Μόνη

Και να που εμφανίστηκε και αυτός. Είχαν προηγηθεί ο πόνος, η αγωνία, η απόγνωση, ένα παγωμένο χαμόγελο, η απόγνωση ξανά και μετά η χαρά ανάμεικτη με το φόβο. Κι ύστερα ήρθε η σειρά του θυμού. Τόσο έντονου που φοβάσαι να τον εκφράσεις μήπως αδικήσεις. Η αφορμή αρχικά ασήμαντη ή έστω μικρή. Ένα σχόλιο στο ίντερνετ για τους γονείς που τολμούν να μιλήσουν για όσα έζησαν και που αποκαλούν τα παιδιά τους μαχητές, κάτι που στο συντάκτη του σχολίου προκαλούσε, επί λέξει, τάση για εμετό…

Πριν από αυτό, αλλά και μετά, η στάση όλων αυτών που, χωρίς να τους έχεις ενοχλήσει, όταν σε είδαν να γονατίζεις από το βάρος, φρόντισαν να πατήσουν επάνω σου. Κάπου κάπου σου έριξαν και το βλέμμα «λύπησης» που απεχθάνεσαι.

Read More »

Τύψεις και προωρότητα

Mom_guilt

Δεν μπόρεσες να κρατήσεις λίγο ακόμη το παιδί, νιώθεις ότι το σώμα σου σε πρόδωσε, νιώθεις ενοχές που γέννησες πρόωρα; Το να αναγνωρίζεις πού έχεις κάνει λάθος ώστε να μην το επαναλάβεις είναι πολύ χρήσιμο. Το να χρεώνει μια μαμά τον εαυτό της για κάτι που έχει παρέλθει και δεν αλλάζει δεν είναι. Αντίθετα μπορεί να γίνει καταστροφικό. Η ψυχολόγος Χριστιάνα Γερμανού μάς λύνει όλες τις απορίες σχετικά με τις ενοχές και δίνει μερικές ιδέες για να απαλλαγούμε από αυτές.

Read More »

Γράμμα στη μαμά που δεν κατάφερε να θηλάσει

Ήθελες να θηλάσεις, προσπάθησες, αλλά δεν μπόρεσες; «Απελευθερώσου από τις ενοχές. Μη νομίζεις ότι απέτυχες» συμβουλεύει μια θηλάζουσα μπλόγκερ.

678d2-gotmilk

Το ακούω στη φωνή σου. Το βλέπω στα μάτια σου. Το νιώθω κάθε φορά που κάποια μαμά που θηλάζει, ρωτάει –εσύ θηλάζεις; Xαμηλώνεις το κεφάλι σου και ψιθυρίζεις: «Προσπάθησα να θηλάσω… αλλά δεν τα κατάφερα. Δεν έβγαζα αρκετό γάλα, έπρεπε να πάρει συμπλήρωμα και στους 3 μήνες το έκοψα τελείως. Νιώθω άσχημα όμως πραγματικά δεν μπορούσα».

Read More »

Το άγχος μας δεν τα επηρεάζει!

Μια νέα έρευνα δείχνει πως το στρες της προωρότητας δεν επηρεάζει τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας

Μήπως σας μπαίνει στο μυαλό πως το άγχος και η στενοχώρια σας από την πρόωρη γέννηση του παιδιού σας έχει επηρεάσει τον τρόπο που του συμπεριφέρεστε; Ότι είστε λιγότερο καλός γονιός ας πούμε; Μήπως το έχει υπονοήσει κάποιος από τον κύκλο σας;

Read More »

Η ιστορία της Γιώτας: Γιατί με θεωρώ υπεύθυνη;

Δυσκολεύομαι να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου. Αν με ρωτήσει κάποιος πώς αισθάνομαι τώρα που κρατώ στην αγκαλιά μου την κορούλα μου έπειτα από 2,5 μήνες στη ΜΕΝΝ, λέω ευτυχισμένη. Ήρθε για να συμπληρώσει την οικογένειά μας. Είναι η δεύτερη μας κόρη, η αδελφούλα, που περιμέναμε με αγωνία.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και άλλα πολλά…

Read More »

Η ιστορία της Κατερίνας: Πέσαμε από ουρανοξύστη

Tο πρώτο διάστημα κρατούσα καλά κρυμμένα και ζιπαρισμένα τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου, γιατί όλα αυτά που συνέβαιναν ήταν πολύ πιο σημαντικά. Μόνο αργότερα, όταν όλα πήραν τον δρόμο τους, τα συναισθήματα με κατέκλυσαν και έσφιξαν τον λαιμό μου. Όταν κατάφερα να αξιολογήσω τι είχαμε βιώσει σαν οικογένεια, συνειδητοποίησα ότι τίποτα δεν πρόκειται να λησμονηθεί κι ας είναι το παιδάκι μας μια χαρά, κι ας έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε. «Πέσατε από ουρανοξύστη και δεν σπάσατε ούτε το μικρό σας δαχτυλάκι», αυτά ήταν τα λόγια μιας εκ των πολλών γιατρών που την παρακολουθούσαν τα πρώτα χρόνια της. «Είναι από τα τυχερά πρόωρα» έτσι μας έλεγαν όλοι. Παρ’ όλα αυτά, στην καρδιά μου, όταν ακούω προωρότητα αισθάνομαι τσιμπήματα και οι παλμοί μου εξακολουθούν να ανεβαίνουν.

Read More »

Η ιστορία της Μαίρης: Δεν ήθελα να βλέπω κανέναν

Αρχικά δεν ήμουν σίγουρη αν ήθελα να μοιραστώ τη δική μου ιστορία, όχι γιατί κουβαλάω κάποιο σχετικό ταμπού με το θέμα «προωρότητα», αλλά γιατί ακόμα είναι αρκετά νωρίς και δεν έχω την ψυχική δύναμη να καταθέτω τα συναισθήματά μου για το συγκεκριμένο θέμα. Παρακινήθηκα όμως από την ιστορία μιας καλής φίλης και αποφάσισα να το κάνω.

Ήταν πριν από περίπου έναν χρόνο, όταν ήρθε επιτέλους η πολυπόθητη  εγκυμοσύνη, την οποία τόσο εγώ, όσο και ο σύζυγός μου επιθυμούσαμε πολύ. Η χαρά έγινε μεγαλύτερη όταν στον πρώτο υπέρηχο είδαμε δύο κουκίδες, αντί για μία. Ακολούθησε ενθουσιασμός από εμάς και στη συνέχεια και από τους συγγενείς, σχέδια για το μέλλον, την ανατροφή δύο παιδιών ταυτόχρονα, αλλά και αγωνία για τις πολλές απαιτήσεις με τις οποίες θα ερχόμασταν αντιμέτωποι.

Read More »