Η ιστορία της Δήμητρας: ένας πρίγκιπας 29 εβδομάδων

Με λένε Δήμητρα και έχω ένα πριγκιπάκο 3 χρονών. Γεννήθηκε την 29η εβδομάδα κύησης 1040 γρ. Είναι το γλυκό μου μωρό που δεν μπόρεσα να του δώσω την πρώτη του αγκαλίτσα, το πρώτο του φιλί . Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά… Μετά από αρκετές εξετάσεις, σπερματεγχύσεις, μια παλίνδρομη κύηση και ενώ κατέθεσα τα δικαιολογητικά για εξωσωματική, μετά από λίγες μέρες έμαθα ότι είμαι έγκυος. Η χαρά μας απερίγραπτη καθώς και το άγχος μας. Πιθανή ημερομηνία τοκετού 16.12.12. Το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο, αφού το περιμέναμε χρόνια.

Read More »

Η ιστορία της Εύης: όσα με πείραξαν τα αποδέχτηκα

Αποφάσισα να γράψω κι εγώ τη δική μου ιστορία, καθώς μία από τις ιστορίες σας με βοήθησε τις ώρες που πέρασε ο γιός μου στη μονάδα να ξεκινήσω τις αντλήσεις για να πετύχει ο θηλασμός στη συνέχεια. Εύχομαι ακολούθως η ιστορία μου να βοηθήσει κάποια από εσάς…

Read More »

Η ιστορία της Πόπης: γέννησα στις 25 εβδομάδες

Το Σεπτέμβρη του 2014 μαθαίνω πως είμαι έγκυος στο δεύτερο παιδάκι μου. Η χαρά μας μεγάλη γιατί θέλαμε ένα αδελφάκι για τον μικρό μου που τότε δεν είχε γίνει 1 έτους ακόμα. Είχα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη (με τις γνωστές ανακατωσούρες στην αρχή), με ΠΗΤ 31-5-2015. Μάλιστα, επειδή στην πρώτη μου έφτασα να γεννήσω την τελευταία ημέρα και είχα κουραστεί υπερβολικά, έλεγα ότι δεν θα άντεχα πάλι να μπω στον μήνα μου και να μη γεννάω! Αφήστε που δεν ήθελα να βγει δίδυμος το παιδί… Αλλά καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς, δεν λένε;

Read More »

Η προωρότητα μας αφορά όλους

Η ιστορία ενός πρόωρου κοριτσιού που προσπαθεί να γίνει μητέρα

Είμαι η Μαρία Αναγνωστοπούλου και βρίσκομαι στη διαδικασία εξωσωματικής γονιμοποίησης με φυσικό κύκλο. Δεν είμαι ακόμα μητέρα. Είχα και έχω όμως σημαντικούς λόγους τόσο να ενημερωθώ, όσο και να ενημερώσω για την προωρότητα. Κάπως έτσι βρέθηκα σε μία από τις συναντήσεις που η Κέλλυ Σώκου διοργανώνει για τις μητέρες πρόωρων παιδιών.

Γενήθηκα το 1974 στα Τρίκαλα Θεσσαλίας, στα μέσα του 7ου μήνα. Δεν υπήρχε εκεί ειδική μονάδα αντιμετώπισης πρόωρων βρεφών. Όλα τα πρόωρα τα έστελναν στον Άγιο Στυλιανό, στη Θεσσαλονίκη. Όταν ξεπερνούσαν τον κίνδυνο τα βρέφη, καλούσαν τους γονείς να πάνε να τα πάρουν. Αυτό σήμαινε ότι τα βρέφη και οι γονείς δεν  είχαν καμία επαφή μετά τον τοκετό για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Read More »

Πες μου την ιστορία σου

Ήταν μια μητέρα, κόρη γιατρού εντελώς τυχαία, που γέννησε πρόωρα. Πολύ πρόωρα, γύρω στις 25 εβδομάδες. Ένα μικρό κοριτσάκι που πάλεψε πολύ. Έμεινε πολύ καιρό στη μονάδα ενός νοσοκομείου στην Αθήνα, τη στιγμή που οι γονείς του ζούσαν στην επαρχία. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα, πολύ δύσκολα σου λέω, μη ρωτάς, αλλά τα κατάφερε. Όταν το πήραν σπίτι, δεν μπορούσε να πιει γάλα, το τάιζαν αλεσμένο τραχανά και κάθε τάισμα διαρκούσε μιάμιση ώρα. Βάλε και άλλη μισή αγκαλιά για να χωνέψει. Έπαιρνε δύσκολα βάρος και σαν πιτσιρίκι εξακολουθεί να τρώει ελάχιστα και να είναι μικροκαμωμένο. Άργησε να γελάσει, να μιλήσει, να κοινωνικοποιηθεί. Αλλά τα κατάφερε. Τώρα είναι 5 χρονών, ναι, αλήθεια, και αν και μικροκαμωμένη, τα πάει περίφημα. Και φαντάσου, ζουν στην επαρχία και έπρεπε κάθε τρεις και λίγο να έρχονται στην Αθήνα για γιατρούς, τσεκ απ, φόλοου απ. Η μητέρα του είχε καταρρεύσει, τον πρώτο καιρό δεν μπορούσε ούτε να το ταΐσει, τα έκανε όλα η γιαγιά του. Αλήθεια. Και τώρα είναι καλά. Ναι, εντελώς καλά. 

Read More »

Μια μητέρα γράφει από τη ΜΕΝΝ

Η δική μου ιστορία βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, ελπίζουμε ωστόσο ότι φτάνουμε στο τέλος.

Ήταν μια όμορφη Κυριακή, ακόμη θυμάμαι τι φορούσα εγώ και η μεγάλη μου κόρη. Περάσαμε ήρεμα, έτσι όπως συνηθίζουμε να περνάμε τις Κυριακές μας. Διένυα την 29η εβδομάδα κύησης. Νύχτα βαθιά, αλλάζω πλευρό κι εκείνη τη στιγμή αλλάξαν όλα, άλλαξε η ζωή, τα δεδομένα μας, εμείς.

Read More »

Η ιστορία της Νίκης: 17 βήματα και 9 εβδομάδες

Αύγουστος 2013, η πρώτη θετική χοριακή. Χαρά και μόνο χαρά. Ήρθε η ώρα του πρώτου υπερήχου και….δίδυμα! Και πάλι πολλή πολλή χαρά, άλλα και άγχος και φόβος. Όλα πήγαιναν τέλεια. Ούτε εμετοί, ούτε ζαλάδες, ούτε κούραση, τίποτε. Οι εβδομάδες περνούσαν κι εμείς συνηθίζαμε στην ιδέα των δύο μωρών και προετοιμάζαμε τον ερχομό τους με μεγάλη χαρά.

19 εβδομάδων και βλέπω μια περίεργη βλέννα. «Ξεκουράσου» μου λέει ο γιατρός «και έλα το πρωί για υπέρηχο». Πήγαμε χαλαροί για έναν ακόμα υπέρηχο ρουτίνας όπως νόμιζα σαν όλους τους προηγούμενους. Από την ώρα που άρχισε ο υπέρηχος μέχρι να μπω στο χειρουργείο δεν πέρασαν ούτε 5 λεπτά. Εξάλειψη τραχήλου, το μόνο που πρόλαβα να συγκρατήσω. Αν δεν πήγαινα στο νοσοκομείο εκείνη τη μέρα, θα τα έχανα τα μωρά. Μετά το χειρουργείο, ξάπλα και ακινησία. Μπάνιο επιτρεπόταν μόνο δύο φορές την εβδομάδα κι αυτό καθιστή. Σηκωνόμουν μόνο για τουαλέτα: 17 βήματα. 17 βήματα ήταν από το κρεβάτι μέχρι το μπάνιο, τα είχα μετρήσει. Θα έκανα όμως τα πάντα για να γεννηθούν καλά τα μωρά μου.

Read More »