Η Λυδία Παπαϊωάννου μιλάει για τον δικό της μαχητή

ΤηΛυδία και Βίκτωρας

Τη Λυδία τη γνώρισα στα περιοδικά. Είναι από αυτούς τους ανθρώπους που η ενέργεια δεν εγκαταλείπει ποτέ. Ασταμάτητη και αστείρευτη. Δημοσιογράφος, παρουσιάστρια, ραδιοφωνική παραγωγός, παραγωγός σόου και πρόσφατα business woman, δεν σταματάει να μαθαίνει (διάφορα, δεν είναι της παρούσης) και να δημιουργεί. Τα είχαμε πει αρκετές φορές, όμως πάντα βιαστικά και… επιφανειακά. Η πρώτη φορά που μιλήσαμε τόσο αληθινά αποτυπώνεται σε αυτήν εδώ τη συνέντευξη για την οποία την ευχαριστώ πολύ.

 

Πότε γέννησες το Βίκτωρα (σε ποια εβδομάδα κύησης) και πόσο είναι τώρα;

Γεννήθηκε στις 30 εβδομάδες +2 ημέρες, ύψος 33 εκατοστά και βάρος 1 κιλό και 80 γραμμάρια. Έμεινε στη μονάδα δύο μήνες, το μεγαλύτερο διάστημα στην εντατική. Φέτος τον Ιούνιο θα κλείσει τα δύο – οπότε θα σταματήσουμε να μετράμε και τη διορθωμένη του ηλικία (ήταν να γεννηθεί Αύγουστο).

Read More »

Εγώ και η προωρότητα 8 χρόνια μετά

 

Μετράω τα δάχτυλά της. Πέντε και πέντε και πέντε και πέντε. Τα φιλάω. Κοιτάζω με θαυμασμό τα καινούργια δόντια της, αυτά που ξεπροβάλλουν σιγά σιγά για να μείνουν για πάντα στο χαμόγελό της. Εκστασιάζομαι με κάθε συλλογισμό της, ξεκαρδίζομαι με τα αστεία της, την κοιτάζω σαν χαζή, όταν εκτελεί ασκήσεις γυμναστικής ή όταν τραγουδάει με τη χορωδία ή όταν τρέχει. Κυρίως αυτό. Κι ας τρέχει ακόμη λίγο ατσούμπαλα. Δεν μπορώ να πιστέψω ακόμη και σήμερα, σχεδόν 8 χρόνια μετά τη γέννησή της, ότι έχει δύο πόδια που της επιτρέπουν να τρέχει. Νιώθω σαν τον γονιό που βλέπει το παιδί του να περπατάει για πρώτη φορά και θέλω να τη χειροκροτήσω, ξανά και ξανά. Μοιάζει απίστευτο. Είμαι χαζομαμά ή είναι που ξέρω πως τίποτε δεν είναι δεδομένο. Και αυτό με κάνει να αντιμετωπίζω την κάθε ύπαρξη σαν θαύμα. Ένα θαύμα που ξέφυγε από οτιδήποτε μπορούσε να πάει στραβά. Και την κόρη μου – αλλά και όλα τα πρόωρα παιδιά – σαν θαύμα επί 2.

Read More »

Μάρτης

Να τος πάλι ο Μάρτιος, πλησιάζει. Το συνειδητοποίησα προχτές, όταν ο μεγάλος μου γιος, γεμάτος πανικό, μου υπενθύμισε ότι έχω «μόλις 10 μέρες» για να φτιάξω εκείνα τα βραχιολακια με κόκκινη και άσπρη κλωστή.

Περίεργος μήνας ο Μάρτιος. Για χρόνια ήταν μακράν ο δυσκολότερος μήνας του χρόνου. Σκοτείνιασε πριν από 7 χρόνια, όταν γεννήθηκε πρόωρα το πρώτο μου αγόρι. Δύο χρόνια αργότερα σκοτείνιασε ακόμη περισσότερο όταν το δεύτερο αγόρι μου απέδειξε τη μέρα της γέννησής του με τρόπο απόλυτο και τρομακτικό ότι η φράση «να μπεις στο μήνα σου και όλα θα πάνε καλά» είναι μια μπούρδα.

Read More »

Η ιστορία της Νίκης: το θαύμα μου γεννήθηκε στο σπίτι

Είμαι μαμά δύο ακόμη αγοριών 9 και 7 ετών αντίστοιχα. Και εδώ και ενάμιση χρόνο της μικρής μας πριγκίπισσας. Οι δύο πρώτες μου εγκυμοσύνες τελειόμηνες, 40 και 38 εβδομάδων αντίστοιχα, με φυσιολογικό τοκετό και πολύ γρήγορες μάλιστα. Και η τρίτη εγκυμοσύνη ξεκίνησε φυσιολογικά με όλες τις απαραίτητες εξετάσεις. Εργαζόμουν κανονικά (είμαι καθηγήτρια Γερμανικών) και ήμουν στην 24η εβδομάδα κύησης. Εκείνη τη Δευτέρα, 16.03.2015, αποφάσισε η μπέμπα να βγει και μάλιστα στο…. σπίτι.

Read More »

Η ιστορία της Φίλιας: Από την προεκλαμψία στη θεραπευτική αγκαλιά

Πόση δύναμη έχει μια αγκαλιά;

Όση και η αγάπη που έχεις για το μωρό σου. Αυτά τα passe κλισέ – όρια, που αγνοώ για ποιο λόγο εφευρέθηκαν, τύπου “Να μην το παίρνεις συνέχεια αγκαλιά. Ας κλάψει και λίγο. Μην το κακομαθαίνεις, να μη συνηθίζει στα χέρια σου” με εξοργίζουν τόσο πολύ. Τα παιδιά χρειάζονται όρια αλλά όχι στις αγκαλιές! Και ξέρεις πως το έμαθα αυτό; Από τότε που η αγκαλιά μου έγινε η καλύτερη ζωντανή θερμοκοιτίδα και φιλοξένησε με τον πιο φυσικό -και ανθρώπινο -τρόπο την πρόωρη (στις 35 εβδομάδες) κόρη μου…

Read More »