Η ιστορία της Αναστασίας: ένα θηρίο με τσαμπουκά

Η Αθηνά είναι σήμερα 3 ετών.

Στις 24 εβδομάδες άρχισα να αρρωσταίνω. Έχανα αίμα κι έχανα τις δυνάμεις μου. Έχοντας ήδη ένα κοριτσάκι 2 ετών και καμία βοήθεια πέρα από του άντρα μου, δεν είχα άλλη επιλογή πέρα από το να εύχομαι να γίνω καλά και να προσπαθώ. Διαγνώστηκα με ελκώδη κολίτιδα και βαριά αναιμία, ενώ παράλληλα είχε ανοίξει ο τράχηλός μου και τα λόγια του γιατρού μου ήταν: «Το μωρό δείχνει μια χαρά αλλά είναι έτοιμο να πέσει».

Read More »

Advertisements

Η ιστορία της Σοφίας: 11 μέρες αρκούν

O Θοδωρής 13 μηνών
Γεννημένος στις 33 εβδομάδες.

Όποιος βιάζεται σκοντάφτει… Κι εγώ βιαζόμουν πολύ. Aπό την πρώτη φορά που τον ένοιωσα, από την πρώτη κιόλας κλωτσιά, αναρωτιόμουν πώς θα περάσει ο καιρός, ήθελα να τον δω, ήθελα να τον πάρω αγκαλιά, λες και θα χάνονταν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια που θα περνούσαμε μαζί. Βιάστηκα να τον δω και σκόνταψα. Σκόνταψα πάνω σε μια πόρτα, αυτή που από έξω έγραφε ΜΕΝΝ.

Read More »

Η ιστορία της Πόπης: Κανείς δεν καταλαβαίνει τους γονείς της ΜΕΝΝ

Ιωάννα-Δέσποινα, 22 μηνών. Γεννημένη στις 30 εβδομάδες, 1600 γρ.

Αυτή είναι η ιστορία, της μικρής Ιωάννας-Δέσποινας, που γεννήθηκε 30 εβδομάδων και 5 ημερών στις 23/3/2016 στις 6:10 το απόγευμα σε μαιευτήριο της Αθήνας.

Ο Θεός με το που αποφασίσαμε πως θέλουμε να γίνουμε γονείς, μας έστειλε την Ιωαννίτσα μου. Την ημέρα των γενεθλίων μου, έμαθα πως είμαι έγκυος 5 εβδομάδων. Τα συναισθήματα που ένιωθα τότε απερίγραπτα. Πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν μπορούσα να κοιμηθώ από την πολλή χαρά. Η εγκυμοσύνη μου, δύσκολη. Μετά τους πρώτους μήνες, που υπέφερα από ζαλάδες και εμετούς, στην πορεία εμφανίστηκε υψηλή πίεση, θυρεοειδής, σάκχαρο, αιμορραγίες και φόβος. Πολύς φόβος. Η γιατρός μου, μου είχε αναφέρει ότι ίσως γεννήσω λίγο πρόωρα.

Read More »

Μόνη

Και να που εμφανίστηκε και αυτός. Είχαν προηγηθεί ο πόνος, η αγωνία, η απόγνωση, ένα παγωμένο χαμόγελο, η απόγνωση ξανά και μετά η χαρά ανάμεικτη με το φόβο. Κι ύστερα ήρθε η σειρά του θυμού. Τόσο έντονου που φοβάσαι να τον εκφράσεις μήπως αδικήσεις. Η αφορμή αρχικά ασήμαντη ή έστω μικρή. Ένα σχόλιο στο ίντερνετ για τους γονείς που τολμούν να μιλήσουν για όσα έζησαν και που αποκαλούν τα παιδιά τους μαχητές, κάτι που στο συντάκτη του σχολίου προκαλούσε, επί λέξει, τάση για εμετό…

Πριν από αυτό, αλλά και μετά, η στάση όλων αυτών που, χωρίς να τους έχεις ενοχλήσει, όταν σε είδαν να γονατίζεις από το βάρος, φρόντισαν να πατήσουν επάνω σου. Κάπου κάπου σου έριξαν και το βλέμμα «λύπησης» που απεχθάνεσαι.

Read More »

Η ιστορία της Ελένης: Πριν από 8 χρόνια

Θυμάμαι τη στιγμή που αντικρίσαμε το θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Ήμασταν τόσο χαρούμενοι και ανυπόμονοι να μοιραστούμε τη χαρά μας που δεν περιμέναμε να σκεφτούμε έναν ξεχωριστό τρόπο για να το αποκαλύψουμε στους δικούς μας. Είχα μία θαυμάσια εγκυμοσύνη (λίγες αναγούλες πρωί και βράδυ και πολλές υπνηλίες). Όλα κυλούσαν φυσιολογικά, μέχρι που στην 31η εβδομάδα τα πρηξίματα στους αστραγάλους και η πίεση είχαν αρχίσει να αυξάνονται επικίνδυνα. Ο γιατρός μου, κάτωχρος από την αγωνία του, με συμβούλεψε να νοσηλευτώ (εκ των υστέρων μου εκμυστηρεύτηκε ότι άλλη μία φορά που του είχε τύχει, το μωρό δεν είχε επιβιώσει). Δεν είχα προλάβει να ετοιμάσω ούτε το βαλιτσάκι με τα απαραίτητα, καθώς είχα ακόμη αρκετές εβδομάδες να διανύσω και δεν πήγαινε το μυαλό μου ότι θα γεννούσα νωρίτερα.

Read More »

Χρόνια πολλά στο εμείς

Μια φορά κι έναν καιρό που είχα πάει βόλτα στο δάσος, βρέθηκε κάποιος να μου υπενθυμίσει πως είμαι απλώς μια μπλόγκερ. Πως όπως τώρα γράφω για την εμπειρία μου σχετικά με την προωρότητα, αύριο μεθαύριο μπορεί να αρχίσω να γράφω για την ανεργία στον κλάδο της δημοσιογραφίας π.χ. και να αφήσω πίσω μου τους πρόωρα γονείς. Ποιος ξέρει; Μπορεί. Μπορεί και όχι.

12987977_10154864168354465_768067547_n

 

Σήμερα όμως, 13 Απριλίου, το μπλογκ αυτό έχει γενέθλια, συμπληρώνει τρία χρόνια ζωής και είμαι πολύ χαρούμενη.

Είμαι χαρούμενη για πολλούς λόγους, αλλά κυρίως για έναν: που είμαι απλώς μια μπλόγκερ.

Read More »

12 + 8 ιστορίες μετά

Ήξερα τι πάει να πει. Βρέθηκα να περιμένω έξω από την πόρτα, στάθηκα μπροστά από έναν γκισέ ενημέρωσης, την πρωτοείδα εκεί, στο πρώτο κουτί όπως έμπαινες αριστερά, ακίνητη, χλωμή, με δεκάδες σωληνάκια και μηχανήματα πάνω από το εύθραυστο κορμί της. Είδα να την παίρνουν δύο φορές με το τροχήλατο μίνι φορείο και στάθηκα έξω από το χειρουργείο με καρδιά έξω από μένα. Έμαθα τι πάει να πει πρόωρο στο σπίτι, όταν τα καλά νέα εναλλάσσονταν με τα άσχημα για καιρό μέχρις ότου να νικήσουν τα πρώτα. Ανέβηκα στο roller coaster της προωρότητας και συνεχίζω να είμαι ακόμη εκεί, αφού τα ιατρικά follow up, άρα και η σε-πολύ-μικρότερο-βαθμό αγωνία μου, δεν έχουν σταματήσει, ενώ κάθε φορά που αρπάζει κάποια ίωση, η λογική και η ψυχραιμία με εγκαταλείπουν, ευτυχώς όχι αμαχητί.

Read More »