Ημερολόγιο καραντίνας

Μέρα εγκλεισμού Νούμερο 12. Δεν έχει νόημα να περιγράψω όσα συμβαίνουν έξω και μέσα στο σπίτι, πώς περνάμε, αν φοβόμαστε και αν έχουμε σκασμένα από το πλύσιμο χέρια. Τα ξέρετε. Έχει όμως ίσως νόημα να εξηγήσω ποιες ομοιότητες έχει η ζωή με ένα πρόωρο παιδί, με αναπνευστική ευαισθησία, με όσα ζούμε την εποχή του κορωνοϊού. Τι μαθαίνει και τι νιώθει κανείς και στις δύο περιπτώσεις και γιατί η κατάσταση μου φαίνεται σε έναν βαθμό οικεία (σε έναν άλλο βέβαια ξεπερνά και την πιο τρελή ταινία επιστημονικής φαντασίας);

Αποστείρωση και μετάδοση των ιώσεων 

Χέρια σκασμένα είχα όλο τον πρώτο χρόνο της ζωής του πρόωρου μωρού μου και μάσκα φορούσαμε περιστασιακά στο σπίτι, ενώ τα αντισηπτικά δεν έλειπαν από κανενός την τσάντα. Οι οδηγίες των νεογνολόγων ήταν σαφείς: ένα παιδί που έχει μείνει 25 μέρες διασωληνωμένο δεν πρέπει να αρπάξει καμία ίωση τον πρώτο χρόνο, διότι κάτι τέτοιο μπορεί να το στείλει ξανά στην εντατική. Αναγκάστηκα να μάθω πώς κολλάνε οι ιώσεις και γιατί έχει σημασία να πλένουμε συχνά και καλά τα χέρια μας, ότι ακόμη και ένας φορέας που δεν νοσεί μπορεί να μεταδώσει, χρειάστηκε να μείνουμε κλεισμένοι στο σπίτι, να διώξω τον άντρα μου που είχε αρρωστήσει για λίγες μέρες, να ζητήσω από συγγενείς και φίλους να μείνουν μακριά, να πλένομαι και να αλλάζω ρούχα κάθε φορά που γυρνούσα από τη δουλειά. Με άλλα λόγια, να ζήσω υπό παρόμοιες με τις σημερινές συνθήκες την ώρα που όλοι οι άλλοι, όχι μόνο ζούσαν φυσιολογικά, αλλά και δεν καταλάβαιναν για τι πράγμα τους μιλούσα.

Read More »