Ας μιλήσουμε για το περιγεννητικό πένθος

Η Μαρία Στραγαλινού είναι βοηθός περιγεννητικού πένθους, βοηθάει δηλαδή τις νέες μητέρες που έχασαν το μωρό τους να διαχειριστούν την απώλεια αυτή. Είναι όμως και βοηθός μητρότητας με ειδίκευση στο περιγεννητικό πένθος. Δηλαδή βοηθάει και τις μητέρες που έχουν πάρει το μωρό τους στο σπίτι – σκέτο -, αλλά κι εκείνες που έχουν βιώσει μια απώλεια. Αν την ήξερα πριν από 7 χρόνια, θα την είχα καλέσει, γιατί από τη μία χρειαζόμουν βοήθεια με το μωρό τις πρώτες μέρες στο σπίτι, από την άλλη τα συναισθήματα απώλειας (μιας ευτυχισμένης γέννας, της πρώτης αγκαλιάς, της χαράς, ενός υγιούς και ροδαλού μωρού) που βίωσα εξαιτίας του πρόωρου τοκετού μου ήταν τεράστια και μόνο τώρα έχω καταφέρει να τα βάλω σε μια σειρά (αλήθεια). Όμως και να την γνώριζα τότε, η Μαρία δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα και έτσι δεν θα μπορούσε να με βοηθήσει. Γιατί ο λόγος που την έκανε να προσφέρει αγάπη ήταν οι δικές της πληγές, η απώλεια του δικού της μωρού, του δεύτερου παιδιού της λίγο προτού μπει στον 8ο μήνα της εγκυμοσύνης της. Τη Μαρία τη θαυμάζω και σχεδόν την αγαπάω, αν και την ξέρω ελάχιστα, επειδή κάνει δύο πράγματα: τον πόνο προσφορά και την αλήθεια των συναισθημάτων της φανερή. Μας προτρέπει να μιλάμε για τα ανείπωτα και να εκφράζουμε όσα νιώθουμε. Είναι κατά του «κατάφερα να μην κλάψω καθόλου» όσο κι εγώ. Περισσότερα για εκείνη θα βρείτε στο μπλογκ της Μαμά προς Μαμά

Παρκάτω, διαβάστε την όμορφη κουβέντα μας.

Συνέντευξη στην Κέλλυ Σώκου

Τι χρειάζεται να ακούσει και τι δεν χρειάζεται να ακούσει μια μητέρα που βίωσε την απώλεια; 

Μια μητέρα που έχει βιώσει απώλεια δεν χρειάζεται να ακούσει φράσεις του τύπου «Θα κάνεις άλλο, μην στενοχωριέσαι», «Σταμάτα πια να κλαίς και άστο πίσω σου», «Ξεκίνα τώρα για το επόμενο» κλπ. Τέτοιες φράσεις διακόπτουν βίαια την διαδικασία του πένθους που κάθε μητέρα περνά σε τέτοιες περιπτώσεις. Διακόπτουν μια διαδικασία που οδηγεί προς τη θεραπεία, προς την επούλωση του τραύματος. Από την άλλη, φράσεις όπως «Είμαι εδώ για σένα», «Σε ακούω, πες μου ό,τι θες», «Καταλαβαίνω τον πόνο σου, πάρε τον χρόνο σου» κλπ. δείχνουν ενσυναίσθηση, κατανόηση και επιτρέπουν στην πενθούσα μητέρα (ή και πατέρα) να βιώσουν τα συναισθήματά τους ελεύθερα, να εκφραστούν και να νιώσουν ότι στηρίζονται από το περιβάλλον τους.

Read More »

Advertisements

Μοβ πεταλούδα

Δύο μητέρες στέκονται η μία δίπλα στην άλλη. Τα μωρά τους φιλοξενούνται πλέον σε κουνάκια, λίγο πριν από την έξοδο από τη ΜΕΝΝ. Η μία εξαντλημένη εξακολουθεί να βάζει τα δυνατά της για να ηρεμήσει τα δίδυμά της που είναι ιδιαιτέρως ανήσυχα. Η άλλη κάθεται δίπλα στο δικό της μωρό που κοιμάται ήρεμα, κοιτάζοντάς το γεμάτη αγάπη.

«Τι τυχερή που είσαι! Δεν έχεις δίδυμα!»της λέει. Μία τόσο απλή και αθώα φράση που όμως ράγισε την καρδιά της άλλης μητέρας. Γιατί αυτό που δεν γνώριζε η μητέρα με τα δίδυμα ήταν ότι και η άλλη μητέρα είχε κάποτε δίδυμα.

Read More »

Η ιστορία της Αγγελικής: το πρόωρο «ελεφαντάκι» μας

Είμαι μαμά πρόωρου! Είμαστε γονείς πρόωρου!  Η Αγγελική και ο Δημήτρης.

Είχα δίδυμη κύηση. Με έναν μήνα ακινησία στο νοσοκομείο, τελικά με έπιασαν οι πόνοι και γέννησα στις 27+1 εβδομάδες. Ενώ οι γιατροί λέγανε ότι έχω δύο κορίτσια, γέννησα ένα αγόρι και ένα κορίτσι, 970 γρ. και 1020 γρ. αντίστοιχα. Το αγόρι μας έγινε αγγελάκι την ίδια ημέρα της γέννησής του. Το κοριτσάκι μας – η Μακρίδα μας (Μακρή το επίθετο μας και «ακριδάκι» το φώναζαν οι νοσηλεύτριες στην εντατική) έμεινε στην εντατική 78 ημέρες! Οι πιο δύσκολες ημέρες της ζωής μας.

Read More »

Το τρίδυμο που επέζησε

Μία μητέρα θυμάται την πρώτη φορά που το παιδί της αναζήτησε τα τρίδυμα αδέλφια του. Η ιστορία της μας κάνει να αναρωτιόμαστε πώς και πότε θα μιλήσουμε στα παιδιά για την απώλεια των αδελφών τους.

Μία λέξη. Μία μόνο λέξη χρειάστηκε για να με πλημμυρίσουν ξανά οι αναμνήσεις και η θλίψη. Με μία τόσο δα μικρή λέξη επέστρεψα πίσω στην 23η Ιουνίου 2013, τη μέρα που γέννησα τα τρίδυμά μου και τη μέρα που πέθανε το πρώτο μου παιδί.

Το μοναδικό από τα τρίδυμά μας που επέζησε, η Πέιτον, έχει ιδιαίτερη ρουτίνα προτού πέσει για ύπνο το βράδυ, που περιλαμβάνει το να χαιρετίσει τον αδελφό και την αδελφή της. Πάνω από την αλλαξιέρα της κρέμονται 3 διάφανα κουτιά, ένα για καθένα από τα τρίδυμα. Μέσα υπάρχουν φωτογραφίες και άλλα αναμνηστικά από το νοσοκομείο των 22 εβδομάδων πρόωρων μωρών μας. Στην Πέιτον αρέσει πολύ να τα κοιτάζει και συχνά λέει «Γεια σου, Άμπυ», «Γεια σου, Πάρκερ». Αλλά εκείνη η νύχτα ήταν διαφορετική. Η Πέιτον χαιρέτησε την Άμπυ και μετά κοίταξε πιο κοντά τη φωτογραφία. Και τότε με τη φωνούλα της φώναξε «Ξύπνα!».

Read More »

Στο όριο

baby

Μία μαμά εξομολογείται τη συζήτηση που είχε με τον αναισθησιολόγο του μωρού της, λίγο πριν από την επέμβαση στο έντερο στην οποία έπρεπε οπωσδήποτε να υποβληθεί, χωρίς κανένας να μπορεί να εγγυηθεί για την έκβασή της:

_ Πόσο είναι το μωρό σας;

_ 4 εβδομάδων.

_ Πότε γεννήθηκε;

_ Στις 23+6 εβδομάδες.

_ Ααα! Στο όριο…

Πόσοι άνθρωποι, άραγε, γύρω μας μπορούν να αντιληφθούν τι ακριβώς εννοούσε ο αναισθησιολόγος; «Στο όριο». Ποιου πράγματος; Της βιωσιμότητας.

Read More »

Η μεγαλύτερη απώλεια

Ο Οκτώβριος είναι ο μήνας ευαισθητοποίησης για τη νεογνική απώλεια και την απώλεια κύησης. Στη χώρα μας, με βάση την τελευταία έκθεση- έρευνα του UN-IGME (Group for Child Mortality Estimation, Σεπτέμβριος 2014), υπήρξε μείωση της νεογνικής θνησιμότητας. Πιο συγκεκριμένα, το 1990 αντιστοιχούσαν 9 θάνατοι κατά τον πρώτο μήνα της ζωής ανά 1.000 ζώντα νεογνά, ενώ το 2013 οι θάνατοι ήταν μόλις 3 ανά 1.000 ζώντα νεογνά.  Τα αντίστοιχα ποσοστά σε παγκόσμιο επίπεδο είναι 33 το 1990 και 20 το 2013. Για να έχουμε ένα πιο ξεκάθαρο αριθμό στο μυαλό μας, σε παγκόσμιο επίπεδο παρά την γενικότερη πρόοδο στην παιδική επιβίωση, πεθαίνουν περίπου 1 εκατομμύριο παιδιά την πρώτη κιόλας μέρα της ζωής τους. Ας μην παραλείψουμε να αναφέρουμε ότι η προωρότητα είναι η δεύτερη μεγάλη αιτία θνησιμότητας.

%ce%bd%ce%b5%ce%bf%ce%b3%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%cf%80%cf%8e%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%cf%80%cf%8e%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%cf%8d%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%82

Τα παραπάνω μου είπε μια φίλη μητέρα που έχει βιώσει την απώλεια ενός παιδιού, η Μερσίνη Κουτσογιαννέλη, δημιουργός του tosodoulika.blogspot.gr, που έχει αφιερώσει αυτόν τον μήνα στη γνωστοποίηση του προβλήματος. Αν θέλετε να μοιραστείτε την πληροφορία με τους υπόλοιπους, δεν έχετε παρά να «κλέψετε» αυτή τη φωτογραφία και να την ανεβάσετε στο προφίλ σας στο facebook. Ακολουθεί μια όμορφη κουβέντα που είχαμε μαζί.

Read More »

Θρήνος: δικαίωμά μου!

images

Υπάρχουν τρεις κυρίως τρόποι για να βιώσει μία γυναίκα την απώλεια στην εγκυμοσύνη. Αρχικά, είναι ο κίνδυνος της παλίνδρομης κύησης και για αυτό άλλωστε είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη η συμβουλή να μην ανακοινώνεται μία εγκυμοσύνη προτού συμπληρωθεί το πρώτο τρίμηνο, το «δύσκολο» τρίμηνο.

Μετά υπάρχει η πιθανότητα της θνησιγένειας. Κανείς δεν μιλάει για αυτό. Και αν μιλήσει, η θνησιγένεια παρουσιάζεται σαν κάτι πολύ σπάνιο. Και ας μην είναι.

Και μετά υπάρχει η προωρότητα. Ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να σκεφτούν ότι η προωρότητα μπορεί να γίνει κομμάτι της πραγματικότητάς τους, παρόλο που αφορά 1 στις 10 γεννήσεις. Τι συμβαίνει στους γονείς αυτών των μωρών που γεννιούνται πολύ νωρίτερα από την πιθανή ημερομηνία τοκετού, πολύ προτού το σώμα τους να είναι ικανό να διατηρηθεί στη ζωή;

Read More »