Η ιστορία της Βάσιας: Η δική μας «αλλιώτικη» μάχη

Όταν γνώρισα τον άντρα μου, ήξερα ότι μαζί του θα κάνω οικογένεια. Ξεκινήσαμε σχετικά νωρίς τις προσπάθειες για παιδί. Οι μήνες όμως περνούσαν και η εγκυμοσύνη που τόσο θέλαμε δεν ερχόταν. Έφτασε λοιπόν η μέρα που ο άντρας μου θα έφευγε για ταξίδι (είναι ναυτικός) και έτσι η εγκυμοσύνη θα περίμενε άλλους 6 μήνες. Δέκα μέρες αργότερα είχα καθυστέρηση, πίστευα ότι ήταν από τη στενοχώρια των ημερών, αλλά έκανα ένα τεστ για να μου φύγει η ιδέα και έδειξε ένα πεντακάθαρο «+». Η χαρά μου απερίγραπτη. Έκανα αμέσως αιματολογικές και ήμουν στην πέμπτη εβδομάδα! Μιλήσαμε εκείνο το βράδυ με τον άντρα μου και του είπα – θυμάμαι – ότι θα τον περιμένω να γυρίσει παρέα με το παιδί μας. Κλάμματα, φωνές και από τους δύο και κάπως έτσι ξεκίνησε το δικό μου ταξίδι στη μητρότητα. 

Η ιστορία της Αμάντας: Αν με διαβάζεις τώρα από το κρεβάτι…

Όταν σκέφτομαι τη γέννηση του γιου μας, έρχονται στο μυαλο μου τρεις ημερομηνίες : η ημέρα που παραλίγο να γεννήσω, η ημέρα που γέννησα και η ημέρα που θα γεννούσα κανονικά.

Στις 15 Απριλίου, πριν από έναν χρόνο, το απόγευμα, και ενώ είχαμε επιστρέψει από μια χαλαρή βόλτα, αισθάνθηκα υγρά να τρέχουν στα πόδια μου. Τίποτε άλλο, ούτε πόνο ούτε άλλη ενόχληση. Δεν πρόλαβα να σκεφτώ, το ένστικτό μου μου έλεγε ότι αυτό που συνέβαινε δεν ήταν φυσιολογικό. Είχα μόλις μπει στις 26 εβδομάδες.

Read More »

Η ιστορία της Χριστίνας: όλα έρχονται όπως θέλουν

Ιστορίες υπάρχουν πολλές. Υπάρχει αυτή της εγκυμοσύνης, η ιστορία της θερμοκοιτίδας και η ιστορία της ζωής στο σπίτι με το μωρό. Εγώ θα σας πω την ιστορία της εγκυμοσύνης μου. Ονομάζομαι Χριστίνα, είμαι 28 χρονών και το όνειρό μου πάντα ήταν να γίνω μαμά. Ήθελα να ζήσω αυτή τη μαγική περίοδο όσο τίποτα άλλο. Κοιτούσα γυναίκες που ήταν έγκυες και χάιδευαν την κοιλίτσα τους ή περπατούσαν στον 9ο μήνα για να κατέβει το μωράκι και ζήλευα. Έβλεπα μανούλες να θηλάζουν και αναρωτιόμουν πότε θα έρθει η στιγμή να το ζήσω κ εγώ.

Read More »

Χαρά αγνοείται

images

Η προωρότητα, το γνωρίζουν πολύ καλά οι γονείς που την έχουν ζήσει, είναι πολλά περισσότερα από την πρόωρη άφιξη του μωρού τους. Η προωρότητα σε φέρνει αντιμέτωπο με τους μεγαλύτερους φόβους σου. Σε αναγκάζει να αγγίξεις τα όριά σου σαν άνθρωπος και πολλές φορές να τα ξεπεράσεις. Σε αναγκάζει να αλλάξεις ολόκληρη την κοσμοθεωρία σου κάποιες φορές. Σε υποχρεώνει σε μία διαρκή μάχη ανάμεσα στη λογική και στο παράλογο, στην απελπισία και την ελπίδα.

Η προωρότητα όμως μπορεί και «κλέβει» και πάρα πολλά ασήμαντα (μπροστά στην επιβίωση του μωρού) πράγματα, μικρές λεπτομέρειες που όμως κάθε μαμά, κυρίως, ονειρεύεται από την πρώτη στιγμή που μαθαίνει πως είναι έγκυος.

Read More »

Η ιστορία της Τζίνας: εγκυμοσύνη σαν… βόμβα

Για το μικρό μου ηρωάκι

Όλα ξεκίνησαν στην εξέταση της Β’ επιπέδου όπου, δόξα τω θεώ, ήσουν υγιέστατος, αλλά η θέση του πλακούντα Vasa Previa… Δύο λέξεις άγνωστες για μένα αλλά με τόσο τρομαχτική επεξήγηση. Υπήρχαν λοιπόν δύο πλακούντες οι οποίοι συνδέονταν μεταξύ τους με τα λεγόμενα προδρομικά αγγεία. Τα αγγεία αυτα ακουμπούσαν πάνω στον τράχηλο και αυτό καθιστούσε αδύνατο να γεννηθεί ένα μωρό φυσιολογικά. Ο ένας πλακούντας ήταν επιπωματικός, κάλυπτε δηλαδή κι αυτός ένα μέρος του τραχήλου. Όσο κι αν έψαξα να βρω κάποια παρόμοια περίπτωση δεν τα κατάφερνα, παρά μόνο στο εξωτερικό και πολλές από αυτές με όχι ευχάριστη έκβαση μιας και είναι πολύ δυσκολο να διαγνωστεί – η διάγνωση γίνεται μόνο με το λεγόμενο colour doppler που διαθέτουν οι εμβρυολόγοι και αυτό γίνεται μόνο με κολπική εξέταση. Επίσης είναι 1 περίπτωση στις 3.000 – 5.000, οπότε καταλαβαίνετε πως είχαμε πιάσει το τζακ ποτ όπως λέγαμε με τον άντρα μου.

Read More »

Οι ιστορίες της Ειρήνης: τα δύο θαύματά μας

Δεν ξέρω γιατί αλλά πάντα είχα στο μυαλό μου την προωρότητα. Πολύ προτού σκεφτώ να κάνω δικά μου παιδιά. Θεωρούσα ήρωες και αυτά τα πλασματάκια και τους γονείς τους. Και ήρθε η ώρα, μετά από 10 χρόνια σχέσης με το άλλο μου μισό, να κάνουμε ένα μωράκι. Ήρθε μετά από λίγους μήνες προσπάθειας και η χαρά μας ήταν τεράστια. Μια τέλεια εγκυμοσύνη ως τους 6 μήνες. Κάνοντας την β’ επιπέδου διαπιστώθηκε πως έχω ανεπάρκεια τραχήλου. Περίδεση, πλήρης ακινησία και ο θεός βοηθός. Προσευχές, φάρμακα και η ψυχολογία στα πατώματα. Ευτυχώς συνήλθα γρήγορα, χάρη στον άντρα μου που ήταν τρομερά αισιόδοξος από την πρώτη στιγμή, και σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που συνειδητοποίησα πως μας αγαπάνε και είναι δίπλα μας. Με απίστευτη βοήθεια στη δουλειά από τη μαμά μου και τις δύο αδελφές μου (έχω κατάστημα με χειροποίητα είδη) και στο σπίτι, κατάφερα να μείνω σε πλήρη ακινησία για τρεις μήνες και ο τράχηλος να μην επηρεαστεί καθόλου.

Read More »

Eίναι στο αίμα μας;

Blood samples in test-tubes

Μία από τις βασικές πτυχές του πρόωρου τοκετού είναι ότι μιας πιάνει απροετοίμαστους, καθώς είναι πολύ δύσκολο να προβλέψει κανείς στη μέση της εγκυμοσύνης αν θα πραγματοποιηθεί πριν από τις 37 εβδομάδες κυοφορίας. Ευτυχώς, πρόσφατα, μια ομάδα ερευνητών ανακάλυψε μια πρωτοποριακή εξέταση αίματος που εντοπίζει τις εγκύους οι οποίες διατρέχουν υψηλό κίνδυνο πρόωρου τοκετού.

Read More »

Η ιστορία της Μαρίας: Όταν αυτό που φοβάσαι ξέρεις ότι θα συμβεί

Πάντα ζούσα όμορφη, γεμάτη, ανέμελη ζωή. Ζωή που δεν ήξερα τι πάει να πει η λέξη άγχος. Μαμά εγώ; Ίσως. Κάποια στιγμή. Ακόμα και όταν το 2001, 18 ετών τότε, διαγνώστηκα με Οξεία Νεφρική Ανεπάρκεια παρόλο που έμεινα με μια λειτουργικότητα της τάξεως του 56% και 34% αντίστοιχα, και που ενημερώθηκα πλήρως του τι σημαίνει αυτό για το μέλλον μου, και πάλι ποτέ δεν ένιωσα άγχος, φόβο. Η ζωή είναι πανέμορφη έλεγα πάντα και τη ζούσα στο έπακρο!

Read More »

Στην προωρομαμά που περιμένει παιδί ξανά

Αν θα τολμούσα να κάνω ξανά παιδί; Νομίζω ότι έχω πάρει την απόφασή μου, γνωρίζοντας τα υπέρ και τα κατά. Και προτιμώ να μη με ρωτάνε γι’ αυτό, τουλάχιστον όχι όσοι δεν ανήκουν στα πολύ δικά μου πρόσωπα. Για τις μητέρες όμως που περιμένουν το δεύτερο παιδί τους, ενώ έζησαν στο πρώτο την προωρότητα βρήκα αυτή την επιστολή. Τους την αφιερώνω μην μπορώντας να υπογράψω εγώ ένα αντίστοιχο γράμμα λόγω προσωπικής επιλογής. Με την ευχή φυσικά να είναι τελειόμηνο αυτή τη φορά! Κ.Σ.

Read More »

Η ιστορία της Κατερίνας: Πέσαμε από ουρανοξύστη

Tο πρώτο διάστημα κρατούσα καλά κρυμμένα και ζιπαρισμένα τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου, γιατί όλα αυτά που συνέβαιναν ήταν πολύ πιο σημαντικά. Μόνο αργότερα, όταν όλα πήραν τον δρόμο τους, τα συναισθήματα με κατέκλυσαν και έσφιξαν τον λαιμό μου. Όταν κατάφερα να αξιολογήσω τι είχαμε βιώσει σαν οικογένεια, συνειδητοποίησα ότι τίποτα δεν πρόκειται να λησμονηθεί κι ας είναι το παιδάκι μας μια χαρά, κι ας έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε. «Πέσατε από ουρανοξύστη και δεν σπάσατε ούτε το μικρό σας δαχτυλάκι», αυτά ήταν τα λόγια μιας εκ των πολλών γιατρών που την παρακολουθούσαν τα πρώτα χρόνια της. «Είναι από τα τυχερά πρόωρα» έτσι μας έλεγαν όλοι. Παρ’ όλα αυτά, στην καρδιά μου, όταν ακούω προωρότητα αισθάνομαι τσιμπήματα και οι παλμοί μου εξακολουθούν να ανεβαίνουν.

Read More »