Η ιστορία της Μαρίας: Άγνοια, προεκλαμψία, θερμοκοιτίδα

Μέσα από αυτή την – όσο μπόρω πιο – σύντομη περιγραφή της εμπειρίας μου από την πρώτη εγκυμοσύνη και γέννα μου, θα ήθελα να σας πω πως το συναίσθημα που γεννήθηκε μαζί με τον μπέμπη είναι δύσκολο να ξεπεραστεί. Θαυμάζω απεριόριστα όλες εκείνες τις μαμάδες που το έζησαν και το ζουν για μικρό ή μεγαλύτερο διάστημα. Όλες εκείνες τις μαμάδες που ανέβηκαν στο δωμάτιο του μαιευτηρίου με άδεια αγκαλιά και που γύρισαν σπίτι τους χωρίς το μωρό τους. Όλες εκείνες που αντλούσαν το γάλα τους για να το στέλνουν στο μωρό τους ή που περιμεναν έξω από τις μονάδες προώρων μέχρι να έρθει η ώρα να θηλάσουν και να δουν για 20 λεπτά το παιδί τους. Τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο!
Με λένε Μαρία και αυτή είναι η ιστορία μου.

Read More »

Advertisements

Η ιστορία της Αγγελικής: το πρόωρο «ελεφαντάκι» μας

Είμαι μαμά πρόωρου! Είμαστε γονείς πρόωρου!  Η Αγγελική και ο Δημήτρης.

Είχα δίδυμη κύηση. Με έναν μήνα ακινησία στο νοσοκομείο, τελικά με έπιασαν οι πόνοι και γέννησα στις 27+1 εβδομάδες. Ενώ οι γιατροί λέγανε ότι έχω δύο κορίτσια, γέννησα ένα αγόρι και ένα κορίτσι, 970 γρ. και 1020 γρ. αντίστοιχα. Το αγόρι μας έγινε αγγελάκι την ίδια ημέρα της γέννησής του. Το κοριτσάκι μας – η Μακρίδα μας (Μακρή το επίθετο μας και «ακριδάκι» το φώναζαν οι νοσηλεύτριες στην εντατική) έμεινε στην εντατική 78 ημέρες! Οι πιο δύσκολες ημέρες της ζωής μας.

Read More »

Η τεχνητή μήτρα που δίνει ζωή

Περίπου 30.000 μωρά μόνο στις ΗΠΑ γεννιούνται εξαιρετικά πρόωρα, δηλαδή μεταξύ των 23 και 26 εβδομάδων, σύμφωνα με την ανταπόκριση του Reuters στο Λονδίνο. Σε αυτή την ηλικία, ένα μωρό ζυγίζει λίγο περισσότερο από 500 γραμμάρια, οι πνεύμονές του δεν είναι σε θέση να αντεπεξέλθουν στον αέρα και ως εκ τούτου οι πιθανότητες επιβίωσης είναι χαμηλές. Τα ποσοστά θανάτου σε αυτές τις ηλικίες κύησης είναι έως και 70% και όσα βρέφη επιβιώνουν αντιμετωπίζουν μετέπειτα σημαντικές δυσκολίες ανάπτυξης και αναπηρίες.

«Αυτά τα βρέφη χρειάζονται επειγόντως μια γέφυρα μεταξύ της μήτρας της μητέρας τους και του εξωτερικού κόσμου», δήλωσε ο Δρ Άλαν Φλέικ, ειδικός χειρουργός στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο της Φιλαδέλφειας των ΗΠΑ και υπεύθυνος της ομάδας που δημιούργησε μια πρωτοποριακή νέα συσκευή για αυτό το σκοπό.

Read More »

Η ιστορία της Ελένης: Πριν από 8 χρόνια

Θυμάμαι τη στιγμή που αντικρίσαμε το θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Ήμασταν τόσο χαρούμενοι και ανυπόμονοι να μοιραστούμε τη χαρά μας που δεν περιμέναμε να σκεφτούμε έναν ξεχωριστό τρόπο για να το αποκαλύψουμε στους δικούς μας. Είχα μία θαυμάσια εγκυμοσύνη (λίγες αναγούλες πρωί και βράδυ και πολλές υπνηλίες). Όλα κυλούσαν φυσιολογικά, μέχρι που στην 31η εβδομάδα τα πρηξίματα στους αστραγάλους και η πίεση είχαν αρχίσει να αυξάνονται επικίνδυνα. Ο γιατρός μου, κάτωχρος από την αγωνία του, με συμβούλεψε να νοσηλευτώ (εκ των υστέρων μου εκμυστηρεύτηκε ότι άλλη μία φορά που του είχε τύχει, το μωρό δεν είχε επιβιώσει). Δεν είχα προλάβει να ετοιμάσω ούτε το βαλιτσάκι με τα απαραίτητα, καθώς είχα ακόμη αρκετές εβδομάδες να διανύσω και δεν πήγαινε το μυαλό μου ότι θα γεννούσα νωρίτερα.

Read More »

Ευγνωμοσύνη

gratitude

Όταν η αλλαγή του χρόνου σε βρίσκει στη ΜΕΝΝ, ο απολογισμός της χρονιάς που φεύγει είναι μάλλον δεδομένος. Ήταν μία χρονιά δύσκολη, δυσάρεστη, άδικη. Μία χρονιά που είχε μία δύσκολη εγκυμοσύνη, ένα πρόβλημα υγείας, έναν πρόωρο τοκετό. Ίσως να είχε μία τελειόμηνη εγκυμοσύνη με κάποια επιπλοκή στη γέννα. Ίσως και κάποια απώλεια.

 Όποιος και αν ήταν ο λόγος, η ουσία είναι μία. Αυτή τη στιγμή το μωρό σου βρίσκεται μέσα σε μία θερμοκοιτίδα να παλεύει για το αυτονόητο, να ζήσει. Σε αυτή την αλλαγή του χρόνου όμως, κλείσε τα μάτια και προσπάθησε να κάνεις ένα διαφορετικό απολογισμό.

Read More »

Μικρό χταπόδι, μεγάλη συντροφιά

chrisa-loukas       marivenia

michalis       spiros

iasonas       sofi

fedra_nefeli       ioanna

christina       gerasimos-panagiota

Τα παιδιά που βλέπετε σε αυτές τις φωτογραφίες γεννήθηκαν πρόωρα. Δηλαδή πριν από την 37η εβδομάδα κύησης. Για την ακρίβεια πολύ πριν από αυτήν. Είναι τα παιδιά που κάποτε λέγονταν εξαμηνίτικα ή εφταμηνίτικα και είχαν λιγότερες πιθανότητες να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή τότε σε σχέση με τώρα. Τα παιδιά αυτά πολέμησαν σκληρά για να ζήσουν και ορισμένα εξακολουθούν να πολεμούν ακόμη για ένα καλύτερο επίπεδο ζωής. Η ζωή δεν τους χαρίστηκε. Τη διεκδίκησαν. Όπως και πολλά «βήματα» στην πορεία τους. Διότι η πρόωρη γέννησή τους τα έφερε αντιμέτωπα με σημαντικά προβλήματα. Άλλοτε στην καρδιά, άλλοτε στα μάτια, στους πνεύμονες, στον εγκέφαλο κι άλλοτε στην ανάπτυξη. Είναι θαύμα – λένε ακόμη και οι επιστήμονες- πώς αυτοί οι μικροσκοπικοί οργανισμοί, που πολλές φορές ζυγίζουν λιγότερο από 1 κιλό, νικούν καταστάσεις τις οποίες αν αντιμετώπιζε ένας ενήλικας δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει, θα έμενε στην καλύτερη περίπτωση φυτό. Είναι τα μικρά μεγάλα μας θαύματα. Και γι’ αυτό είναι οι ικανότεροι πρεσβευτές μιας ημέρας σαν την Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας που γιορτάζεται στις 17 Νοεμβρίου.

Read More »

Μικρό χταπόδι (η ιστορία)

Είναι μικρά, είναι απαλά, μα πάνω από όλα, είναι μια παρηγοριά για τα μωρά που γεννήθηκαν πρόωρα. Τα πλεκτά χταποδάκια που τρυπώνουν στις θερμοκοιτίδες αρκετών μονάδων της Ευρώπης είναι μια ιδέα που έχει διανύσει μεγάλη διαδρομή.

xtapodi1

Τον Ιανουάριο του 2013, μια Δανή έπλεξε ένα μικρό χταπόδι για ένα προωράκι. Το χταποδάκι τοποθετήθηκε μέσα στη θερμοκοιτίδα μαζί με το μωρό και είχε θετικό αποτέλεσμα: το μωρό ήταν πιο ήρεμο, αλλά κυρίως τραβούσε λιγότερο τα καλώδια που το περιέβαλαν. Σε άλλες περιπτώσεις, πρόωρα που είχαν δίπλα τους ένα τέτοιο χταπόδι, έδειξαν βελτίωση στην αναπνοή και τον καρδιακό ρυθμό και αυξήθηκε η ποσότητα οξυγόνου στο αίμα.

Read More »