Μιλώντας για τα follow up στο παιδί μου

boy.travelling

Ζώντας σε επαρχιακή πόλη, τα πρώτα δύο χρόνια πηγαίναμε συχνά-πυκνά στη Θεσσαλονίκη για follow-up. Σε όλη τη διαδρομή προς τη Θεσσαλονίκη εγώ έκλαιγα (ευτυχώς ο μικρός κοιμόταν) φέρνοντας στο νου μου στιγμές από τη μέρα της γέννησής του και τρέμοντας για το τι θα ακούσω. Στο γυρισμό τα πράγματα ήταν ευτυχώς πιο εύκολα συνήθως.

Read More »

Η ιστορία της Μαρίας: Όταν αυτό που φοβάσαι ξέρεις ότι θα συμβεί

Πάντα ζούσα όμορφη, γεμάτη, ανέμελη ζωή. Ζωή που δεν ήξερα τι πάει να πει η λέξη άγχος. Μαμά εγώ; Ίσως. Κάποια στιγμή. Ακόμα και όταν το 2001, 18 ετών τότε, διαγνώστηκα με Οξεία Νεφρική Ανεπάρκεια παρόλο που έμεινα με μια λειτουργικότητα της τάξεως του 56% και 34% αντίστοιχα, και που ενημερώθηκα πλήρως του τι σημαίνει αυτό για το μέλλον μου, και πάλι ποτέ δεν ένιωσα άγχος, φόβο. Η ζωή είναι πανέμορφη έλεγα πάντα και τη ζούσα στο έπακρο!

Read More »

Περί ιώσεων και άλλων δαιμονίων

Κάτι σαν γράμμα σε γονείς και γιατρούς

Πριν από λίγες μέρες είχαμε πάει σε ένα playdate. Το έτερο κοριτσάκι καρατσεκαρισμένο και πεντακάθαρο. Καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού δεν ακούστηκε το παραμικρό βηχαλάκι, το πιο ανεπαίσθητο ρούφηγμα μύτης. Τρεις μέρες μετά ακούστηκαν στο δικό μας σπίτι. Μίλησα με τη μαμά της: «χθες ξύπνησε με συνάχι». Περίπτωση ανίκητη. Όταν ένα παιδί είναι φορέας και προτού καν εκδηλώσει την ίωση την έχει περάσει στο άλλο, δεν υπάρχει τίποτε που να μπορούσες να είχες κάνει. Και δεν φταίει κανείς γι’ αυτό. Πορεύεσαι λοιπόν με ό,τι σου έλαχε χωρίς νεύρα και ενοχές.

Για την περίπτωση όμως που το παιδί σου καταλήγει στο νοσοκομείο, επειδή κάποιος γονιός δεν μπορούσε να κρατήσει για λίγο στο σπίτι το τετράχρονο καμάρι του ή για εκείνη που πρέπει να ξαναδώσεις κορτιζόνη στο μωρό, επειδή κάποιος συγγενής δεν κατάφερε να αντισταθεί στον πειρασμό να σας επισκεφτεί μπουκωμένος, ανίκητη είναι η βλακεία μόνο.

Read More »

Η ιστορία της Πόπης: γέννησα στις 25 εβδομάδες

Το Σεπτέμβρη του 2014 μαθαίνω πως είμαι έγκυος στο δεύτερο παιδάκι μου. Η χαρά μας μεγάλη γιατί θέλαμε ένα αδελφάκι για τον μικρό μου που τότε δεν είχε γίνει 1 έτους ακόμα. Είχα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη (με τις γνωστές ανακατωσούρες στην αρχή), με ΠΗΤ 31-5-2015. Μάλιστα, επειδή στην πρώτη μου έφτασα να γεννήσω την τελευταία ημέρα και είχα κουραστεί υπερβολικά, έλεγα ότι δεν θα άντεχα πάλι να μπω στον μήνα μου και να μη γεννάω! Αφήστε που δεν ήθελα να βγει δίδυμος το παιδί… Αλλά καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς, δεν λένε;

Read More »