Η ιστορία της Μαρίας: Όταν αυτό που φοβάσαι ξέρεις ότι θα συμβεί

Πάντα ζούσα όμορφη, γεμάτη, ανέμελη ζωή. Ζωή που δεν ήξερα τι πάει να πει η λέξη άγχος. Μαμά εγώ; Ίσως. Κάποια στιγμή. Ακόμα και όταν το 2001, 18 ετών τότε, διαγνώστηκα με Οξεία Νεφρική Ανεπάρκεια παρόλο που έμεινα με μια λειτουργικότητα της τάξεως του 56% και 34% αντίστοιχα, και που ενημερώθηκα πλήρως του τι σημαίνει αυτό για το μέλλον μου, και πάλι ποτέ δεν ένιωσα άγχος, φόβο. Η ζωή είναι πανέμορφη έλεγα πάντα και τη ζούσα στο έπακρο!

Read More »

Στην προωρομαμά που περιμένει παιδί ξανά

Αν θα τολμούσα να κάνω ξανά παιδί; Νομίζω ότι έχω πάρει την απόφασή μου, γνωρίζοντας τα υπέρ και τα κατά. Και προτιμώ να μη με ρωτάνε γι’ αυτό, τουλάχιστον όχι όσοι δεν ανήκουν στα πολύ δικά μου πρόσωπα. Για τις μητέρες όμως που περιμένουν το δεύτερο παιδί τους, ενώ έζησαν στο πρώτο την προωρότητα βρήκα αυτή την επιστολή. Τους την αφιερώνω μην μπορώντας να υπογράψω εγώ ένα αντίστοιχο γράμμα λόγω προσωπικής επιλογής. Με την ευχή φυσικά να είναι τελειόμηνο αυτή τη φορά! Κ.Σ.

Read More »

Η ιστορία της Κατερίνας: Πέσαμε από ουρανοξύστη

Tο πρώτο διάστημα κρατούσα καλά κρυμμένα και ζιπαρισμένα τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου, γιατί όλα αυτά που συνέβαιναν ήταν πολύ πιο σημαντικά. Μόνο αργότερα, όταν όλα πήραν τον δρόμο τους, τα συναισθήματα με κατέκλυσαν και έσφιξαν τον λαιμό μου. Όταν κατάφερα να αξιολογήσω τι είχαμε βιώσει σαν οικογένεια, συνειδητοποίησα ότι τίποτα δεν πρόκειται να λησμονηθεί κι ας είναι το παιδάκι μας μια χαρά, κι ας έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε. «Πέσατε από ουρανοξύστη και δεν σπάσατε ούτε το μικρό σας δαχτυλάκι», αυτά ήταν τα λόγια μιας εκ των πολλών γιατρών που την παρακολουθούσαν τα πρώτα χρόνια της. «Είναι από τα τυχερά πρόωρα» έτσι μας έλεγαν όλοι. Παρ’ όλα αυτά, στην καρδιά μου, όταν ακούω προωρότητα αισθάνομαι τσιμπήματα και οι παλμοί μου εξακολουθούν να ανεβαίνουν.

Read More »

Από τη θέση της γιαγιάς

Διαβάζω τις ιστορίες σας, τις ξέρω καλά, τις έχω ζήσει… Στο δωμάτιο ενός  μαιευτηρίου δίπλα στη μητέρα που προσπαθούσε να προστατεύσει έστω και για μία ημέρα την εγκυμοσύνη της. Έξω από την πόρτα της ΜΕΝΝ, περιμένοντας να διαβάσει μια έκφραση στο πρόσωπο της μητέρας που μόλις έβγαινε.

Read More »

Mε το ένα, με το δύο, με το τρία

Tα κοιτούσα καθώς έπαιζαν και ενίοτε τσακώνονταν για το ποιος θα πάρει το ποδήλατο, το πατίνι, την μπάλα και δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ ότι αυτά τα παιδιά έχουν ένα κοινό. Την κόρη μου και τα τρίδυμα που συναντήσαμε το καλοκαίρι στις διακοπές μας, πρωτοάγγιξαν τα ίδια χέρια: οι γιατροί και οι μαίες του μαιευτηρίου στο οποίο γεννήθηκαν με ελάχιστους μήνες διαφορά. Μπορεί και να πέρασαν τις πρώτες μέρες της ζωής τους στην ίδια θερμοκοιτίδα, πάντως όχι στα δωμάτια που εμείς και οι γονείς εκείνοι είχαν προετοιμάσει. Και ενώ μέσα μου ζητωκραύγαζα για τη θεαματική νίκη τους, η εξίσου θεαματική σύμπτωση του να είμαστε όλοι εκεί τώρα μαζί, πρώην πρόωρα – παιδιά πλέον – και γονείς που άλλοτε στέκονταν στην ίδια ουρά αναμονής κρατώντας τις ίδιες αγωνίες, μου έφερνε έναν κόμπο. Και αυτός με τη σειρά του πολλά ερωτηματικά. Για τις τρίδυμες κυήσεις που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην προωρότητα. Διότι πέρα από εκείνο το τούρκικο σίριαλ στο οποίο πρωτοείδα τρίδυμα – ευτυχισμένα και υγιή σαν κούκλες αγορασμένες από κάποιο κατάστημα παιχνιδιών – το ταξίδι μου στην προωρότητα μου έχει συστήσει και άλλα τρίδυμα. Όπως εκείνα με τα οποία νοσηλευόταν η Γιόννα μαζί. Δύο αγόρια κι ένα κορίτσι, γύρω στα 700 γρ. – θυμάμαι το βάρος του κοριτσιού, γιατί ήταν στην διπλανή θερμοκοιτίδα. Ή τα άλλα που συνάντησα τυχαία ένα απόγευμα στο Γύθειο – στις περσινές διακοπές – «μια χαρά τώρα ευτυχώς, αλλά τότε…». Ή κάποια άλλα, όχι-μια-χαρά-τώρα-δυστυχώς – θα επανέλθω.

Read More »