Η ιστορία του Βασίλη: Να τα αγαπάτε τα πρόωρα

Να τα αγαπάτε τα πρόωρα… Και λίγο παραπάνω τις μανούλες τους….

Ο Γιώργος αποφάσισε να γεννηθεί γύρω στους δύο μήνες πριν την ώρα του. Αποφάσισε να αρχίσει να δείχνει πως θα περνάει το δικό του από τότε που είδε το πρώτο φως του ήλιου. Ακόμα και σήμερα, τέσσερα χρόνια και τέσσερις μήνες μετά, πάλι το δικό του – θέλει να πιστεύει ότι – περνάει.

 

Ο Γιώργος γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 2015 με βάρος ενός κιλού και κάτι γραμμαρίων. Τον έβλεπες και δεν πίστευες πως μπορεί να γεννιούνται τέτοια μωρά. Πίστευες πως ένα τέτοιο πλασματάκι βγαίνει μόνο σε γατί ή σε κουτάβι. Για να είμαι ειλικρινής δεν γνώριζα το παραμικρό για την προωρότητα, πριν αυτή χτυπήσει την πόρτα του δικού μας σπιτιού. Το πρώτο μας παιδί είχε πάρει όλο του τον χρόνο μέχρι να ακούσουμε το κλάμα του. Κι εμείς ήμασταν μια ευτυχισμένη οικογένεια, απολαμβάνοντας τη ζωή με την όμορφη κορούλα μας.

Read More »

Η ιστορία της Ναταλίας: Γιατί ζητάω ΜΕΝΝ στην Κέρκυρα

Η γέννα μου (αφιερωμένο στους γιους μου)

Πριν από δύο χρόνια, αρχές καλοκαιριού, μόλις είχα μπει στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης μου. Ήμουν χαρούμενη γιατί είχαμε πιάσει ένα σημαντικό στόχο: τις 32 βδομάδες κύησης. Στη δίδυμη κύηση, η προωρότητα είναι μια απειλή που πλανάται συνεχώς πάνω από το κεφάλι σου. Ήταν ένας από τους πολλούς λόγους που δε χάρηκα την εγκυμοσύνη μου όσο θα  ήθελα. Είχα άγχος… Ένα σφίξιμο στο στομάχι μη συμβεί κάτι κι ο τοκετός δεν πάει καλά.

Read More »

Γαστρόσχιση: Μια αληθινή ιστορία

 

Στη 12η βδομάδα της εγκυμοσύνης μου, αφού τελειώσαμε την αυχενική διαφάνεια, η γιατρός μας είπε πως θέλει να μας μιλήσει… «Όλα είναι καλά με το μωρό, φυσιολογική ανάπτυξη, σωστή λειτουργία οργάνων, υπάρχει όμως ένα θέμα το οποίο αντιμετωπίζεται μεν αλλά είναι εξαιρετικά σπάνιο. Οι έλικες του εντέρου φαίνονται ξεκάθαρα να επιπλέουν μέσα στο αμνιακό υγρό. Το μωρό έχει γαστρόσχιση».

Γαστρόσχιση…τι είναι αυτό; Τρομακτικό και μόνο που το ακούς… Μας εξήγησε κάποια πράγματα, μας έδωσε τηλέφωνα για επαφές με παιδοχειρουργούς, νοσοκομεία κτλ. Έψαχνα στο ίντερνετ με το που βγήκα από το γραφείο… Σχεδόν μηδενική αναφορά στην ελληνική βιβλιογραφία, κάποια άρθρα στα αγγλικά με στατιστικά και ποσοστά, βίντεο από γονείς με την ιστορία του δικού τους μωρού και εικόνες… Εικόνες που σου προκαλούν φόβο.

Read More »

Ήμουν λύκος κι ήταν πεταλούδα

 

Μερικές φορές αναρωτιέμαι σε ποιον απευθύνονται τα παραμύθια; Στα παιδιά ή στους μεγάλους; Μήπως διαβάζοντάς τα ο ενήλικας παίρνει το μήνυμα που χρειάζεται να μεταφέρει στο παιδί κι αν η ιστορία αρέσει στον ίδιο, θα τη διηγηθεί με τέτοιο τρόπο που τελικά θα την αγαπήσει και ο μικρός του ακροατής; Αφορμή για τις σκέψεις μου αυτές στάθηκε ένα παιδικό βιβλίο που διαβάσαμε τις προάλλες – συνηθίζουμε ακόμη να διαβάζουμε μαζί βιβλία, παρότι πλέον μπορεί και μόνη της – γιατί ένιωσα ότι πρωτίστως σε μένα είχε κάτι να πει. Μία από εκείνες τις απλές αλήθειες που αρκεί μία στιγμή για να συνειδητοποιήσεις τη σημασία τους στη ζωή σου.

 

 

Read More »

Η ιστορία της Βάσιας: Η δική μας «αλλιώτικη» μάχη

Όταν γνώρισα τον άντρα μου, ήξερα ότι μαζί του θα κάνω οικογένεια. Ξεκινήσαμε σχετικά νωρίς τις προσπάθειες για παιδί. Οι μήνες όμως περνούσαν και η εγκυμοσύνη που τόσο θέλαμε δεν ερχόταν. Έφτασε λοιπόν η μέρα που ο άντρας μου θα έφευγε για ταξίδι (είναι ναυτικός) και έτσι η εγκυμοσύνη θα περίμενε άλλους 6 μήνες. Δέκα μέρες αργότερα είχα καθυστέρηση, πίστευα ότι ήταν από τη στενοχώρια των ημερών, αλλά έκανα ένα τεστ για να μου φύγει η ιδέα και έδειξε ένα πεντακάθαρο «+». Η χαρά μου απερίγραπτη. Έκανα αμέσως αιματολογικές και ήμουν στην πέμπτη εβδομάδα! Μιλήσαμε εκείνο το βράδυ με τον άντρα μου και του είπα – θυμάμαι – ότι θα τον περιμένω να γυρίσει παρέα με το παιδί μας. Κλάμματα, φωνές και από τους δύο και κάπως έτσι ξεκίνησε το δικό μου ταξίδι στη μητρότητα. 

Η ιστορία της Μαριάννας: χρωστάω ένα ευχαριστώ στην προωρότητα

Το παραμύθι μας.
Μια φορά κι έναν καιρό, δύο άνθρωποι αγαπήθηκαν πολύ κι έτσι ήρθε στη ζωή ένας μικρός μαχητής! Όλα ήταν υπέροχα, ένα παιδικό δωμάτιο βαμμένο μπλε κι εγώ που ανυπομονούσα να συναντήσω το γιο μου. Μέχρι την 30η εβδομάδα κύησης ήταν ένα φυσιολογικό έμβρυο που απλά το κεφαλάκι του μεγάλωνε στα κατώτατα, αλλά φυσιολογικά όρια στις καμπύλες, καλός τράχηλος και καθόλου συσπάσεις. Και έφτασε η στιγμή που στο doppler το κεφάλι του μωρού δεν αναπτυσσόταν φυσιολογικα, είχε πέσει κάτω του φυσιολογικού στην καμπύλη και υπήρχε πιθανότητα για κάποιο σύνδρομο.

Read More »

Η ιστορία της Φαίης: η φωτεινή πλευρά της προωρότητας

Όλα ξεκίνησαν όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος κάπου στις 8 εβδομάδες δηλαδή, λόγω ασταθούς κύκλου. Θυμάμαι τον άντρα μου να κλαίει και να με αγκαλιάζει, έτσι κοιμήθηκαμε εκείνο το βράδυ. Οι επόμενοι τρεις μήνες που ακολούθησαν έμελλε να με στιγματίσουν σωματικά και ψυχικά για πάντα. Έπειτα από τρεις μεγάλες αιμορραγίες, υπερβολικούς εμετούς που άφησαν το ήδη αδύνατο μου σώμα πέντε κιλά πιο αδύνατο, ήρθε και το τελειωτικό χτύπημα: η «αναγκαστική» παραίτηση από τη δουλειά μου. Δεν μπορούσα δυστυχώς να πάρω άδεια επαπειλούμενης εγκυμοσύνης λόγω ενσήμων. Αργότερα, φάνηκε ο λόγος των αιμορραγιών: η κύηση ήταν δίδυμη και σε κάποιο στάδιο σταμάτησε να αναπτύσσεται το ένα έμβρυο.

Read More »

Η ιστορία της Δήμητρας: Ακόμη αναρωτιέμαι τι έφταιξε

Διαβάζοντας τις ιστορίες, ήθελα να μοιραστώ και εγώ τη δικιά μου.

Το ταξίδι ξεκινά δύο ημέρες μετά την υποτιθέμενη περίοδο που θα είχα. Δεν ερχόταν κι ενώ πονούσα, λέω ας κάνω το τεστ εγκυμοσύνης. Και τσουπ, θετικό. Παγωμένη, σαστισμένη, φωνάζω τον άντρα μου και μένει παγωτό κι εκείνος. Δεν είναι ότι δεν θέλαμε να γίνει, απλά δεν περιμέναμε να γίνει τόσο γρήγορα (ήμασταν μόλις δύο μήνες παντρεμένοι)! Τρέχω στο μικροβιολογικό για να κάνω τη χοριακή και είναι θετικό το αποτέλεσμα. Δεν ήξερα γυναικολόγους μιας και είχα μετακομίσει σχετικά πρόσφατα στην πόλη. Ύστερα από αναζήτηση βρήκα έναν. Δεν θέλω να περιγράψω πόσο αντιεπαγγελματιας ήταν. Με εξετάζει και μου λέει: «Ναι, είσαι έγκυος» και στη συνέχεια επί μισή ώρα τι εξετάσεις έχω να κάνω και τι μπορεί να πάθει το παιδί. Βγήκα με κλάματα από το ιατρείο και προσευχόμουν να γεννήσω ένα φυσιολογικό παιδί.

Read More »

Η ιστορία της Σταυρούλας: Μετρώντας εβδομάδες, ημέρες, γραμμάρια, πόντους

ΙΩΑΝΝΑ, 15-06-2015, 26+4 ΕΒΔΟΜΑΔΩΝ, 650 ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ

«Όταν νόμιζα ότι τα κιλά της εγκυμοσύνης μου θα ήταν το μόνο πρόβλημα μετά τη γέννα». Αυτός θα μπορούσε να είναι και ο τίτλος της ιστορίας μου.

Παρ’ όλο που είχα ήδη 3 αποβολές, η ευκολία με την οποία μπορούσα να μείνω έγκυος με έκανε να βλέπω τα πράγματα, κατά τη διάρκεια της 4ης εγκυμοσύνης μου, «ανάλαφρα». Τρεις αποβολές και η 4η εγκυμοσύνη έμοιαζε άψογη. Δεν είχα πονάκια, δεν είχα ανακατωσούρες, δεν είχα ζαλάδες, απλά μου είχε κοπέι η όρεξη. Κοτόπουλο, πατάτα και ντομάτα ήταν τα μόνα που μπορούσα να φάω. Στον 6ο μήνα είχα πάρει μόλις 4 κιλά…

Και ξαφνικά άρχισαν οι πόνοι στην πλάτη… σα σουβλιές… Και μετά στο στήθος, μου κοβόταν η ανάσα… Μια βόλτα από τα υπόγεια του Μαιευτήριου… Εντατική… Η πίεση στα ύψη, το λεύκωμα ακόμα ψηλότερα! Πέντε μέρες έμεινα εκεί μέσα. Πολλά φάρμακα και μάλιστα ενδοφλέβια. Ποτέ δε ρώτησα τι κάνουν, άλλωστε και να μου έλεγαν δε θα καταλάβαινα και τίποτα, οπότε καλύτερα να μην ξέρω… Την 5η μέρα καταλάβαμε ότι τα φάρμακα δε με βοηθάνε, ούτε η πίεση έπεφτε, ούτε το λεύκωμα κατέβαινε. Η λύση για να τα καταφέρω ήταν η διακοπή της κύησης.

Read More »

Η ιστορία της Αφροδίτης: Χριστούγεννα στη ΜΕΝΝ

Με λένε Αφροδίτη και έχω ένα κοριτσάκι 14 μηνών, διορθωμένη 12. Αυτά ήταν τα πιο όμορφα Χριστούγεννα της ζωής μου αφού ήταν τα πρώτα που πέρασα μαζί της. Δεν μπορώ όμως να μην σκέφτομαι όλα τα μωράκια που περνάνε τις πρώτες τους γιορτές στη ΜΕΝΝ, εκεί που βρισκόμασταν και εμείς ακριβώς ένα χρόνο πριν.

Read More »