απαραίτητες οδηγίες που αφορούν το τάισμα, το άλλαγμα και τη φροντίδα του παιδιού σου. Έχεις εξοικειωθεί (ανάλογα πάντα με τον χρόνο παραμονής) με αυτό το μικροσκοπικό πλασματάκι σε ένα περιβάλλον που πάντα κάποιος θα βρεθεί να σου δώσει μία συμβουλή για να βελτιώσεις τις «τεχνικές» σου. Τη μέρα δε της εξόδου, παίρνεις συνήθως και γραπτές οδηγίες με όλα αυτά που πρέπει ή δεν πρέπει να κάνεις.

Read More »

Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις

Τον τελευταίο καιρό αντιμετωπίζω την αντίδραση της αυτόματης κορύφωσης πόνου και σπαραγμού στα δικά μου «όχι», παρόλο που προσέχω πολύ να μην τα πετάω απότομα στα μούτρα της, αλλά να εκφράζω την άρνησή μου περιφραστικά, ευέλικτα, γλυκομίλητα, δίνοντας εναλλακτικές, μπλα, μπλα, μπλα, σύμφωνα με όσα έχω διαβάσει και έχω κατά καιρούς διαπιστώσει ότι πιάνουν. Είναι όμως και κείνες οι φορές που είτε δεν πιάνουν, είτε το ξεφουρνίζεις το «όχι», νέτο σκέτο, κοφτό και ξεκάθαρο, γιατί π.χ. δεν εννοεί να ξεκολλήσει από μία οθόνη, να σταματήσει να ζητάει επίμονα κάτι άλλο από αυτό που έχει, να γκρινιάζει διακαώς επειδή βάλαμε πρώτα τα παπούτσια κι όχι το μπουφάν και διάφορα άλλα σημαντικά κατά τη δική της κρίση.

Μπορεί να φταίει η θεραπευτική αγωγή για το άσθμα, το ότι έχει φάει μια κλεισούρα όσο να πεις μετά τη νοσηλεία σε συνδυασμό με το ότι σχεδόν όλοι της κάνουν όλα τα χατίρια, τα terrible-almost-4, δεν ξέρω τι άλλο, πάντως το παιδί στραβώνει εύκολα. Ειδικά όταν δεν είμαστε μόνο οι δυο μας αλλά υπάρχει κι ένας τρίτος (μπαμπάς, γιαγιά, παππούς) ή και κόσμος πολύς στον δρόμο, στο νοσοκομείο, στο σουπερμάρκετ, ώστε να γίνει πανηγυράκι, να γυρίσουν όλοι να μας κοιτάνε, ξέρετε…

Read More »