Αναπνευστική φυσιοθεραπεία για παιδιά

Δεν είναι λίγες οι φορές που τα πρόωρα παιδιά αντιμετωπίζουν προβλήματα με το αναπνευστικό τους. Μια ίωση που συνήθως εξελίσσεται σε βρογχίτιδα – κάποιες φορές ακόμη και σε πνευμονία – μπορεί να τα στείλει στο νοσοκομείο με χαρακτηριστική άνεση. Εισπνεόμενα και παιδοπονευμονολόγοι γίνονται συχνά οι πιο πιστοί μας φίλοι τα πρώτα χρόνια του παιδικού σταθμού και μερικές φορές, εμείς οι γονείς, φτάνουμε σε απόγνωση στην προσπάθειά μας να περιορίσουμε τα περιστατικά.

Σε μια τέτοια προσπάθεια αναζητήσαμε πληροφορίες για την αναπνευστική φυσιοθεραπεία, μια σειρά τεχνικών και ασκήσεων που εφαρμόζονται από έμπειρους φυσιοθεραπευτές και επαγγελματίες υγείας με σκοπό να αποσυμφορηθούν οι πνεύμονες από τις εκκρίσεις, με απλά λόγια: να βγουν τα φλέματα. Η Έφη Δημουλά, παιδιατρική φυσιοθεραπεύτρια με μετεκπαίδευση και επαγγελματική εμπειρία στη Νέα Υόρκη, μας εξήγησε τα πάντα, υπογραμμίζοντας ότι στην πραγματικότητα οι τεχνικές αυτές βοηθούν στην ταχύτερη ανάρρωση.

Read More »

Συμβουλές για τις πρώτες βόλτες του πρόωρου μωρού

Όταν με ρωτάνε αν πέρασα δύσκολα τους πρώτους μήνες με τα πρόωρα διδυμάκια στο σπίτι, λέω συχνά ότι ήμουν τυχερή γιατί ήταν τέλος Νοεμβρίου που βγήκαμε από τη μονάδα και πέρασα ένα χειμώνα κλεισμένη σε ένα δωμάτιο μαζί τους!

Παρ’ όλα αυτά επέτρεπα επισκέψεις φίλων και συγγενών στο σπίτι αλλά σε καμία περίπτωση δεν έμπαιναν στο δωμάτιο των παιδιών με παπούτσια ή χωρίς να έχουν απολυμάνει τα χέρια τους ή όλοι μαζί.

Όταν όμως ήρθε η άνοιξη και πλησίαζε το Πάσχα όπου λαχταρούσα και λαχταρούσαν και οι δικοί μου να πάμε στο πατρικό μου στο νησί, άρχισα να αγχώνομαι (και να ξέρετε ότι δεν είμαι αγχωτικός τύπος) με πράγματα όπως η διαδρομή, το πλοίο, ο κόσμος γύρω, ακόμα και τα ζουζούνια που πετάνε στον ανοιξιάτικο ουρανό.

Ψάχνοντας, μετά από καιρό, βρήκα μερικές συμβολές από μια προωρομαμά που είχε τους ίδιους προβληματισμούς με όλες μας, την Κάρυ Μαρς.

Read More »

Περί ιώσεων και άλλων δαιμονίων

Κάτι σαν γράμμα σε γονείς και γιατρούς

Πριν από λίγες μέρες είχαμε πάει σε ένα playdate. Το έτερο κοριτσάκι καρατσεκαρισμένο και πεντακάθαρο. Καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού δεν ακούστηκε το παραμικρό βηχαλάκι, το πιο ανεπαίσθητο ρούφηγμα μύτης. Τρεις μέρες μετά ακούστηκαν στο δικό μας σπίτι. Μίλησα με τη μαμά της: «χθες ξύπνησε με συνάχι». Περίπτωση ανίκητη. Όταν ένα παιδί είναι φορέας και προτού καν εκδηλώσει την ίωση την έχει περάσει στο άλλο, δεν υπάρχει τίποτε που να μπορούσες να είχες κάνει. Και δεν φταίει κανείς γι’ αυτό. Πορεύεσαι λοιπόν με ό,τι σου έλαχε χωρίς νεύρα και ενοχές.

Για την περίπτωση όμως που το παιδί σου καταλήγει στο νοσοκομείο, επειδή κάποιος γονιός δεν μπορούσε να κρατήσει για λίγο στο σπίτι το τετράχρονο καμάρι του ή για εκείνη που πρέπει να ξαναδώσεις κορτιζόνη στο μωρό, επειδή κάποιος συγγενής δεν κατάφερε να αντισταθεί στον πειρασμό να σας επισκεφτεί μπουκωμένος, ανίκητη είναι η βλακεία μόνο.

Read More »

Πάμε μια βόλτα;

Τις πρώτες 40 μέρες στο σπίτι, δεν έπιανε κανείς το μωρό εκτός από εμένα και τον πατέρα της. Ούτε τα μπιμπερό της. Όποιος ήθελε να τη δει, την κοίταζε από μακριά. Ή φορούσε μάσκα (απ’ αυτές που καλύπτουν μύτη και στόμα) και πλησίαζε λίγο. Ναι, είχαμε τρελαθεί, αλλά αυτά δεν ήταν δικές μας επιθυμίες, ήταν ιατρικές οδηγίες. Βόλτα επιτρεπόταν να τη βγάλουμε. Όμως, όταν κάναμε την πρώτη απόπειρα – στο κοντινό παρκάκι – εμφανίστηκε από το πουθενά μια γριά και σε χρόνο dt της έπιασε το χέρι! Κάναμε να συνέλθουμε πολύ καιρό.

Read More »

Αρρώστια

Να σας ρωτήσω κάτι; Με τις ιώσεις πώς την παλεύετε; Της πρώτης χρονιάς στον παιδικό εννοώ. Αυτές του τύπου 2 μέρες σχολείο 3, 5, 15 άρρωστο και πάλι από την αρχή. Αυτές που ξετυλίγουν ευρηματικά όλα τα συμπτώματά τους από το κεφάλι μέχρι τα νύχια των ποδιών σα να σκανάρουν το ανοσοποιητικό του παιδιού. Πυρετός, κόκκινα μάτια, μπλε κύκλοι, μύτη με μύξες όλων των αποχρώσεων και διαφόρων πυκνοτήτων, λαιμός, βήχας για πάντα, πνεύμονες, εξάνθημα (παντού), στομάχι, έντερο, θα μάθω κι άλλα είμαι σίγουρη. Πόσο ψύχραιμοι είστε, ας πούμε από το 1 ως το 5; Και δεν θέλω να πιάσουμε το θέμα της προωρότητας. Είπαμε ότι όσες έχουμε δει το μωρό μας να βασανίζεται στο νοσοκομείο, έχουμε φάει ένα σκάλωμα, αλλά όχι απαραίτητα όλες στον ίδιο βαθμό και δεν μιλάω γι’ αυτό. Μιλάω για το πανανθρώπινο θέμα των ιώσεων, εκείνο που όταν με βλέπετε με κόκκινη μύτη κουνάτε το κεφάλι με συμπόνια: «πρώτη χρονιά ε; θα τα περάσεις αυτά, δεν γίνεται αλλιώς» ή «δράμα, εμάς μας έκαναν έκπτωση στα δίδακτρα». Πώς το ζείτε δηλαδή αυτό το δράμα; Πόσα κουτιά Γλάρος; Πόσα φιαλίδια και φιάλες φυσιολογικού ορού; Σε τι γωνία η ανάκληση στο κρεβάτι; Πόσες ώρες ξενύχτι; Πόσα παφ εισπνεόμενων; Πόση αντιβίωση; Ντεπόν; Πονστάν; Πουλσατίλες; Πόσες φορές στον γιατρό; Κατ’ οίκον ή στο ιατρείο του; Πόσοι διακόψατε τη γυμναστική; Το σχολείο; Νοσηλείες; Μιλήστε μου (και) με νούμερα. Είναι δυνατόν ένα παιδί να είναι μία ολόκληρη σεζόν συνεχώς άρρωστο; Πού οδηγεί αυτό; Νιώθετε τύψεις που το στέλνετε σχολείο; Σας μπαίνουν ιδέες να το σταματήσετε; Τι κερδίσατε από όλο αυτό όσοι προβιβαστήκατε;

Read More »

Δύο Ρούντολφ, ένας Ντόναλντ κι ένα δέντρο

Από τις καλοκαιρινές διακοπές ήδη ξυπνούσαμε με χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Από τον Φρόστυ, μέχρι τα κερκυραϊκά κάλαντα, τα κλασικά πρωτοχρονιάτικα και κάτι εθνικο-χριστιανικά άσματα (μέρσι μι) που περιέχει το δισκάκι Α, Βου και Γου της παιδικής χορωδίας του Σπύρου Λάμπρου, το κάλαντο μας έχει πάει σερί μέχρι σήμερα. Κι ενώ εσχάτως περάσαμε στις αγγλικές εκτελέσεις της Αγιας Νύχτας, αποστηθίζουμε επιτυχώς αλλά «ψιθυριστώς» και φανταζόμαστε όλοι ότι οι πρόβες θα οδηγήσουν τουλάχιστον σε έναν περίλαμπρο στολισμό δέντρου, κάτι γίνεται στο μυαλό της – ενδεχομένως και στο σύμπαν – και αποφασίζει να μην βάλουμε μουσική την ώρα που στολίζουμε το δέντρο. Η πρώτη από μια σειρά ματαιώσεων έχει αρχίσει.

Read More »

Γιατί δεν (μου) είναι απαραίτητος ο παιδικός σταθμός

Ή τι έμαθα φέτος για τους παιδικούς σταθμούς που αν γυρνούσα έναν χρόνο πίσω θα με απέτρεπε από το να αναζητήσω έναν για την κόρη μου.

1) Ότι όλα τα παιδιά δεν έχουν τις ίδιες ανάγκες. Άλλο μπορεί να χρειάζεται φίλους και να τους αποζητάει, να θέλει να δει τον διπλανό του για να μάθει να τρώει, να χρειάζεται βοήθεια στη λεπτή κινητικότητα… Άλλο μπορεί να ξέρει να τρώει από όλα, να μιλάει καλά, να ζωγραφίζει και να χορεύει, να έχει μια πλούσια κοινωνική ζωή με αδέλφια, ξαδέλφια, πάρτι και γιορτούλες και να μην χρειάζεται να ενταχθεί κάπου για να «μην μείνει πίσω». Άλλο μπορεί να χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να ενταχθεί σε μία μικρή ομάδα και να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί, άλλο μπορεί να περνάει στα 3 του χρόνια πιο έντονη τη φάση του αποχωρισμού και να ζητάει τη μαμά του, άλλο ίσως να μην μπορεί να διαχειριστεί ακόμη τα άλλα παιδιά: αυτές (κατά τη γνώμη μου) δεν είναι ενδείξεις για να το πιέσουμε περισσότερο να κάνει κάτι όπως το θέλουμε εμείς ή όπως το έχουν φανταστεί οι παιδαγωγοί ή όπως το κάνουν τα περισσότερα παιδιά.

Read More »