Ημερολόγιο καραντίνας

Μέρα εγκλεισμού Νούμερο 12. Δεν έχει νόημα να περιγράψω όσα συμβαίνουν έξω και μέσα στο σπίτι, πώς περνάμε, αν φοβόμαστε και αν έχουμε σκασμένα από το πλύσιμο χέρια. Τα ξέρετε. Έχει όμως ίσως νόημα να εξηγήσω ποιες ομοιότητες έχει η ζωή με ένα πρόωρο παιδί, με αναπνευστική ευαισθησία, με όσα ζούμε την εποχή του κορωνοϊού. Τι μαθαίνει και τι νιώθει κανείς και στις δύο περιπτώσεις και γιατί η κατάσταση μου φαίνεται σε έναν βαθμό οικεία (σε έναν άλλο βέβαια ξεπερνά και την πιο τρελή ταινία επιστημονικής φαντασίας);

Αποστείρωση και μετάδοση των ιώσεων 

Χέρια σκασμένα είχα όλο τον πρώτο χρόνο της ζωής του πρόωρου μωρού μου και μάσκα φορούσαμε περιστασιακά στο σπίτι, ενώ τα αντισηπτικά δεν έλειπαν από κανενός την τσάντα. Οι οδηγίες των νεογνολόγων ήταν σαφείς: ένα παιδί που έχει μείνει 25 μέρες διασωληνωμένο δεν πρέπει να αρπάξει καμία ίωση τον πρώτο χρόνο, διότι κάτι τέτοιο μπορεί να το στείλει ξανά στην εντατική. Αναγκάστηκα να μάθω πώς κολλάνε οι ιώσεις και γιατί έχει σημασία να πλένουμε συχνά και καλά τα χέρια μας, ότι ακόμη και ένας φορέας που δεν νοσεί μπορεί να μεταδώσει, χρειάστηκε να μείνουμε κλεισμένοι στο σπίτι, να διώξω τον άντρα μου που είχε αρρωστήσει για λίγες μέρες, να ζητήσω από συγγενείς και φίλους να μείνουν μακριά, να πλένομαι και να αλλάζω ρούχα κάθε φορά που γυρνούσα από τη δουλειά. Με άλλα λόγια, να ζήσω υπό παρόμοιες με τις σημερινές συνθήκες την ώρα που όλοι οι άλλοι, όχι μόνο ζούσαν φυσιολογικά, αλλά και δεν καταλάβαιναν για τι πράγμα τους μιλούσα.

Read More »

Η ιστορία της Αναστασίας: ένα θηρίο με τσαμπουκά

Η Αθηνά είναι σήμερα 3 ετών.

Στις 24 εβδομάδες άρχισα να αρρωσταίνω. Έχανα αίμα κι έχανα τις δυνάμεις μου. Έχοντας ήδη ένα κοριτσάκι 2 ετών και καμία βοήθεια πέρα από του άντρα μου, δεν είχα άλλη επιλογή πέρα από το να εύχομαι να γίνω καλά και να προσπαθώ. Διαγνώστηκα με ελκώδη κολίτιδα και βαριά αναιμία, ενώ παράλληλα είχε ανοίξει ο τράχηλός μου και τα λόγια του γιατρού μου ήταν: «Το μωρό δείχνει μια χαρά αλλά είναι έτοιμο να πέσει».

Read More »

Κλεψύδρα

roloi

Πότε ήταν που άκουσες ένα πνιχτό κλάμα και της έδωσες το πρώτο σου φιλί; Πόσος χρόνος πέρασε από τότε, μέχρι που την πήρες την πρώτη αγκαλιά; Ήταν 45 μέρες ή 5 αιώνες;

Πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που περίσσευε από την αγκαλιά σου και το κεφάλι της έπεφτε βαρύ στα χέρια σου, μέχρι σήμερα που γεμίζει ένα ολόκληρο παιδικό κρεβάτι; Κοντεύουν 6 χρόνια ή μήπως 10 λεπτά;

Read More »

Οι ιστορίες της Ειρήνης: τα δύο θαύματά μας

Δεν ξέρω γιατί αλλά πάντα είχα στο μυαλό μου την προωρότητα. Πολύ προτού σκεφτώ να κάνω δικά μου παιδιά. Θεωρούσα ήρωες και αυτά τα πλασματάκια και τους γονείς τους. Και ήρθε η ώρα, μετά από 10 χρόνια σχέσης με το άλλο μου μισό, να κάνουμε ένα μωράκι. Ήρθε μετά από λίγους μήνες προσπάθειας και η χαρά μας ήταν τεράστια. Μια τέλεια εγκυμοσύνη ως τους 6 μήνες. Κάνοντας την β’ επιπέδου διαπιστώθηκε πως έχω ανεπάρκεια τραχήλου. Περίδεση, πλήρης ακινησία και ο θεός βοηθός. Προσευχές, φάρμακα και η ψυχολογία στα πατώματα. Ευτυχώς συνήλθα γρήγορα, χάρη στον άντρα μου που ήταν τρομερά αισιόδοξος από την πρώτη στιγμή, και σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που συνειδητοποίησα πως μας αγαπάνε και είναι δίπλα μας. Με απίστευτη βοήθεια στη δουλειά από τη μαμά μου και τις δύο αδελφές μου (έχω κατάστημα με χειροποίητα είδη) και στο σπίτι, κατάφερα να μείνω σε πλήρη ακινησία για τρεις μήνες και ο τράχηλος να μην επηρεαστεί καθόλου.

Read More »

Τι είναι προωρότητα

Θέλω πολύ καιρό να γράψω κάτι για όσους δεν γνωρίζουν τι είναι η προωρότητα και το περνάνε έτσι στο ντούκου. Κάποτε δεν γνώριζα ούτε εγώ. Ειλικρινά αυτό το ποστ δεν έχει σκοπό να συλλέξει likes ή comments, ο μοναδικός στόχος του είναι η ενημέρωση. Σε περίπτωση που τύχει σε κάποιον κοντινό σας, καλό είναι να γνωρίζετε έστω και λίγα για το πώς περνάει και πώς νιώθει. Δεν θα αναφερθώ σε πολύ προσωπικά και έντονα συναισθήματα γιατί σκοπός μου δεν είναι ούτε να»κλάψουνε μανούλες».

Read More »

Η ιστορία της Μαρίνας: Να σωθεί μόνο εκείνη, δεν με ένοιαζε για μένα

Τι πιο ωραίο όταν είσαι ερωτευμένη να έρθει ένα παιδί, να σφραγίσει την αγάπη και να την κάνει ακόμη μεγαλύτερη; 12/2/2013 «Είμαι έγκυος, αγάπη μου». Δεν πρόλαβα να τελειώσω τη φράση μου και με είχε αρπάξει αγκαλιά από τη χαρά του.

Ιούνιος 2013: Διάγνωση από την β΄ επιπέδου: πλακουντιακή ανεπάρκεια.

Read More »

Η ιστορία της Μαρίας: Το προωράκι μου έγινε μαμά

Η ιστορία της μαμάς της Χριστίνας που ήρθε και με βρήκε συγκινημένη στις Ψηφιακές Γειτονιές, επειδή κατάλαβε τι πέρασε η μητέρα της, έχει διπλή σημασία για μένα. Πρώτον, επειδή δείχνει την πρόωρη Χριστίνα μαμά – είναι η μαμά που προθυμοποιήθηκε να μας φτιάξει τη φωτογραφία του προφίλ και του cover για το facebook ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας Προωρότητας. Δεύτερον, επειδή δείχνει πώς ήταν η φροντίδα ενός πρόωρου το 1981. Στην εντατική οι γονείς δεν έμπαιναν. Έβλεπαν τα παιδιά τους πίσω από το τζάμι. Στο σπίτι εξακολουθούσαν να φορούν αποστειρωμένες ποδιές. Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα των Δικαιωμάτων του Παιδιού, αξίζει να θυμηθούμε και να αναθεωρήσουμε. Η εμπλοκή των γονιών στη φροντίδα του μωρού τους – φυσικά υπό προϋποθέσεις και φυσικά λαμβάνοντας υπόψη ότι χρειάζονται υποδομές και προσωπικό – κάνει μόνο καλό. Το μήνυμά της προς τα μαιευτήρια θα μπορούσε να είναι: εκσυγχρονισμός. 

Read More »