Όταν σε φίλησα πρώτη φορά

13020478_10154866536114465_989045746_n

Όταν είδα τον γιο μου πρώτη φορά, ήταν σε φωτογραφία. Τη φωτογραφία που τράβηξε ο άντρας μου στη ΜΕΝΝ όπου τον επισκέφθηκε πρώτος, όσο εγώ νοσηλευόμουν σε άλλο δωμάτιο. Τη δεύτερη φορά τον είδα από κοντά, μέσα σε μια θερμοκοιτίδα. Φορούσε ένα σκουφάκι για να μη φαίνεται η πεταλούδα που είχε στο-τόσο μα τόσο μικρό-κεφαλάκι του και ήταν γεμάτος σωληνάκια και καλώδια. Πολλές από τις επόμενες φορές ήταν εκεί… Χωρίς σκουφάκι, χωρίς σωληνάκια, χωρίς καλώδια, χωρίς εμένα.

Read More »

Η ιστορία της Σοφίας: Γράμμα στην κόρη μου

Δεν ήμουν η περίπτωση της κοπέλας που ονειρευόταν πρίγκιπες, νυφικά και βρεφικά δωμάτια.

Δεν είπα ποτέ «εγώ πότε θα γίνω μάνα;».

Δεν αναζήτησα ποτέ μέσα μου αν έχω αυτό το πολυσυζητημένο «μητρικό φίλτρο».

Δεν ήμουν αρνητική βέβαια στην περίπτωση που «το έφερνε η τύχη». Ίσως τώρα που σου γράφω, να ήταν μια άμυνα όλο αυτό, πάνω στην υπέρμετρη αίσθηση υπευθυνότητας του γονεϊκού ρόλου.

Έμαθα ότι είμαι έγκυος το Σεπτέμβριο του 2013.

Read More »

Τι είναι προωρότητα

Θέλω πολύ καιρό να γράψω κάτι για όσους δεν γνωρίζουν τι είναι η προωρότητα και το περνάνε έτσι στο ντούκου. Κάποτε δεν γνώριζα ούτε εγώ. Ειλικρινά αυτό το ποστ δεν έχει σκοπό να συλλέξει likes ή comments, ο μοναδικός στόχος του είναι η ενημέρωση. Σε περίπτωση που τύχει σε κάποιον κοντινό σας, καλό είναι να γνωρίζετε έστω και λίγα για το πώς περνάει και πώς νιώθει. Δεν θα αναφερθώ σε πολύ προσωπικά και έντονα συναισθήματα γιατί σκοπός μου δεν είναι ούτε να»κλάψουνε μανούλες».

Read More »

Η ιστορία της Πόπης: γέννησα στις 25 εβδομάδες

Το Σεπτέμβρη του 2014 μαθαίνω πως είμαι έγκυος στο δεύτερο παιδάκι μου. Η χαρά μας μεγάλη γιατί θέλαμε ένα αδελφάκι για τον μικρό μου που τότε δεν είχε γίνει 1 έτους ακόμα. Είχα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη (με τις γνωστές ανακατωσούρες στην αρχή), με ΠΗΤ 31-5-2015. Μάλιστα, επειδή στην πρώτη μου έφτασα να γεννήσω την τελευταία ημέρα και είχα κουραστεί υπερβολικά, έλεγα ότι δεν θα άντεχα πάλι να μπω στον μήνα μου και να μη γεννάω! Αφήστε που δεν ήθελα να βγει δίδυμος το παιδί… Αλλά καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς, δεν λένε;

Read More »

Ενώ εσύ κοιμόσουν

Ερχόμουν και σε κοίταζα στο διάφανο κουτάκι σου. Άνοιγα το στρογγυλό πορτάκι και σου έπιανα το πόδι. Σου έλεγα να βάλεις τα δυνατά σου και σου έταζα βόλτες, χορούς, παγωτά, όμορφα ρούχα, ζεστό και άνετο κρεβάτι, ωραίο δωμάτιο και λαχταριστά παιχνίδια. Μου έλεγαν ότι κοιμόσουν τόσο πολύ γιατί ήσουν ταλαιπωρημένη και αργότερα, όταν κάπως είχες συνέλθει, ότι απλώς ήσουν ένα ήσυχο μωρό και θα έπρεπε να χαίρομαι. Τις 50 μέρες που ήσουν στη μονάδα, δεν άνοιξες τα μάτια σου στο επισκεπτήριο παρά μόνο μία φορά, ούτε έκλαψες, ούτε κούναγες πόδια και χέρια όπως τα διπλανά μωρά.

Read More »

Πες μου την ιστορία σου

Ήταν μια μητέρα, κόρη γιατρού εντελώς τυχαία, που γέννησε πρόωρα. Πολύ πρόωρα, γύρω στις 25 εβδομάδες. Ένα μικρό κοριτσάκι που πάλεψε πολύ. Έμεινε πολύ καιρό στη μονάδα ενός νοσοκομείου στην Αθήνα, τη στιγμή που οι γονείς του ζούσαν στην επαρχία. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα, πολύ δύσκολα σου λέω, μη ρωτάς, αλλά τα κατάφερε. Όταν το πήραν σπίτι, δεν μπορούσε να πιει γάλα, το τάιζαν αλεσμένο τραχανά και κάθε τάισμα διαρκούσε μιάμιση ώρα. Βάλε και άλλη μισή αγκαλιά για να χωνέψει. Έπαιρνε δύσκολα βάρος και σαν πιτσιρίκι εξακολουθεί να τρώει ελάχιστα και να είναι μικροκαμωμένο. Άργησε να γελάσει, να μιλήσει, να κοινωνικοποιηθεί. Αλλά τα κατάφερε. Τώρα είναι 5 χρονών, ναι, αλήθεια, και αν και μικροκαμωμένη, τα πάει περίφημα. Και φαντάσου, ζουν στην επαρχία και έπρεπε κάθε τρεις και λίγο να έρχονται στην Αθήνα για γιατρούς, τσεκ απ, φόλοου απ. Η μητέρα του είχε καταρρεύσει, τον πρώτο καιρό δεν μπορούσε ούτε να το ταΐσει, τα έκανε όλα η γιαγιά του. Αλήθεια. Και τώρα είναι καλά. Ναι, εντελώς καλά. 

Read More »

Η ιστορία της Κατερίνας: Πέσαμε από ουρανοξύστη

Tο πρώτο διάστημα κρατούσα καλά κρυμμένα και ζιπαρισμένα τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου, γιατί όλα αυτά που συνέβαιναν ήταν πολύ πιο σημαντικά. Μόνο αργότερα, όταν όλα πήραν τον δρόμο τους, τα συναισθήματα με κατέκλυσαν και έσφιξαν τον λαιμό μου. Όταν κατάφερα να αξιολογήσω τι είχαμε βιώσει σαν οικογένεια, συνειδητοποίησα ότι τίποτα δεν πρόκειται να λησμονηθεί κι ας είναι το παιδάκι μας μια χαρά, κι ας έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε. «Πέσατε από ουρανοξύστη και δεν σπάσατε ούτε το μικρό σας δαχτυλάκι», αυτά ήταν τα λόγια μιας εκ των πολλών γιατρών που την παρακολουθούσαν τα πρώτα χρόνια της. «Είναι από τα τυχερά πρόωρα» έτσι μας έλεγαν όλοι. Παρ’ όλα αυτά, στην καρδιά μου, όταν ακούω προωρότητα αισθάνομαι τσιμπήματα και οι παλμοί μου εξακολουθούν να ανεβαίνουν.

Read More »

Η ιστορία της Βίκυς: Το δικό μου αγγελάκι

Αυτό το μωρό ήταν το δεύτερο. Το πρώτο είχε γεννηθεί οκτώ μήνες, πριν μείνω ξανά έγκυος. Εργαζόμουν σε απαιτητική δουλειά και είχα στα χέρια μου ένα χαρτί εκ νέου πρόσληψης στην διαφημιστική εταιρία, ένα χρόνο μετά τη λήξη της επιλόχειας άδειας του πρώτου μου παιδιού.

Η κόρη μου γεννήθηκε φυσιολογικά, όμως μπήκε στην εντατική, όταν ήταν 7 ημερών με πυρετό και αιτιολογία «σηψαιμία μη αποδείξιμη» στο εξιτήριο, 15ημέρες μετά.

Read More »

Μια ιστορία του 30%

Κι όμως ένα μαιευτήριο μπορεί τελικά να κρύβει ιστορίες με πολύ λυπημένους πρωταγωνιστές. Ελπίζω η ιστορία μας να δώσει κουράγιο σε όλους όσοι έχουν μωρά σε μονάδα. Γι’ αυτό και τη μοιράζομαι.

Ολική αναισθησία, καισαρική: Βάρος 730 γρ. Ηλικία: 24 εβδομάδες και 5 ημέρες. Πιθανότητες επιβίωσης: κάτω του 30%. Αυτή ήταν η πρώτη ενημέρωση. Τα πρώτα λόγια της προϊσταμένης της μονάδας: «Εδώ να μας θεωρείς οικογένειά σου». Που να ήξερε πόση αλήθεια έκρυβε αυτό. Τις πρώτες μέρες, θυμάμαι, δεν άντεχα να την κοιτάζω. Προσπαθούσα να εξοικειωθώ με τα μηχανήματα και με την εικόνα ενός πολύ προώρου μωρού. Δεν έχει νόημα να πω όλα τα μέτωπα που άνοιγαν και έκλειναν: Καρδιά, κεφάλι, πνεύμονες, έντερο, μάτια, αφτιά …

Read More »