Η ιστορία της Στέλλας: δίδυμα 30 εβδομάδων


Άλλο ένα βράδυ που δεν με παίρνει ο ύπνος…. Μπαίνω και ξαναμπαίνω στο δωμάτιό τους και χαζεύω πάνω από τα κρεβατάκια τους. Είναι δικά μου αυτά τα όμορφα πλασματάκια;

Διάβασα σήμερα ένα άρθρο σας για τα «μικρά χταποδάκια». Πόσο θα ήθελα και τα δικά μου μωρά να είχαν από ένα τους δυόμιση μίνες που έμειναν στη μονάδα.

Read More »

Η ιστορία (και το κάλεσμα) της Εμμανουέλας

MOMents | work in progress

Να συστηθώ.

Εμμανουέλα.

Πάντα ήθελα να πιστεύω πως είμαι η Emmanuela αυτή.

Ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών

που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον ήλιο

και ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Paul Götz,

στη Χαϊδελβέργη.

Η αλήθεια όμως είναι πως είμαι η Εμμανουέλα αυτή.

Φωτο.γραφέας |

Αφηγήτρια ιστοριών |

Μαμά τριών πλασμάτων

(του Κωνσταντίνου/ 8, της Μαργκώ /2, του σκύλου μας Μιλού /4)|

Σύντροφος του Χάρη

το σύζυγος ποτέ δεν μου άρεσε)|

(Εργαζόμενη|

Θα μπορούσα να είμαι και η Μαίρη.

Η Παναγιωταρά.

Μια εργαζόμενη μητέρα μια καλή νοικοκυρά.

Όπως οι περισσότερες δηλαδή.

Τα τελευταία 9 χρόνια έζησα

3 γυναικολογικά χειρουργεία

5 εγκυμοσύνες

2 αυτόματες αποβολές

1 παλίνδρομη κύηση

3 αποξέσεις

2 γέννες

2 καισαρικές τομές.

Είχα έναν επιπωματικό πλακούντα.

Read More »

Η ιστορία της Δήμητρας: ένας πρίγκιπας 29 εβδομάδων

Με λένε Δήμητρα και έχω ένα πριγκιπάκο 3 χρονών. Γεννήθηκε την 29η εβδομάδα κύησης 1040 γρ. Είναι το γλυκό μου μωρό που δεν μπόρεσα να του δώσω την πρώτη του αγκαλίτσα, το πρώτο του φιλί . Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά… Μετά από αρκετές εξετάσεις, σπερματεγχύσεις, μια παλίνδρομη κύηση και ενώ κατέθεσα τα δικαιολογητικά για εξωσωματική, μετά από λίγες μέρες έμαθα ότι είμαι έγκυος. Η χαρά μας απερίγραπτη καθώς και το άγχος μας. Πιθανή ημερομηνία τοκετού 16.12.12. Το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο, αφού το περιμέναμε χρόνια.

Read More »

Η ιστορία της Εύης: όσα με πείραξαν τα αποδέχτηκα

Αποφάσισα να γράψω κι εγώ τη δική μου ιστορία, καθώς μία από τις ιστορίες σας με βοήθησε τις ώρες που πέρασε ο γιός μου στη μονάδα να ξεκινήσω τις αντλήσεις για να πετύχει ο θηλασμός στη συνέχεια. Εύχομαι ακολούθως η ιστορία μου να βοηθήσει κάποια από εσάς…

Read More »

Η ιστορία της Πόπης: γέννησα στις 25 εβδομάδες

Το Σεπτέμβρη του 2014 μαθαίνω πως είμαι έγκυος στο δεύτερο παιδάκι μου. Η χαρά μας μεγάλη γιατί θέλαμε ένα αδελφάκι για τον μικρό μου που τότε δεν είχε γίνει 1 έτους ακόμα. Είχα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη (με τις γνωστές ανακατωσούρες στην αρχή), με ΠΗΤ 31-5-2015. Μάλιστα, επειδή στην πρώτη μου έφτασα να γεννήσω την τελευταία ημέρα και είχα κουραστεί υπερβολικά, έλεγα ότι δεν θα άντεχα πάλι να μπω στον μήνα μου και να μη γεννάω! Αφήστε που δεν ήθελα να βγει δίδυμος το παιδί… Αλλά καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς, δεν λένε;

Read More »

Η προωρότητα μας αφορά όλους

Η ιστορία ενός πρόωρου κοριτσιού που προσπαθεί να γίνει μητέρα

Είμαι η Μαρία Αναγνωστοπούλου και βρίσκομαι στη διαδικασία εξωσωματικής γονιμοποίησης με φυσικό κύκλο. Δεν είμαι ακόμα μητέρα. Είχα και έχω όμως σημαντικούς λόγους τόσο να ενημερωθώ, όσο και να ενημερώσω για την προωρότητα. Κάπως έτσι βρέθηκα σε μία από τις συναντήσεις που η Κέλλυ Σώκου διοργανώνει για τις μητέρες πρόωρων παιδιών.

Γενήθηκα το 1974 στα Τρίκαλα Θεσσαλίας, στα μέσα του 7ου μήνα. Δεν υπήρχε εκεί ειδική μονάδα αντιμετώπισης πρόωρων βρεφών. Όλα τα πρόωρα τα έστελναν στον Άγιο Στυλιανό, στη Θεσσαλονίκη. Όταν ξεπερνούσαν τον κίνδυνο τα βρέφη, καλούσαν τους γονείς να πάνε να τα πάρουν. Αυτό σήμαινε ότι τα βρέφη και οι γονείς δεν  είχαν καμία επαφή μετά τον τοκετό για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Read More »

Πες μου την ιστορία σου

Ήταν μια μητέρα, κόρη γιατρού εντελώς τυχαία, που γέννησε πρόωρα. Πολύ πρόωρα, γύρω στις 25 εβδομάδες. Ένα μικρό κοριτσάκι που πάλεψε πολύ. Έμεινε πολύ καιρό στη μονάδα ενός νοσοκομείου στην Αθήνα, τη στιγμή που οι γονείς του ζούσαν στην επαρχία. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα, πολύ δύσκολα σου λέω, μη ρωτάς, αλλά τα κατάφερε. Όταν το πήραν σπίτι, δεν μπορούσε να πιει γάλα, το τάιζαν αλεσμένο τραχανά και κάθε τάισμα διαρκούσε μιάμιση ώρα. Βάλε και άλλη μισή αγκαλιά για να χωνέψει. Έπαιρνε δύσκολα βάρος και σαν πιτσιρίκι εξακολουθεί να τρώει ελάχιστα και να είναι μικροκαμωμένο. Άργησε να γελάσει, να μιλήσει, να κοινωνικοποιηθεί. Αλλά τα κατάφερε. Τώρα είναι 5 χρονών, ναι, αλήθεια, και αν και μικροκαμωμένη, τα πάει περίφημα. Και φαντάσου, ζουν στην επαρχία και έπρεπε κάθε τρεις και λίγο να έρχονται στην Αθήνα για γιατρούς, τσεκ απ, φόλοου απ. Η μητέρα του είχε καταρρεύσει, τον πρώτο καιρό δεν μπορούσε ούτε να το ταΐσει, τα έκανε όλα η γιαγιά του. Αλήθεια. Και τώρα είναι καλά. Ναι, εντελώς καλά. 

Read More »