Το «μικρότερο» θαύμα της Ινδίας

Η ιστορία του Nirvaan, του μικρότερου πρόωρου μωρού που επιβίωσε στην Ινδία, μετά από 4 μήνες νοσηλείας, δεν ήταν παρά ένα θαύμα, λένε οι γιατροί και οι γονείς του. Στα τέλη του περασμένου Σεπτέμβρη, οι γιατροί, οι νοσηλευτές και το προσωπικό υποστήριξης του νοσοκομείου Surya σε ένα προάστιο της Βομβάης έδωσαν εξιτήριο σε ένα υγιές μωρό, το οποίο ζύγιζε 3.800 γρ. Τα πράγματα δεν ήταν όμως τόσο απλά από την αρχή. Ο Nirvaan γεννήθηκε τον περασμένο Μάιο και ζύγιζε μόλις 620 γραμμάρια. Βλέπετε, ήταν μόνον 22 εβδομάδων. Και πρέπει να ξέρετε ότι το ποσοστό επιβίωσης των παιδιών που γεννιούνται πριν από την 24η εβδομάδα κύησης είναι μόλις 0,5%. Στην Ινδία επιπλέον, το ποσοστό των παιδιών που γεννιούνται πριν από την 28η εβδομάδα κύησης κυμαίνεται στο 1%.

Read More »

Advertisements

Η ιστορία της Χριστίνας: μας έδιναν 1%

Σε λίγες μέρες θα γίνει 12 μηνών. Πέρασε ο πρώτος χρόνος της ζωής της. Ευτυχώς είναι καλά. Αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω και έχω την ανάγκη να μοιραστώ αυτά που περάσαμε η μικρή μου μαχήτρια και εγώ.

Όλα ξεκίνησαν  στις 23/12/15, διένυα τη 18η εβδομάδα της δεύτερης κύησής μου. Ξαφνικά, εκείνη την ημέρα είδα άσπρη βλέννα στο εσώρουχό μου, ειδοποίησα τον γιατρό μου. Μου είπε να περάσω από το ιατρείο. Με εξέτασε χωρίς να μου κάνει υπέρηχο, όλα καλά είπε, απλά να μην σηκώνω το μωρό (6,5 μηνών τότε). Περνούσαν οι μέρες, τα υγρά συνεχίζονταν, ξαναπήγα στο γιατρό. Πάλι μου είπε τα ίδια, κλειστός ο τράχηλος απέξω, να ξεκουράζομαι. Ξαναπήγα άλλη μία φορά, αλλά εκείνος ούτε μία φορά δεν χρησιμοποίησε τον υπέρηχο για να μετρήσει το μήκος του τραχήλου. Ένιωθα ότι κάτι δεν πάει καλά, ήθελα να ζητήσω δεύτερη γνώμη, αλλά δεν πρόλαβα. Στις 14/1/16  ξύπνησα με ροζ βλέννα. Αυτή τη φορά δεν με καθησύχασε ο γιατρός, διαστολή μου είπε και με έστειλε στο νοσοκομείο. Ήμουν 21 + 3 εβδομάδων.

Read More »

Η ιστορία του Σπύρου: 10 χρόνια μετά

Θυμάμαι χτύπησε το τηλέφωνο και μου είπε η γυναίκα μου ότι έπρεπε να πάει στο νοσοκομείο, γιατί είδε αίμα και κάτι δεν πήγαινε καλά. Ήταν στην Πάτρα, στους γονείς της, τέλη Αυγούστου του 2006, ο γιατρός μας στην Αθήνα και εγώ επίσης για τη δουλειά μου. Φεύγω σαν τρελός, αν και σαν άνθρωπος είμαι ψύχραιμος. Φτάνω στην Πάτρα και πάω στο νοσοκομείο. Μου λέει η γιατρός ότι τα πράγματα δεν είναι καλά και ότι υπάρχει το ενδεχόμενο πρόωρου τοκετού.

Read More »

Ξέρω

sad-505857_1280

Ζεις κάπου στη Β. Ελλάδα και μαθαίνεις από τη φίλη μίας φίλης ότι μία μαμά κάπου στη Ν. Ελλάδα γέννησε πρόωρα. Δεν την έχεις δει ποτέ. Δεν την γνωρίζεις καν. Και όμως ταράζεσαι. Στο άκουσμα και μόνο της λέξης «πρόωρα», το μόνο που σκέφτεσαι αυτόματα είναι εβδομάδα κύησης και βάρος, έτσι για να κάνεις μία πρώτη εκτίμηση βιωσιμότητας. Είσαι γιατρός; Όχι. Όμως ξέρεις. Ξέρεις από πιθανότητες. Και ακόμη και αν οι πιθανότητες είναι μικρές, σκέφτεσαι και προσεύχεσαι για το θαύμα. Γιατί και αυτό το ξέρεις, ότι μέσα στις ΜΕΝΝ γίνονται τα μεγαλύτερα θαύματα.

Read More »