Για τα γενέθλια του 31ebdomades

Τι σημαίνει προωρότητα για μια μαμά τελειόμηνου.

Ξέρω δύο προωρομαμάδες. Προτού γνωρίσω την πρώτη, 9 χρόνια πριν, η εντύπωση που είχα για τα πρόωρα ήταν ότι μένουν κάποιο καιρό στη θερμοκοιτίδα (έτσι αυθαίρετα, τα σωληνάκια και οι αναπνευστήρες θεωρούσα ότι ήταν σπάνιες περιπτώσεις), καθυστερούν ελαφρώς να συμβαδίσουν με τα συνομήλικα τους σε σχέση με την ανάπτυξη τους (αλλά και αυτό γίνεται κάποια στιγμή μέχρι τις αρχές του δημοτικού) και σε κάποιες περιπτώσεις τους μένει κάποιο διαχειρίσιμο «κουσούρι» (πω, πω πόσο άσχημη λέξη – εννοώντας κάποιο μικρό θεματάκι ανάπτυξης συνήθως, που και αυτό ξεπερνιέται κάποια στιγμή).

Read More »

Advertisements

Χρόνια πολλά στο εμείς

Μια φορά κι έναν καιρό που είχα πάει βόλτα στο δάσος, βρέθηκε κάποιος να μου υπενθυμίσει πως είμαι απλώς μια μπλόγκερ. Πως όπως τώρα γράφω για την εμπειρία μου σχετικά με την προωρότητα, αύριο μεθαύριο μπορεί να αρχίσω να γράφω για την ανεργία στον κλάδο της δημοσιογραφίας π.χ. και να αφήσω πίσω μου τους πρόωρα γονείς. Ποιος ξέρει; Μπορεί. Μπορεί και όχι.

12987977_10154864168354465_768067547_n

 

Σήμερα όμως, 13 Απριλίου, το μπλογκ αυτό έχει γενέθλια, συμπληρώνει τρία χρόνια ζωής και είμαι πολύ χαρούμενη.

Είμαι χαρούμενη για πολλούς λόγους, αλλά κυρίως για έναν: που είμαι απλώς μια μπλόγκερ.

Read More »

Στην καρδιά βάλε πατίνια

Έχω ένα πρόβλημα. Είναι μάλλον κατασκευαστικό λάθος. Η μνήμη μου συγκρατεί φωτογραφικά φράσεις το πολύ τριών λέξεων. Οτιδήποτε μεγαλύτερο, ένα μικρό ανθρωπάκι που χοροπηδάει μέσα στο κεφάλι μου το ρίχνει σε ένα μαύρο σιδερένιο τσουκάλι και το ανακατεύει μέχρι να γίνει χυλός. Είναι, λοιπόν, θαύμα ότι θυμάμαι αυτολεξεί την περίφημη κοελική φράση για το σύμπαν και τις συνωμοσίες του.

quad_rio_pink-800x800

Read More »

Στα γενέθλια (κάτι λείπει)

Είναι μέρες τώρα που δυσκολεύομαι να πάρω αναπνοή. Μετρώ αντίστροφα τις μέρες μέχρι τα γενέθλιά του. Είναι λες και ξέρεις ότι πρόκειται να τρακάρεις και ετοιμάζεσαι για τη μετωπική μη μπορώντας να κάνεις κάτι άλλο για να την αποφύγεις. Προσπαθείς μόνο να περιορίσεις τις απώλειες.

Προσπαθώ να κρατώ το μυαλό μου απασχολημένο με ένα σωρό «σημαντικά» πράγματα (Τι θα φορέσω στο πάρτυ; Να φτιάξω σοκολατένιο κέικ ή απλό με χρωματιστό γλάσο από πάνω; Τι σχέδιο να έχει η τούρτα; Και σερπαντίνες! Να μην ξεχάσω να πάρω πολλές σερπαντίνες!). Σοβαρά προβλήματα, όχι αστεία! Και σε γενικές γραμμές, μετά από 5 χρόνια,  τα πάω καλά. Μένω κλεισμένη στον μικρόκοσμό μου, απορροφημένη στις προετοιμασίες, τραγουδώντας «Καλώς το καρναβάλι» και ζωγραφίζοντας καπέλα κλόουν.

Read More »

To 2 το καλό

Εχω δύο χρόνια να δω μια ταινία. Ψέματα. Μία φορά πήγαμε σινεμά και άλλη μία είδαμε Γούντι Αλεν στο τάμπλετ στο κρεβάτι, ενώ εκείνη κοιμόταν στη γιαγιά της.

Εχω δύο χρόνια να ξενυχτήσω, να χάσω χρόνο άσκοπα, να χαζέψω στις βιτρίνες – ή στο γραφείο – να κάνω οτιδήποτε, χωρίς να έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου τα απαραίτητα συντονιστικά και στο μπροστά το κινητό μου.

Read More »

Το πρώτο της πάρτι

Διάλεξε μόνη της φουστάνι. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και είπε: «Τι ωαίο φόεμα!». Με το ζόρι κάθισε να της πιάσω τα μαλλιά. Eνθουσιασμένη πηγαινοερχόταν στο σπίτι, φωνάζοντας «Έτοιμη! Πάμε! Φύγαμε!». Ύστερα, την πήρα από το χέρι και την πήγα στο πρώτο της πάρτι.

Read More »

Γενέθλια για 3

«Γεννημένη 1720 γρ. με ισχιακή προβολή, φυσιολογικό τοκετό στις 13 Απριλίου του 1984, όπου τα μέσα ήταν άλλα, όπως καταλαβαίνεις. Η πρώτη φωτογραφία που έχω είναι στο σπίτι, στα χέρια της θείας μου, παιδιάτρου, με ξυρισμένο το κρανίο από όπου έπαιρνα οξυγόνο. Δεν μου έχει πει πάρα πολλά, τρόμαξαν πολύ κι ας είχαν ήδη δύο παιδιά. 

Read More »