Η ιστορία της Γωγώς: αντιμέτωπη με τρία προβλήματα

Ένιωσα κι εγώ την ανάγκη να μοιραστώ τη δική μας ιστορία. Όχι τόσο δύσκολη αλλά με πολύ πόνο. Διαγνωσμένη με σκλήρυνση κατά πλάκας από τα 23 μου. Μοναδική μου σκέψη αν θα μπορέσω να κάνω παιδάκι και σε περίπτωση που κάνω αν θα είμαι καλά για να το μεγαλώσω. Στα 30 μου αποφασίζουμε με τον σύντροφο μου να διακόψω την αγωγή μου και να ξεκινήσουμε προσπάθειες και όταν θα ερχόταν το παιδί να κάναμε και τον γάμο. Πέρασαν κάποιοι μήνες άλλα τίποτα. Το άγχος μου μεγάλο. Χώρις φάρμακα για την σκλήρυνση και πόσο ακόμα θα αντέξει ο οργανισμός μου χωρίς αυτά;

Read More »

Η ιστορία της Φλώρας: Sky is the limit

Σαν σήμερα, 10 Ιουνίου, πριν από 7 χρόνια, στις 28+4 εβδομάδες κύησης, ήρθε στη ζωή ο μικρός μας πρίγκιπας.

Η πιο όμορφη και πιο τρομακτική μέρα της ζωής μου.

Η εγκυμοσύνη μου δεν ήταν η πιο εύκολη περίοδος, αλλά ούτε ήρθε εύκολα.
Δεν ήμουν ποτέ ο άνθρωπος που ήθελε το παιδί για το παιδί. Πίστευα ότι πρέπει να είναι καρπός αγάπης. Όταν λοιπόν γνώρισα τον άντρα μου ήταν αυτονόητο ότι θέλουμε μωρό. Το παιδί όμως δεν ερχόταν. Έτσι ξεκίνησε ο αγώνας της εξωσωματικής. Μετά από τέσσερα χρόνια προσπαθειών, έξι εξωσωματικές και μία παλίνδρομη κύηση, ήρθε το θετικό αποτέλεσμα. Πετούσαμε στα ουράνια. Προσγειωθήκαμε όμως λίγο απότομα γιατί η κύηση ήταν τρίδυμη, αλλά τα δύο έμβρυα παλινδρομούσαν. Έπρεπε να είμαι ξαπλωμένη για να μην διακινδυνεύσουμε και το τρίτο, μέχρι να απορροφηθούν οι δύο σάκοι.

Read More »

Η ιστορία της Δήμητρας: ένας πρίγκιπας 29 εβδομάδων

Με λένε Δήμητρα και έχω ένα πριγκιπάκο 3 χρονών. Γεννήθηκε την 29η εβδομάδα κύησης 1040 γρ. Είναι το γλυκό μου μωρό που δεν μπόρεσα να του δώσω την πρώτη του αγκαλίτσα, το πρώτο του φιλί . Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά… Μετά από αρκετές εξετάσεις, σπερματεγχύσεις, μια παλίνδρομη κύηση και ενώ κατέθεσα τα δικαιολογητικά για εξωσωματική, μετά από λίγες μέρες έμαθα ότι είμαι έγκυος. Η χαρά μας απερίγραπτη καθώς και το άγχος μας. Πιθανή ημερομηνία τοκετού 16.12.12. Το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο, αφού το περιμέναμε χρόνια.

Read More »

Η ιστορία της Βαρβάρας: Δίδυμα 26 εβδομάδων

Θέλω να σας πω και γω την δική μου ιστορία, πρώτον γιατί είμαι πολύ περήφανη για τους δύο μικρούς ήρωές μου, γιατί όλα τα πρόωρα μωρά είναι ήρωες και πιστέψτε με δίνουν τρομερή μάχη να κρατηθούν στη ζωή, και δεύτερον να παρηγορηθούν νέες μανούλες που ίσως ο γιατρός τους να τους έχει αναφέρει ότι θα γεννήσουν πρόωρα και φοβούνται. Δεν θα σας κουράσω με πολλές λεπτομέρειες, άλλωστε η ουσία έχει σημασία.

Read More »

Η ιστορία της Κατερίνας: Πέσαμε από ουρανοξύστη

Tο πρώτο διάστημα κρατούσα καλά κρυμμένα και ζιπαρισμένα τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου, γιατί όλα αυτά που συνέβαιναν ήταν πολύ πιο σημαντικά. Μόνο αργότερα, όταν όλα πήραν τον δρόμο τους, τα συναισθήματα με κατέκλυσαν και έσφιξαν τον λαιμό μου. Όταν κατάφερα να αξιολογήσω τι είχαμε βιώσει σαν οικογένεια, συνειδητοποίησα ότι τίποτα δεν πρόκειται να λησμονηθεί κι ας είναι το παιδάκι μας μια χαρά, κι ας έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε. «Πέσατε από ουρανοξύστη και δεν σπάσατε ούτε το μικρό σας δαχτυλάκι», αυτά ήταν τα λόγια μιας εκ των πολλών γιατρών που την παρακολουθούσαν τα πρώτα χρόνια της. «Είναι από τα τυχερά πρόωρα» έτσι μας έλεγαν όλοι. Παρ’ όλα αυτά, στην καρδιά μου, όταν ακούω προωρότητα αισθάνομαι τσιμπήματα και οι παλμοί μου εξακολουθούν να ανεβαίνουν.

Read More »

Mε το ένα, με το δύο, με το τρία

Tα κοιτούσα καθώς έπαιζαν και ενίοτε τσακώνονταν για το ποιος θα πάρει το ποδήλατο, το πατίνι, την μπάλα και δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ ότι αυτά τα παιδιά έχουν ένα κοινό. Την κόρη μου και τα τρίδυμα που συναντήσαμε το καλοκαίρι στις διακοπές μας, πρωτοάγγιξαν τα ίδια χέρια: οι γιατροί και οι μαίες του μαιευτηρίου στο οποίο γεννήθηκαν με ελάχιστους μήνες διαφορά. Μπορεί και να πέρασαν τις πρώτες μέρες της ζωής τους στην ίδια θερμοκοιτίδα, πάντως όχι στα δωμάτια που εμείς και οι γονείς εκείνοι είχαν προετοιμάσει. Και ενώ μέσα μου ζητωκραύγαζα για τη θεαματική νίκη τους, η εξίσου θεαματική σύμπτωση του να είμαστε όλοι εκεί τώρα μαζί, πρώην πρόωρα – παιδιά πλέον – και γονείς που άλλοτε στέκονταν στην ίδια ουρά αναμονής κρατώντας τις ίδιες αγωνίες, μου έφερνε έναν κόμπο. Και αυτός με τη σειρά του πολλά ερωτηματικά. Για τις τρίδυμες κυήσεις που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην προωρότητα. Διότι πέρα από εκείνο το τούρκικο σίριαλ στο οποίο πρωτοείδα τρίδυμα – ευτυχισμένα και υγιή σαν κούκλες αγορασμένες από κάποιο κατάστημα παιχνιδιών – το ταξίδι μου στην προωρότητα μου έχει συστήσει και άλλα τρίδυμα. Όπως εκείνα με τα οποία νοσηλευόταν η Γιόννα μαζί. Δύο αγόρια κι ένα κορίτσι, γύρω στα 700 γρ. – θυμάμαι το βάρος του κοριτσιού, γιατί ήταν στην διπλανή θερμοκοιτίδα. Ή τα άλλα που συνάντησα τυχαία ένα απόγευμα στο Γύθειο – στις περσινές διακοπές – «μια χαρά τώρα ευτυχώς, αλλά τότε…». Ή κάποια άλλα, όχι-μια-χαρά-τώρα-δυστυχώς – θα επανέλθω.

Read More »

Η ιστορία της Ηλιάνας: Νιώθω τυχερή, έστω και με ένα παιδί στο σπίτι

Τον Μάρτιο του 2013 κάναμε τελικά την πρώτη μας προσπάθεια για εξωσωματική. Ευτυχώς πέτυχε. Μετά από 14 μέρες είχαμε μια θετική χορειακή και στον υπέρηχο 3 σάκους. Έπρεπε να κάνουμε μείωση, αλλά ευτυχώς δεν χρειάστηκε να μπω σε τέτοια διαδικασία, το ένα έφυγε μόνο του…

Μετά από 26 εβδομάδες  και 5 ημέρες (στις 14/09/2013) γέννησα 2 αγοράκια πολύ μικροσκοπικά, το ένα 800 γρ. και το άλλο 870 γρ. Μπήκα στο χειρουργείο ως επείγον περιστατικό, με συσπάσεις γέννας και αιμορραγία από την προηγούμενη το βράδυ. Επειδή το πλησιέστερο νοσοκομείο με ΜΕΝΝ είναι δυόμισι ώρες δρόμος από την περιοχή που μένω και οι δρόμοι στην Ελλάδα δεν είναι και τέλειοι, η τόση διαδρομή μου προκάλεσε πρόπτωση ομφαλίδος (κρέμασε δηλ. ο ένας ομφάλιος λώρος) και αν δεν γινόταν καισαρική αμέσως, θα χανόμουν και εγώ και τα μωρά μου.

Read More »