Το «μικρότερο» θαύμα της Ινδίας

Η ιστορία του Nirvaan, του μικρότερου πρόωρου μωρού που επιβίωσε στην Ινδία, μετά από 4 μήνες νοσηλείας, δεν ήταν παρά ένα θαύμα, λένε οι γιατροί και οι γονείς του. Στα τέλη του περασμένου Σεπτέμβρη, οι γιατροί, οι νοσηλευτές και το προσωπικό υποστήριξης του νοσοκομείου Surya σε ένα προάστιο της Βομβάης έδωσαν εξιτήριο σε ένα υγιές μωρό, το οποίο ζύγιζε 3.800 γρ. Τα πράγματα δεν ήταν όμως τόσο απλά από την αρχή. Ο Nirvaan γεννήθηκε τον περασμένο Μάιο και ζύγιζε μόλις 620 γραμμάρια. Βλέπετε, ήταν μόνον 22 εβδομάδων. Και πρέπει να ξέρετε ότι το ποσοστό επιβίωσης των παιδιών που γεννιούνται πριν από την 24η εβδομάδα κύησης είναι μόλις 0,5%. Στην Ινδία επιπλέον, το ποσοστό των παιδιών που γεννιούνται πριν από την 28η εβδομάδα κύησης κυμαίνεται στο 1%.

Read More »

Advertisements

Εξαιρετικά πρόωρα μωρά: το μεγάλο δίλημμα

Είναι μερικά θέματα που δεν τολμάς να πιάσεις. Ανήκουν στα ανείπωτα. Προβληματιστήκαμε πολύ για το αν θα πρέπει να μιλήσουμε για ένα από αυτά, το δικαίωμα στο «ναι» και στο «όχι» της ανάνηψης. Γιατί – αλήθεια – ποιος γονιός μπορεί να πει όχι; Πώς είναι δυνατόν να τίθεται ερώτημα στο αν ένας γονιός θέλει να εξαντλήσει κάθε πιθανότητα να σώσει ό,τι πολυτιμότερο έχει στη ζωή; Όταν αυτό γεννιέται στις 22 και στις 23 και στις 24 εβδομάδες; Καταλήξαμε όμως στο ότι αν δεν το κάνει ένα site που εστιάζει στην προωρότητα, τότε ποιος; Ποιος πρέπει να μιλήσει για το μεταίχμιο μιας εποχής που δίνει την ευκαιρία σε παιδιά τα οποία έχουν συμπληρώσει λιγότερες από 26 εβδομάδες κύησης να επιβιώσουν, αλλά που δεν έχει ακόμη τα μέσα να εγγυηθεί για την καλή ζωή τους;

Read More »

Ένα γράμμα στον Γιώργη από τη μαμά του

Όταν διάβασα το κείμενο αυτό (http://www.themamagers.gr/kathe-fora-pou-ena-prooro-moro-perni-exitirio-ginete-mia-mikri-giorti-mesa-mou/), ήθελα πολύ να γράψω κι εγώ για το ίδιο πράγμα από την άλλη πλευρά. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο νιώθω ότι πρέπει να το κάνω, δύο χρόνια μετά. Διάβασα εδώ ότι για πολλούς το ζήτημα της προωρότητας είναι ταμπού. Δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί ή μάλλον μπορώ. Δεν θα ξεχάσω που πρόσφατα μια άλλη μητέρα με ρώτησε εάν έφταιγα εγώ. Μπορεί και να έφταιγα, μπορεί και όχι. Ξέρω όμως πόσο αγάπησα τον γιο μου προτού καν έρθει στη ζωή… Ξέρω επίσης ότι η προωρότητα μπορεί να τους αγγίξει όλους ή έστω τους αφορά όλους. Η προωρότητα δεν είναι απλώς αριθμοί. Δεν είναι απλώς ιστορίες γραμμένες στο διαδίκτυο προορισμένες να διαβαστούν από μαμάδες πρόωρων μωρών που δεν κοιμούνται τα βράδια από την αγωνία. Η προωρότητα αφορά εξίσου τον εργοδότη, αφορά εξίσου την πολιτεία. Γιατί στοιχίζει, από πολλές απόψεις. Αυτό το κείμενο-γράμμα δεν προορίζεται για να συγκινήσει, ούτε καν για να αρέσει, απευθύνεται στον γιο μου με την ελπίδα ότι θα λειτουργήσει σαν μήνυμα μέσα στο νερό που χρόνια μετά εκείνος θα βρει στη θάλασσα του ίντερνετ και θα μπορέσει, μόνος, να διαβάσει. Απευθύνεται και σε όσους θέλουν να μάθουν και να καταλάβουν. Και σε κάποια μαμά που ξενυχτά και έχει ανάγκη να πιστέψει.

Read More »